Zwarte Cross 2017, het tragische verhaal van Peter Pinguïn

Afgelopen weekend waren we, zoals elk jaar in juli en al voor de zevende keer, weer op de Zwarte Cross. Vier dagen feesten, lachen, dansen, zingen, kamperen, eten, drinken en vooral veel gezelligheid. Het gewone recept dus. Altijd goed. Maar dit jaar helaas met een tragisch tintje.

Het begon zo mooi. Op donderdagmiddag, na files op de weg én voor de poort van de camping, hadden we onze tent opgezet. Het wachten was op onze vrienden, die nog in dezelfde files stonden. Maar eindelijk stonden alle tenten, hadden we de partytent versierd met slingers en was ons gezellige kampement helemaal op orde. Tijd om te gaan feesten !

Omdat drie van ons jarig waren geweest of nog zouden zijn, waren er kadootjes. En omdat de weersverwachting in eerste instantie erg slecht was, kreeg ik een speciaal kado. Een roze duikbril (yes !) en een pinguïn. Zo één die je boven water houdt in het zwembad, of tijdens een onverwachte overstroming. Ik was meteen verliefd. Mijn eigen Peter Pinguïn !!

Peter hoorde er meteen helemaal bij. Maar omdat het maar een klein pinguïnnetje was, en het nogal druk was, vonden we het beter als hij niet mee ging, terwijl wij gingen feesten. Dat ging prima. Terwijl wij genoten van geweldige bands, leuke acts, motorcross en heul veul drankjes, bleef Peter braaf wachten in de tent. Hij had het prima naar zijn zin.

Op zaterdag echter, vonden we het toch wel een beetje zielig voor hem. Wij lekker feesten, en hij eenzaam op de camping. Dus we besloten hem mee te nemen. Omdat hij mijn pinguïn was, mocht ik hem dragen. Zo trots als een pauw liep ik met hem rond. Er was wat regen voorspeld, dus we hadden hem voor alle zekerheid mijn roze duikbril opgezet. Je weet maar nooit. Helemaal happy gingen we samen naar het festivalterrein.

Nog voordat we daar ons eerste biertje gingen bestellen, moest ik plassen. Het was echter enorm druk bij de dichtst bij zijnde toiletten, dus ik moest wat verder lopen. Omdat het niet handig was om Peter dan mee te nemen, liet ik hem achter bij mijn liefste. Hoog boven op zijn hoofd mocht Peter wachten tot ik terug was. Met een gerust hart ging ik op zoek naar de minst lange wachtrij.

Maar ach jee….. Had ik dat maar niet gedaan. Toen ik terug kwam, zag ik het meteen. Peter was weg ! Mijn liefste en onze vrienden stonden bedremmeld te kijken. ‘Waar is Peter ??!!’, riep ik. Met tranen in de ogen moesten ze mij vertellen dat Peter gekidnapt was. Iemand had hem brutaal van het hoofd van mijn liefste gegrist, en was er met hem vandoor gegaan. Mijn liefste was er nog achter aan gerend, maar helaas…… Peter was onvindbaar. Hij was écht weg.

Nou, dat sloeg wel even een deuk in de feestvreugde. We hebben, na eerst overal gezocht maar niet gevonden te hebben, toen maar geprobeerd om ons verdriet te verdrinken. Arme Peter. Waar zou hij zijn ? Zou er iemand voor hem zorgen ? Of lag hij ergens alleen in een hoekje, leeg gelopen droevig te zijn ? Misschien was hij wel gekidnapt voor buitenaardse onderzoeken ! En hoe we ook zochten, hij was en bleef spoorloos.

Ondanks het verlies van Peter, hebben we toch een heel fijne Zwarte Cross gehad. Het was enorm gezellig met ons clubje van zes. Jeroen, niet doen en alsjeblieft – dank je wel (voor ingewijden), het verlies van Peter Pinguïn, zowel onze humor als ons gezamenlijk leed zorgden dat we vier mooie dagen hebben beleefd. Volgend jaar gaan we zeker weer. En wie weet vinden we Peter Pinguïn dan wel terug ! Komt ie met z’n nieuwe baasje ook weer naar de camping. Het motto van de Cross dit jaar, ‘Vaak bu-j te bang’, houden we dus gewoon in ons achterhoofd. En Peter Pinguïn, we zullen je nooit vergeten !

peter pinguin

Stekebeeste

Het was voorspeld. We wisten dat het zou komen. En ja hoor. Afgelopen nacht hadden ze me massaal te pakken.  Ik heb geen oog dichtgedaan. En nu overal jeuk. De muggenplaag is een feit. Ieuw.

Ik ben echt een zomermens, maar die kleine geniepige beestjes kunnen mijn euforische mooi-weer gevoel aardig verpesten. Vannacht zaten er op z’n minst 8 muggen op onze slaapkamer. En allemaal moesten ze mij hebben. Mijn vredig naast mij slapende liefste laten ze sowieso altijd gewoon met rust. Waarom  ????

De één zegt dat muggen op licht af komen. Dat laten we in de zomer zo veel mogelijk uit. De ander zegt dat ze houden van zoet bloed. Of was het nou zuur bloed ? Geen idee wat voor bloed ik heb, maar ze lusten het graag. Komen ze dan op lichaamswarmte af ? Ik ben bij ons de koukleum. Anti-muggenspul kan ik smeren zoveel ik wil, helpt ook niet. Ze prikken er gewoon doorheen. De krengen.

En die muggenbulten jéuken. Dat zo’n klein beestje zulke bulten en zoveel jeuk kan veroorzaken. Ze prikken je ook het liefst op plekken waar je niet bij kunt om te krabben. Op je rug. Of waar je niet kunt krabben in het openbaar.  Onder je beha-bandje. Tussen je tenen. Ook zo fijn. Enfin. Het is duidelijk. Ik heb enorm de pest aan die beesten.

Het hoogtepunt van mijn muggenbulten-carrière bereikte ik zeven jaar geleden op Curacao, waar ik samen met mijn dochter op vakantie was. Alleen al op mijn benen had ik op enig moment maar liefst 84 muggenbulten. Toen ben ik maar gestopt met tellen. Het zag er vreselijk uit. Ik werd soms gewoon nagekeken op straat. En de muggen zijn daar veel kleiner dan hier, maar steken dubbel zo gemeen. Was nie grappig nie.

Muggen en ik. We zullen nooit vrienden worden. Om te voorkomen dat er vannacht weer zo’n zwerm rond zoemt, heb ik boven de deuren en ramen wijd open gezet. Men zegt dat muggen daar niet van houden en dan buiten blijven. Laten we het hopen. In weer zo’n nacht met een hoop van die zoemende ettertjes rond mijn hoofd, heb ik echt geen trek.
Wacht….. daar zit er weer één. *pakt slipper en mept*. Verdorie. Mis. Zucht.

mug

 

 

Praag, een wéreldstad !

We hebben samen al een aantal erg mooie steden bezocht. Deze stond nog op ons lijstje. Vorige week kwam het er dan van. We gingen naar Praag !

Zes dagen hadden we om deze prachtige stad te gaan bekijken en beleven. Het werden zes fantastisch fijne dagen, waarin we heel veel hebben gezien.
Praag is een diverse stad. Elke wijk heeft z’n eigen pracht en stijl. En zoveel bezienswaardigheden ! Zelfs in zes dagen hebben nog lang niet alles gezien.

Ons hotel lag buiten het centrum, in de wijk Vinohrady. Vanaf het moment dat we met onze koffers daar uit de metro stapten, waren we al verkocht. Wat een geweldige buurt ! Begin 20e eeuwse gebouwen, een relaxte sfeer, overal café’s en restaurantjes, hier zouden we zelfs wel willen wonen ! Ook de Oude Stad (Staré Mesto), met bijvoorbeeld de Astronomische Klok (Orloj)  en de Tynkerk, vonden we erg mooi, al was het daar wel erg druk en vol met toeristen.

19029427_1745464888803157_1865350174097877252_n

De Joodse Wijk heeft erg veel indruk op ons gemaakt. Vooral de Pinkasova Synagóga. Daar stonden 80.000 namen van Tsjechische slachtoffers van de holocaust op de muren geschreven. De tentoongestelde kindertekeningen uit concentratiekamp Theresienstadt (Terezin) maakten diepe indruk.  Ook de andere synagogen waren indrukwekkend en zeker van de Joodse begraafplaats werden we erg stil….

19059939_1748071485209164_2563374568252326604_n

Natuurlijk mocht een bezoek aan de Praagse Burcht (Prazský Hrad) niet ontbreken. Maar wat was het daar druk ! We waren er in tegengestelde richting naar toe gelopen, en dat was achteraf maar goed ook. Er stond een enorme rij wachtenden bij de eigenlijke ingang. Ook op het terrein zelf stonden overal rijen. Jammer, want we zouden de St. Vituskathedraal (Katedrála Sv. Vita) graag van binnen hebben gezien….

18952769_1746879481995031_2920713362870099741_n

De bekendste plek in Praag is waarschijnlijk wel de Karelsbrug (Karluv Most). Vanuit de Oude Stad loop je via deze brug over de Moldau de wijk Malá Strana in. Ook hier weer massa’s toeristen natuurlijk. Wandelen over de brug, in een stralend zonnetje en met een prachtig uitzicht over de Moldau en een deel van de stad, en tussen de andere toeristen door laveren, was stiekem best bijzonder. Zo’n geweldige plek !

19093019_1746892325327080_1227747544905268653_o

Praag is echt een heerlijke stad. Er is heel veel te zien en te doen. De Tsjechen zijn aardige en behulpzame mensen. Met Engels kun je overal uit de voeten. Gelukkig maar, mijn Tsjechisch is namelijk niet zo best….. De stad is verbazingwekkend schoon. Als je een beetje uitkijkt waar je gaat zitten, is eten en drinken zeer betaalbaar. Daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt…..
Het openbaar vervoer is prima geregeld. Met metro en tram kun je overal komen. Alleen die enorm steile roltrappen in de metro….. best een tikje eng !

19055351_1749002531782726_3405189418553340667_o

We hebben enorm genoten. Van de stad, van de mensen, van het eten, van de sfeer en van elkaar. Stedentrips vinden we sowieso heel erg leuk. En Praag staat nu ook heel hoog in ons favoriete-steden-lijstje. Echt een aanrader. We gaan zeker nog eens terug.
Praha, na shledanou !

 

Meisje-meisje

Ik blijf trouw proberen, maar langer dan twee dagen zonder schade is nog niet gelukt. Vaak is er de volgende dag al een stukje af, of heb ik krasjes. Het ziet er ook nooit echt heel netjes uit. Nee, mooie gelakte nagels die ook mooi blijven…. het zit er niet in.

In de zomer deed ik altijd alleen mijn tenen, want dat vond ik wel gezellig staan in open schoentjes. Maar sinds een tijdje doe ik ook mijn vingernagels. Althans, ik probéér het.
Inmiddels heb ik een aardig aantal potjes nagellak in diverse kleuren verzameld. Maar langer dan een paar dagen heb ik er geen plezier van. Dus zit ik twee keer per week te prutsen om het weer toonbaar te maken.

Niet alleen keurig gelakte nagels hebben lukt me niet. Mijn haar stort ook elke dag in. Hoe goed het ook zit als ik de deur uit ga, na een paar uur is het coupe wanhoop geworden. Wat ik er ook in smeer, het zakt gewoon uit. Alsof ik in een fikse storm heb gelopen. Als het net geknipt is, gaat het nog wel. Maar zodra het wat langer wordt, is het in no time een ravage.

En wat te denken van kleding ? ’s Ochtends keurig schone kleren aan, maar aan het eind van de dag, en soms al eerder, is het groezelig, gekreukt en zitten er vlekjes op. Knoeien kan ik namelijk enorm goed. Vooral witte kleding is een ramp. Daar moet ik eigenlijk niet eens aan beginnen.

Make-up. Ook zoiets. Ik gebruik alleen mascara en lipstick, want ik houd niet van dikke lagen troep op mijn gezicht. Door schade en schande wijs geworden gebruik ik waterproof mascara, dus dat blijft nog wel redelijk zitten. Maar mijn lipstick is vaak na een uur al half verdwenen. Ik vreet ‘m gewoon op. Zelfs dat long lasting spul is zo weg. Géén lipstick is geen optie, want dan vraagt iedereen of ik ziek ben. Dus zit ik constant mijn lippen bij te werken, en krijg ik de lipstick niet aangesleept. Zucht.

Mijn handtas zit altijd vol troep en ik kan er nooit iets in vinden. Thuis loop ik het liefst in een flodderige huisbroek rond. Als ik mijn nagels lak zit alles onder. Ik draag gerust sokken die niet bij elkaar passen. Alleen als ik moet optreden, dan klopt alles tot in de puntjes. Helaas niet voor lang. Want vaak is het heel warm op zo’n podium. En dan zie ik er na een uurtje ook uit alsof ik het hele huis heb gepoetst, in plaats van gezellig wat liedjes heb gezongen.

Ik ben gewoon geen meisje-meisje. Zal ik nooit worden ook. Ik ben meer ‘one of the guys’.
Nou ja, het is wat het is. Ik kan het allemaal wel. Maar voor een heel korte tijd. Dus als je me keurig netjes, met mooie nagels, verse lipstick en nette kleding ziet rondlopen, kijk dan maar goed. Want voor je het weet, ben ik veranderd in een soort Ma Flodder. Alleen zonder sigaar en fles eigengestookte drank. Want zo erg is het nu ook weer niet……
Toch ??!!

make-up

 

Klus-tijd

We zijn begonnen ! Ons plan om ons huis van boven naar beneden op te knappen is concreet geworden. Dat ‘van boven naar beneden’ nemen we letterlijk, dus we zijn op de bovenste verdieping begonnen. Met onze slaapkamer.

Nou, slaapkamer….. Daar lijkt het niet meer op. Oké, er staat nog een bed in. De vaste kast is er al uit gesloopt. Of nee, die is gedemonteerd. Mijn liefvriendje kan dat namelijk heel netjes. Alle andere kasten zijn verhuisd naar wat nu een extra kamer is (dat krijg je met uitvliegende kinderen). Toen kon het schilderen beginnen. Dat wat wit moest worden, is nu smetteloos wit. Aan de muren waar een kleurtje op moet, moeten we nog beginnen.

Het gaat niet snel. We doen het allemaal met z’n tweetjes, en er moet natuurlijk ook gewoon gewerkt worden. We zijn allebei buiten werktijd ook druk met van alles, dus staan onze weekenden voorlopig in het teken van klussen. Maar afgelopen weekend viel dat al in het water. Ik kreeg één van mijn beruchte drie-daagse migraine-aanvallen, en mijn liefvriendje voelde zich ook niet lekker. Onze vrije (be)vrij(dings)dag hebben we dan ook allebei ziek op de bank doorgebracht.

Gelukkig was mijn liefvriendje op zaterdag weer opgeknapt, dus hij ging aan de slag met witte verf laag twee. Dat ziet er in ieder geval weer stralend uit. Zondag lag het klussen stil, want toen was het jaarlijkse optreden met onze speciale kids. Nog steeds met knallende hoofdpijn, maar het was weer super leuk ! Elk jaar genieten we weer enorm. Maar we missen dus wel weer een klusdag……

De werkweek is weer begonnen, en aankomend weekend hebben we wéér geen tijd om thuis verder te gaan. Hopelijk vinden we de komende dagen ergens wat tijd om alvast de wanden in de verf te zetten. Anders wordt het een wel heel langlopend project. Het zou fijn zijn als we vóór onze aanstaande vakantie klaar zouden zijn. Maar als ik onze agenda zo eens bekijk, heb ik daar niet zo veel vertrouwen in.

Goed werk heeft tijd nodig. Dat is een waarheid als een koe. Tijd die we eigenlijk niet hebben. Dus gaan we het doen in de tijd die we kunnen vinden en maken. Het komt wel goed. En het wordt straks hartstikke mooi. Én nog belangrijker, helemaal naar onze zin. Daar doen we het voor. Dan duurt het maar wat langer. Gelukkig zijn we helemaal niet ongeduldig……. *grinnik*

verf

Let love rule !

Vol afschuw lees ik het nieuwsbericht. Een jong stel is in elkaar geslagen, omdat ze openlijk voor hun liefde voor elkaar uitkwamen. Ze liepen hand in hand op straat.
Hè ??!!

Vol afschuw lees ik het nieuwsbericht nog eens. Een jong homo-stel is in elkaar geslagen, omdat ze openlijk voor hun liefde voor elkaar uitkwamen. Ze liepen hand in hand op straat.
Hè ??!!

Mijn afschuw wordt alleen maar groter. Waarom ??!! Met een steen in mijn maag lees ik het bericht nog een keer. Ik voel van alles. Onbegrip. Boosheid. Verontwaardiging. Ik ben geschokt. En verdrietig. En bang. Want dit zou ook mijn eigen zoon en zijn vriend kunnen overkomen.

Ik ben moeder van vier geweldige kids. Eén meid, en drie jongens. Twee zoons zijn hetero. Dochter is bi- en één zoon is homo-sexueel. Prachtig, die verscheidenheid. Ik ben enorm trots op alle vier. Hun geaardheid is nooit stof voor gesprek geweest. Waarom zou het ook ? Ze zijn wie ze zijn, en ze zijn alle vier hartstikke lief, mooi en leuk ! Ik zelf heb ook in een ‘afwijkende’ relatievorm geleefd, namelijk polyamorie. Destijds had ik een aantal jaren twee volwaardige liefdesrelaties tegelijkertijd, met instemming en medeweten van alle betrokkenen……

Een moeder maakt zich altijd zorgen, maar die om de niet-hetero kids zijn wat groter. Dochter heeft een vaste hetero-relatie, en zal dus niet zo’n gevaar lopen. Mijn zoon heeft al een aantal jaren een vriend. Ze wonen sinds een half jaar samen en hebben het heerlijk samen. Mijn hetero-kids lopen gewoon hand in hand met hun liefdes over straat. Mijn zoon en zijn vriend doen dat, voor zover ik weet, eigenlijk nooit. En dat vind ik erg verdrietig.

Bang om negatieve reacties op te roepen, laten ze het openlijk hand in hand lopen meestal voor wat het is. Laat staan dat ze elkaar in het openbaar een zoen geven. Dat is toch verschrikkelijk !? Maar ik snap het wel. Kijk maar naar het nieuws. Homo-haat komt zo veel voor, met alle vreselijke gevolgen van dien.
Dat risico wil je niet lopen. Maar het is belachelijk dat je er rekening mee moet houden.

Vandaag stond Facebook vol met foto’s van mannen, en vrouwen, die bewust hand in hand lopen. Politici, artiesten, heel veel mensen plaatsten zo’n foto. Ik vind dat mooi.
Solidariteit tonen met de slachtoffers van zo’n verachtelijke daad is wel het minste wat we kunnen doen. En het kan nooit kwaad om massaal een statement te maken toch ?

De LGTB-gemeenschap heeft het moeilijk. Van alle kanten worden zij bekritiseerd om wie ze zijn en hoe ze willen leven. Waarom is het zo moeilijk om iedereen in zijn waarde te laten? Ik snap er echt helemaal geen snars van. Het maakt me boos en opstandig.

Laten we vooral niet vergeten dat het hier gewoon om mensen en om liefde gaat. En of dat nu liefde voor mannen of vrouwen, of allebei is, moet niets uitmaken. Of je nu hetero, homo, bi, pan, poly, transgender of wat dan ook bent. Je bent gewoon een mens. En jij als mens mag helemaal zelf weten hoe jij de liefde viert. Let love rule !!

let love rule
Let love rule – Lenny Kravitz

 

Zo mooi…..

Dweilen door de straoten van een rôôd-wit-gele stad

Overal meziekskes, boeren en durskes gaon op pad

Zwaaien naor d’n Hôôgheid,  zingen veur de Peer

Oeteldonkse dènder, daor gaon we nog unne keer

Boer Knillis op zunne sokkel, hij kèkt ùt over de Mèrt

Un pilske, unnen borrel, unnen gehaktbal ùt ’t vèt

Ontbijten meej worstebrooikes of un gebakken eij

Mooi Oeteldonk, drie daoge lang makte gij me toch zo blij

We danse meej z’n allen zo maor buiten op de straot

Kielen en dèskes, emblemen op jèskes, dan krèdde ginne praot

Overvolle kroegen, mar ge kunt er nog hendig bij in

Al staon ze op oew tene, ge hèt ut toch wel naor oewe zin

Kouw lije bij d’n optocht, mar oew hartje dè is wèrrum

En as ge ut echt koud hèt, dan vatte iemand bij d’n èrrum

Ik krèg er gin genoeg van, ut duurt me veuls te kort

‘k Vuul traone in m’n ôge, als het deinsdaggenaovend wordt

Onze Knillis wordt begraove, we zingen nog inne keer

Houdoe war Amadeiro, tot vollegend jaor mar wir……

kikkeroeteldonk425