Baden in weelde

Na drie weken lawaai, stof, puinhoop, drukte en had ik stof al genoemd ?, zijn we ontzettend blij met ons nieuwe badpaleis. We waren al erg enthousiast over de tekening, maar het resultaat is nog mooier dan we hadden durven dromen. Wij douchen tegenwoordig riant en koninklijk luxe !

Het werd ook wel tijd. Onze badkamer was 20 jaar oud. Op zich moet dat kunnen, maar zo hier en daar lieten er aardig wat tegels los. Het bad, wat zo handig was toen de kinderen klein waren, werd eigenlijk alleen nog maar als wasmand gebruikt. Daarbij vinden mijn liefste en ik het erg gezellig om samen onze tanden te poetsen. Vanwege dat nutteloze bad, in een piepkleine ruimte ook nog, was dat een hele onderneming. Dat moest dus anders.

Maar jemig. Wat zijn badkamers dúúr ! Dat was wel even slikken. Maar we werken én sparen er hard voor gelukkig….. Na een tijd van ideeën opdoen en oriënteren, waren we er klaar voor. We wisten wat we wilden, hoe we het wilden en konden een order plaatsen. Het uitzoeken van de spullen was eigenlijk zo gebeurd. Natuurlijk vielen we voor zo’n beetje het duurste wat de badkamerzaak in huis had. Dan dan weer wel……

We hadden geluk dat degene die onze badkamer zou maken, nog een plekje vrij had. Hij kon al snel beginnen. Vier weken geleden kwam er een grote container in de voortuin. Een buis om puin af te voeren hing uit het raam. Oudste zoon had zijn kamer voor dat doel tijdelijk afgestaan. Dat scheelde een hoop heen en weer geloop, en zo bleef de grootste troep in ieder geval boven. Want troep gaf het…..

Het héle huis lag onder het stof. Tot in de kasten en onder de bank. Elke avond stofzuigen hielp nauwelijks. Douchen deden we elders, en dan mis je je badkamer het meest. Met je tasje met handdoek en schone kleren er op uit om een douche te nemen, voelde alsof we op een camping waren. Maar het was niet voor lang gelukkig.

Al met al heeft de hele metamorfose, want dat was het, drie weken geduurd. Dat viel dus mee. Onze badkamerheld heeft geweldig werk verricht. En het was ook nog erg gezellig om hem in huis te hebben. Hij zette op enig moment zelfs koffie voor ons, in plaats van andersom. Binnenkort zien we hem nog een keer terug, om wat kleine dingen af te werken. Een los handdoekhaakje weer vastzetten en het deurkozijn, dat ik nog moet schilderen, kitten. Daarna is het écht klaar.

Maar we genieten al mateloos ! Wat een luxe, en wat ziet het er prachtig uit ! Elke keer als we de badkamerdeur open doen, denken we: ‘Wow ! Is dat van óns ??’. De regendouche, de grote spiegel met verlichting, de brede wastafel met twee kranen, de mooie tegels en vloer…… het is een waar badpaleis ! Douchen was nog nooit zo fijn.
Wij baden, letterlijk, in weelde !

 

 

 

Advertenties

Tattoo

Al zeven jaar heb ik het er over. Sinds ‘my life part two’ is begonnen, wil ik er al één. Wat precies, dat wist ik nog niet. Het moest wel iets betekenen, of in ieder geval symbolisch zijn. Ideeën genoeg, maar net niet goed genoeg. En het kwam nooit uit. Of was wel erg duur. Of ik zag iets mooiers. Of ik twijfelde, en bij twijfel moet je nooit inhalen. En nog steeds had ik er dus géén.

Tot afgelopen zaterdag. Samen met mijn liefste was ik op een tattoo conventie. Gewoon, om inspiratie op te doen. Beetje rond kijken. Aansprekende tattoo-artists spotten en aan het werk zien. Bepalen welke stijl ik écht mooi vindt. Kleur of zwart/grijs ? Lijnwerk of juist natuurlijke vormen ? Ik vind eigenlijk best veel mooi. We hadden genoeg te kijken, want het was een grote beurs.

Al twee keer waren we bij die ene shop, uit Italië, gaan kijken. Een tengere Italiaanse was aan het tekenen en dat sprak me erg aan. Ook de voorbeelden in haar fotoboek maakten iets wakker. Haar ontwerpen én de manier waarop zij die ontwerpen op huid zette, vond ik erg mooi. Die watercolour stijl, alsof het met waterverf was geschilderd, en dan juist niet netjes, was echt heel gaaf.

We stonden al op het punt om naar huis te gaan, toen mijn liefste vroeg waarom ik niet ging vragen wat er mogelijk was. Hoe duur ze was. Hoe lang het zetten van een tattoo zou duren. We hadden bij de koffie al grapjes gemaakt, dat we maar een tattoo vakantie naar Italië moesten boeken te zijner tijd. En op dat moment had ik een gevoel van ‘nu of nooit’. Dus gingen we terug. We moesten nog even zoeken waar ze ook al weer zat…..

Toen ging het snel. Ik had mijn oog al laten vallen op een tekening die ze die dag had gemaakt. Ik vond het erg mooi en het had ook die symbolische waarde die ik belangrijk vind. Ik zag dat er direct al in. Het was een dubbele match. Toen viel alle twijfel weg en hoorde ik mezelf zeggen dat ik zoiets wilde, op mijn rechter onderarm, aan de binnenkant. En voor ik het wist had ze, uit de losse hand, precies dat wat ik wilde op mijn arm getekend.

Nog heel even heb ik getwijfeld tussen zwart/grijs en kleur. Ik heb altijd geroepen dat ik tattoos alleen maar mooi vond zonder inkleuring, maar toch koos ik voor kleur. Dat klopte gewoon. Het paste zowel bij het ontwerp, als bij mijn persoonlijkheid. De Italiaanse dame zette al haar spullen klaar en toen kon het tatoeëren beginnen.

Het was bepaald geen fijn gevoel. De huid aan de binnenkant van de arm is erg dun, en dus extra gevoelig. Gelukkig duurde het zetten niet heel lang, dat was prima vol te houden. Bij het inkleuren had ik wel af en toe de neiging om ‘ga weg met die naald’ te roepen, maar hé, wie mooi wil zijn…… Voor ik het wist, was ze klaar. Wow, het was echt heel mooi geworden !

Na instructies voor de verzorging en zorgvuldig inpakken zijn we vertrokken. Een beetje onwerkelijk was het wel. Was ik zomaar ineens een watercolour tattoo rijker. Maar hij is echt prachtig, en ik ben er ontzettend blij mee. Over een paar weken zal het helemaal genezen zijn. En dan ben ik ook helemaal gewend aan die prachtige bloemen op mijn arm. Ik heb een tattoo !!

tattoo karien (2)

Allemaal dezelfde pijn

Fibromyalgie is een niet-gewrichtsgebonden ziektebeeld. Kenmerkend zijn spierpijn en drukpijnlijke punten verspreid over het lichaam. De spierpijn wordt doorgaans heviger na overbelasting of blootstelling aan kou. Het syndroom gaat vaak gepaard met verschillende algemene klachten zoals slaapstoornissenvermoeidheid, spierstijfheid en hoofdpijn.

Aldus Wikipedia. Ik heb het al jaren, en met mij heel veel anderen. De klachten die hierboven worden beschreven, zijn nog maar het topje van de ijsberg. Want ook symptomen als geheugenproblemen, darmklachten en peesontstekingen, om maar iets te noemen, komen veelvuldig voor. En er is helemaal niets aan te doen. Fibromyalgie is ongeneeslijk.

De laatste tijd is fibro erg actueel. Want de een na de andere beroemdheid komt ‘uit de kast’. Lady Gaga bijvoorbeeld, die haar tournee afbrak omdat haar fibro-klachten te hevig werden. Even later was er een soortgelijk bericht over Rihanna. Morgan Freedom heeft het ook, alsmede actrice Susan Flannery. Beroemd of niet, fibro maakt geen onderscheid.

Berichten over beroemdheden neem ik altijd met een kilo zout. Ik heb dus geen idee of het verhaal waarin staat dat Lady Gaga is opgenomen in een ziekenhuis, en aan een pijnstillend infuus ligt, klopt. Als dat wel zo is, hoop ik van harte dat het haar helpt. Als het niet zo is, geloof ik het ook. De reacties op dit bericht echter vielen me erg op.

Mopperende mensen, want ‘als ik zo rijk was, zou ik ook opgenomen worden en pijnbestrijding krijgen’. Afgunst, want ‘zij krijgt wel een behandeling. En ik dan ? Ik verga ook van de pijn’. Zure reacties, want ‘moet ze weer opvallen ? Ik heb ook fibro, geen haan die daar naar kraait’. Bagatelliserend, want ‘wat een aansteller, kan niet eens een beetje spierpijn aan’.

Lieve mensen toch. Jullie die zo reageren, weten allemaal wat het is en hoe het voelt. Wat jullie voelen, voelen beroemdheden ook. En ja, wellicht is het voor hen (financieel) makkelijker om er iets aan te doen. Maar ook voor hen is het ongeneeslijk ! Ze hebben hooguit meer toegang tot medicatie, therapie of anderszins, omdat ze niet afhankelijk zijn van een zorgverzekeraar die zegt dat fibro niet bestaat. Maar meer dan wat verlichting zit er voor hen ook niet in.

Ook zij zullen, net als wij normale stervelingen, er mee moeten leren leven. Ook zij zijn de ene dag fitter dan de andere. Hebben net als wij soms wat minder, maar vaak ook heel veel pijn. Zijn ook altijd moe. Hebben ook alle bijkomende klachten. En ik snap dat, als het verhaal klopt, het wat zuur is dat er met veel geld wellicht meer verlichting kan worden bereikt. Maar je ziet, ook zij moeten dingen afzeggen als het niet gaat. En zo’n tournee afzeggen, da’s niet niks. Dat doe je niet vanwege ‘een beetje spierpijn’. Net zo min als dat wij werk, maar ook feestjes of andere leuke dingen afzeggen, omdat we ‘een beetje spierpijn’ hebben.

Ik wil alleen maar zeggen dat fibromyalgie voor iedereen even vervelend en naar is. Ook voor beroemdheden met dikke bankrekeningen. Misschien is het hele verhaal niet eens waar, en zit ik dit voor niets te typen. Maar als het wel waar is, hoop ik dat Lady Gaga verlichting vindt. Net zoals ik dat voor ons allemaal hoop. We doen in ieder geval allemaal onze uiterste best, om zo goed mogelijk met onze klachten om te gaan. Maar wel allemaal op onze eigen manier. Prima toch ?!

 

Zwarte Cross 2017, het tragische verhaal van Peter Pinguïn

Afgelopen weekend waren we, zoals elk jaar in juli en al voor de zevende keer, weer op de Zwarte Cross. Vier dagen feesten, lachen, dansen, zingen, kamperen, eten, drinken en vooral veel gezelligheid. Het gewone recept dus. Altijd goed. Maar dit jaar helaas met een tragisch tintje.

Het begon zo mooi. Op donderdagmiddag, na files op de weg én voor de poort van de camping, hadden we onze tent opgezet. Het wachten was op onze vrienden, die nog in dezelfde files stonden. Maar eindelijk stonden alle tenten, hadden we de partytent versierd met slingers en was ons gezellige kampement helemaal op orde. Tijd om te gaan feesten !

Omdat drie van ons jarig waren geweest of nog zouden zijn, waren er kadootjes. En omdat de weersverwachting in eerste instantie erg slecht was, kreeg ik een speciaal kado. Een roze duikbril (yes !) en een pinguïn. Zo één die je boven water houdt in het zwembad, of tijdens een onverwachte overstroming. Ik was meteen verliefd. Mijn eigen Peter Pinguïn !!

Peter hoorde er meteen helemaal bij. Maar omdat het maar een klein pinguïnnetje was, en het nogal druk was, vonden we het beter als hij niet mee ging, terwijl wij gingen feesten. Dat ging prima. Terwijl wij genoten van geweldige bands, leuke acts, motorcross en heul veul drankjes, bleef Peter braaf wachten in de tent. Hij had het prima naar zijn zin.

Op zaterdag echter, vonden we het toch wel een beetje zielig voor hem. Wij lekker feesten, en hij eenzaam op de camping. Dus we besloten hem mee te nemen. Omdat hij mijn pinguïn was, mocht ik hem dragen. Zo trots als een pauw liep ik met hem rond. Er was wat regen voorspeld, dus we hadden hem voor alle zekerheid mijn roze duikbril opgezet. Je weet maar nooit. Helemaal happy gingen we samen naar het festivalterrein.

Nog voordat we daar ons eerste biertje gingen bestellen, moest ik plassen. Het was echter enorm druk bij de dichtst bij zijnde toiletten, dus ik moest wat verder lopen. Omdat het niet handig was om Peter dan mee te nemen, liet ik hem achter bij mijn liefste. Hoog boven op zijn hoofd mocht Peter wachten tot ik terug was. Met een gerust hart ging ik op zoek naar de minst lange wachtrij.

Maar ach jee….. Had ik dat maar niet gedaan. Toen ik terug kwam, zag ik het meteen. Peter was weg ! Mijn liefste en onze vrienden stonden bedremmeld te kijken. ‘Waar is Peter ??!!’, riep ik. Met tranen in de ogen moesten ze mij vertellen dat Peter gekidnapt was. Iemand had hem brutaal van het hoofd van mijn liefste gegrist, en was er met hem vandoor gegaan. Mijn liefste was er nog achter aan gerend, maar helaas…… Peter was onvindbaar. Hij was écht weg.

Nou, dat sloeg wel even een deuk in de feestvreugde. We hebben, na eerst overal gezocht maar niet gevonden te hebben, toen maar geprobeerd om ons verdriet te verdrinken. Arme Peter. Waar zou hij zijn ? Zou er iemand voor hem zorgen ? Of lag hij ergens alleen in een hoekje, leeg gelopen droevig te zijn ? Misschien was hij wel gekidnapt voor buitenaardse onderzoeken ! En hoe we ook zochten, hij was en bleef spoorloos.

Ondanks het verlies van Peter, hebben we toch een heel fijne Zwarte Cross gehad. Het was enorm gezellig met ons clubje van zes. Jeroen, niet doen en alsjeblieft – dank je wel (voor ingewijden), het verlies van Peter Pinguïn, zowel onze humor als ons gezamenlijk leed zorgden dat we vier mooie dagen hebben beleefd. Volgend jaar gaan we zeker weer. En wie weet vinden we Peter Pinguïn dan wel terug ! Komt ie met z’n nieuwe baasje ook weer naar de camping. Het motto van de Cross dit jaar, ‘Vaak bu-j te bang’, houden we dus gewoon in ons achterhoofd. En Peter Pinguïn, we zullen je nooit vergeten !

peter pinguin

Stekebeeste

Het was voorspeld. We wisten dat het zou komen. En ja hoor. Afgelopen nacht hadden ze me massaal te pakken.  Ik heb geen oog dichtgedaan. En nu overal jeuk. De muggenplaag is een feit. Ieuw.

Ik ben echt een zomermens, maar die kleine geniepige beestjes kunnen mijn euforische mooi-weer gevoel aardig verpesten. Vannacht zaten er op z’n minst 8 muggen op onze slaapkamer. En allemaal moesten ze mij hebben. Mijn vredig naast mij slapende liefste laten ze sowieso altijd gewoon met rust. Waarom  ????

De één zegt dat muggen op licht af komen. Dat laten we in de zomer zo veel mogelijk uit. De ander zegt dat ze houden van zoet bloed. Of was het nou zuur bloed ? Geen idee wat voor bloed ik heb, maar ze lusten het graag. Komen ze dan op lichaamswarmte af ? Ik ben bij ons de koukleum. Anti-muggenspul kan ik smeren zoveel ik wil, helpt ook niet. Ze prikken er gewoon doorheen. De krengen.

En die muggenbulten jéuken. Dat zo’n klein beestje zulke bulten en zoveel jeuk kan veroorzaken. Ze prikken je ook het liefst op plekken waar je niet bij kunt om te krabben. Op je rug. Of waar je niet kunt krabben in het openbaar.  Onder je beha-bandje. Tussen je tenen. Ook zo fijn. Enfin. Het is duidelijk. Ik heb enorm de pest aan die beesten.

Het hoogtepunt van mijn muggenbulten-carrière bereikte ik zeven jaar geleden op Curacao, waar ik samen met mijn dochter op vakantie was. Alleen al op mijn benen had ik op enig moment maar liefst 84 muggenbulten. Toen ben ik maar gestopt met tellen. Het zag er vreselijk uit. Ik werd soms gewoon nagekeken op straat. En de muggen zijn daar veel kleiner dan hier, maar steken dubbel zo gemeen. Was nie grappig nie.

Muggen en ik. We zullen nooit vrienden worden. Om te voorkomen dat er vannacht weer zo’n zwerm rond zoemt, heb ik boven de deuren en ramen wijd open gezet. Men zegt dat muggen daar niet van houden en dan buiten blijven. Laten we het hopen. In weer zo’n nacht met een hoop van die zoemende ettertjes rond mijn hoofd, heb ik echt geen trek.
Wacht….. daar zit er weer één. *pakt slipper en mept*. Verdorie. Mis. Zucht.

mug

 

 

Praag, een wéreldstad !

We hebben samen al een aantal erg mooie steden bezocht. Deze stond nog op ons lijstje. Vorige week kwam het er dan van. We gingen naar Praag !

Zes dagen hadden we om deze prachtige stad te gaan bekijken en beleven. Het werden zes fantastisch fijne dagen, waarin we heel veel hebben gezien.
Praag is een diverse stad. Elke wijk heeft z’n eigen pracht en stijl. En zoveel bezienswaardigheden ! Zelfs in zes dagen hebben nog lang niet alles gezien.

Ons hotel lag buiten het centrum, in de wijk Vinohrady. Vanaf het moment dat we met onze koffers daar uit de metro stapten, waren we al verkocht. Wat een geweldige buurt ! Begin 20e eeuwse gebouwen, een relaxte sfeer, overal café’s en restaurantjes, hier zouden we zelfs wel willen wonen ! Ook de Oude Stad (Staré Mesto), met bijvoorbeeld de Astronomische Klok (Orloj)  en de Tynkerk, vonden we erg mooi, al was het daar wel erg druk en vol met toeristen.

19029427_1745464888803157_1865350174097877252_n

De Joodse Wijk heeft erg veel indruk op ons gemaakt. Vooral de Pinkasova Synagóga. Daar stonden 80.000 namen van Tsjechische slachtoffers van de holocaust op de muren geschreven. De tentoongestelde kindertekeningen uit concentratiekamp Theresienstadt (Terezin) maakten diepe indruk.  Ook de andere synagogen waren indrukwekkend en zeker van de Joodse begraafplaats werden we erg stil….

19059939_1748071485209164_2563374568252326604_n

Natuurlijk mocht een bezoek aan de Praagse Burcht (Prazský Hrad) niet ontbreken. Maar wat was het daar druk ! We waren er in tegengestelde richting naar toe gelopen, en dat was achteraf maar goed ook. Er stond een enorme rij wachtenden bij de eigenlijke ingang. Ook op het terrein zelf stonden overal rijen. Jammer, want we zouden de St. Vituskathedraal (Katedrála Sv. Vita) graag van binnen hebben gezien….

18952769_1746879481995031_2920713362870099741_n

De bekendste plek in Praag is waarschijnlijk wel de Karelsbrug (Karluv Most). Vanuit de Oude Stad loop je via deze brug over de Moldau de wijk Malá Strana in. Ook hier weer massa’s toeristen natuurlijk. Wandelen over de brug, in een stralend zonnetje en met een prachtig uitzicht over de Moldau en een deel van de stad, en tussen de andere toeristen door laveren, was stiekem best bijzonder. Zo’n geweldige plek !

19093019_1746892325327080_1227747544905268653_o

Praag is echt een heerlijke stad. Er is heel veel te zien en te doen. De Tsjechen zijn aardige en behulpzame mensen. Met Engels kun je overal uit de voeten. Gelukkig maar, mijn Tsjechisch is namelijk niet zo best….. De stad is verbazingwekkend schoon. Als je een beetje uitkijkt waar je gaat zitten, is eten en drinken zeer betaalbaar. Daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt…..
Het openbaar vervoer is prima geregeld. Met metro en tram kun je overal komen. Alleen die enorm steile roltrappen in de metro….. best een tikje eng !

19055351_1749002531782726_3405189418553340667_o

We hebben enorm genoten. Van de stad, van de mensen, van het eten, van de sfeer en van elkaar. Stedentrips vinden we sowieso heel erg leuk. En Praag staat nu ook heel hoog in ons favoriete-steden-lijstje. Echt een aanrader. We gaan zeker nog eens terug.
Praha, na shledanou !

 

Meisje-meisje

Ik blijf trouw proberen, maar langer dan twee dagen zonder schade is nog niet gelukt. Vaak is er de volgende dag al een stukje af, of heb ik krasjes. Het ziet er ook nooit echt heel netjes uit. Nee, mooie gelakte nagels die ook mooi blijven…. het zit er niet in.

In de zomer deed ik altijd alleen mijn tenen, want dat vond ik wel gezellig staan in open schoentjes. Maar sinds een tijdje doe ik ook mijn vingernagels. Althans, ik probéér het.
Inmiddels heb ik een aardig aantal potjes nagellak in diverse kleuren verzameld. Maar langer dan een paar dagen heb ik er geen plezier van. Dus zit ik twee keer per week te prutsen om het weer toonbaar te maken.

Niet alleen keurig gelakte nagels hebben lukt me niet. Mijn haar stort ook elke dag in. Hoe goed het ook zit als ik de deur uit ga, na een paar uur is het coupe wanhoop geworden. Wat ik er ook in smeer, het zakt gewoon uit. Alsof ik in een fikse storm heb gelopen. Als het net geknipt is, gaat het nog wel. Maar zodra het wat langer wordt, is het in no time een ravage.

En wat te denken van kleding ? ’s Ochtends keurig schone kleren aan, maar aan het eind van de dag, en soms al eerder, is het groezelig, gekreukt en zitten er vlekjes op. Knoeien kan ik namelijk enorm goed. Vooral witte kleding is een ramp. Daar moet ik eigenlijk niet eens aan beginnen.

Make-up. Ook zoiets. Ik gebruik alleen mascara en lipstick, want ik houd niet van dikke lagen troep op mijn gezicht. Door schade en schande wijs geworden gebruik ik waterproof mascara, dus dat blijft nog wel redelijk zitten. Maar mijn lipstick is vaak na een uur al half verdwenen. Ik vreet ‘m gewoon op. Zelfs dat long lasting spul is zo weg. Géén lipstick is geen optie, want dan vraagt iedereen of ik ziek ben. Dus zit ik constant mijn lippen bij te werken, en krijg ik de lipstick niet aangesleept. Zucht.

Mijn handtas zit altijd vol troep en ik kan er nooit iets in vinden. Thuis loop ik het liefst in een flodderige huisbroek rond. Als ik mijn nagels lak zit alles onder. Ik draag gerust sokken die niet bij elkaar passen. Alleen als ik moet optreden, dan klopt alles tot in de puntjes. Helaas niet voor lang. Want vaak is het heel warm op zo’n podium. En dan zie ik er na een uurtje ook uit alsof ik het hele huis heb gepoetst, in plaats van gezellig wat liedjes heb gezongen.

Ik ben gewoon geen meisje-meisje. Zal ik nooit worden ook. Ik ben meer ‘one of the guys’.
Nou ja, het is wat het is. Ik kan het allemaal wel. Maar voor een heel korte tijd. Dus als je me keurig netjes, met mooie nagels, verse lipstick en nette kleding ziet rondlopen, kijk dan maar goed. Want voor je het weet, ben ik veranderd in een soort Ma Flodder. Alleen zonder sigaar en fles eigengestookte drank. Want zo erg is het nu ook weer niet……
Toch ??!!

make-up