(In-)tolerant

Tolerantie of verdraagzaamheid: in een sociale, culturele of religieuze context gebruikte term die de mate aangeeft waarin afwijkend gedrag of leden van bepaalde groepen niet worden gediscrimineerd ondanks hun afwijkend en door de meerderheid verwerpelijk geachte gedrag (of afwijkende meningen). Tolerantie is afgeleid van het Latijnse tolerare dat verdragen, verduren, uithouden, betekent.

Onrecht en ongelijkheid, daar kan ik niet tegen. Maar voor de rest vind ik heel veel eigenlijk gewoon helemaal prima. Maakt me dat een tolerant mens ? Kan ik mezelf zo typeren ? Of ligt het toch anders ?

Tolerantie vind ik een raar begrip. Het woord ‘tolerant’ wordt in mijn beleving gebruikt om aan te geven dat iets oké is, maar toch heeft het een lading. Je vindt iets prima, voor jou is er niks mis mee, maar…… Voor mijn gevoel zit er altijd een ‘maar’ achter. Want als we doodnormale zaken daadwerkelijk doodnormaal vinden, waarom heet het dan tolerant ? Of spreek je alleen van tolerantie als een meer- of minderheid datgene dat jij normaal en oké vindt, afkeurt of verwerpt ?

Nederlanders zijn tolerante mensen. Zo staan we in de wereld bekend. ‘Wij’ doen niet moeilijk over, bijvoorbeeld, het homohuwelijk. Maar als je dat de normaalste zaak van de wereld vindt, ben je dan tolerant ? Nee toch ? Als je (zie de uitleg van Wikipedia hierboven), afwijkend gedrag niet afkeurt of discrimineert, dan ben je dus tolerant. Maar wat is dan afwijkend gedrag ? Dat is, in dit voorbeeld, misschien voor sommige anderen zo, maar voor mij zeker niet. En ik heb best een uitgesproken mening over bepaalde zaken, maar niet oordelen, afkeuren en discrimineren is voor mij de normaalste zaak van de wereld. Hoe kan ik dan tolerant zijn ?

Volgen jullie het nog een beetje ? Misschien ga ik heel kort door de bocht. Maar toch heeft ‘tolerantie’ voor mij altijd een beetje een bijsmaak. Een beetje van: Ik vind het prima hoor, maar  ‘………’ (zelf invullen op de stippellijn) is best raar/vreemd/afwijkend.
Terwijl je dat helemaal niet vindt. Verwarrend.

Misschien moeten we het woord tolerantie maar niet gebruiken. En intolerantie ook niet. Toch….. ben ik op één vlak officieel intolerant. Er is heel recent vastgesteld dat ik een lactose-intolerantie heb. Maar misschien kan ik beter zeggen dat lactose voor mij gewoon niet goed is. Want er is verder niets mis mee. Toch ? ……
Hier ga ik nooit uitkomen. Zucht.

tolerantie

 

Advertenties

Ambtenaar

Binnenkort is mij beledigen strafbaar. Ik heb de kids alvast gewaarschuwd….. Volgens oeroude grappen doe ik dan niets meer, behalve lanterfanten en ben ik eigenlijk altijd vrij. Ik mag overal heel lang over doen, en  over alles zeiken en zaniken. Jawel. Ik word namelijk ambtenaar !

Na bijna vierenhalf jaar op uitzend- en payroll-basis is het zo ver: ik heb een vaste aanstelling gekregen. Hoera ! Daar zat ik stiekem al best een tijdje op te wachten. Bezig aan mijn achtste contract zat ik alweer tegen het einde van het jaar aan te hikken. Elke keer die spanning of je wel of niet mag blijven….. Maar dat hoeft niet meer ! Binnenkort ben ik in dienst van de gemeente ‘s-Hertogenbosch en is die onzekerheid voorbij. Zo fijn !

Over twee weken heb ik mijn arbeidsvoorwaardengesprek en hoor ik per wanneer mijn vaste aanstelling in gaat. Na een jaar word ik dan officieel ambtenaar. Ik blijf werkzaam in mijn eigen functie, binnen mijn eigen teams en samen met mijn eigen collega’s. Daarin verandert niets. Maar het gevóel verandert wel !

Het voelt als een erkenning van de waardering die er al die jaren al is. Als een kroon op mijn werk. Dat klinkt zwaar, maar zo voelt het voor mij. Natuurlijk is men tevreden over mijn werk en functioneren, anders waren mijn contracten niet telkens weer verlengd. Maar nu lijkt die tevredenheid officieel bevestigd te worden. Ach, het maakt ook niet uit hoe het voelt. Die vaste aanstelling is in the pocket !

Het is bijzonder om te merken hoeveel impact de sollicitatieprocedure en het wachten op een beslissing heeft gehad. Ik ben een aardig nuchter type, maar onbewust was het toch heel spannend. In mijn dromen was ik al twee keer ontslagen en ik sliep nog slechter dan anders. Ik had mezelf al  ingeprent dat het toch niet zou gaan lukken, om een eventuele teleurstelling zo goed mogelijk te kunnen accepteren. Het bleek niet nodig gelukkig. Maar de opluchting was enorm en de spanning moest er echt even uit. Nog steeds wel een beetje….. Best raar !

Maar hoera ! Het is gelukt ! Mijn vaste aanstelling is een feit. Ik mag blijven. En niet alleen voor een tijdje, maar voor héél lang. YES !

ambtenaar

 

Slaap kindje slaap…..

Lekker slapen en uitgerust weer wakker worden….. Geen idee wat dat is. Ik kan het me niet eens voorstellen. Als ik van iemand hoor dat ie 8 uur aan één stuk heeft geslapen en lekker fit wakker werd, dan benijd ik diegene daar stiekem best een beetje om. Want ik heb dat echt nóóit.

Als kind sliep ik al slecht. Ik was een avondmens, niet mijn bed in te krijgen. En niet alleen in het weekend. Toch had ik toen genoeg aan de, relatief, weinige uren slaap die ik kreeg. Maar aan één stuk doorslapen was er toen ook al niet bij. Ik werd, en word, elke nacht minstens 4 keer wakker. Meestal zelfs vaker. En soms slaap ik direct weer in, maar vaker lig ik dan echt wel een poosje wakker. Zo irritant !

Vandaag ben ik voor mijn slaapproblemen bij de neuroloog geweest. Ik heb twee weken een slaapdagboek bijgehouden en moest een vragenlijst invullen. Al snel gaf hij aan dat het niet normaal doorslapen waarschijnlijk te wijten is aan mijn fibromyalgie. Ja eh, dat had ik zelf al bedacht. Om eventuele andere oorzaken uit te sluiten, word ik binnenkort opgeroepen voor een slaaponderzoek. Het zal mij benieuwen wat daar dan uit komt…..

Dat slaapdagboek was trouwens best confronterend. Er is niet één nacht waarin ik niet een paar keer wakker word. Er is niet één dag waarop ik uitgerust wakker word, of me gedurende de dag niet vermoeid voel. Dat wist ik natuurlijk wel, maar als het zo op papier staat, komt het toch anders binnen. Natuurlijk heb ik al van alles geprobeerd om normaal te kunnen slapen. Maar tot nu toe helpt niets écht. Beetje jammer.

Het gekke is dat ik aan de andere kant het gevoel heb overal zo maar in slaap te kunnen vallen. Vooral als ik een film of serie zit te kijken, of even niets zit te doen met een kopje thee. Zo raar. En dan die dromen….. Ik droom altijd. En ik droom de gekste dingen. Dat is dan ook het enige wat ik er over kan zeggen, want ik ben ze meteen na het ontwaken vergeten. Het enige wat ik weet is het gevoel van verbazing dat ik zoiets idioots heb gedroomd. Maar wát, dát weet ik dan weer niet…..

Laten we hopen dat het onderzoek iets gaat opleveren. Natuurlijk zijn er slaappillen, maar daar begin ik niet aan. Ik slik al genoeg medicijnen, het is wel goed zo. Geen idee wat er mogelijk dan aan te doen is, maar ik hoop dat de medische stand daar iets op weet te verzinnen. En áls we dat hebben gevonden, dan kom ik voorlopig m’n bed niet meer uit. Dan ga ik een paar weken bij-slapen. Oh, wat zou dát lekker zijn….. *alvast slaap kindje slaap voor zichzelf zingt*

schaapjes tellen

Goodbye 2017, hello 2018 !

Oudjaarsdag. Hoezo is het nu ineens al oudjaarsdag ?? Het lijkt wel of 2017 voorbij is gevlógen. Komt dat omdat ik ouder word ? Lijkt de tijd daardoor steeds sneller te gaan ? Geen idee. Maar snel gaat het !

2017. Het jaar waarin we voor het eerst met een carnavalsclub carnaval in Oeteldonk vierden. Wat een feest was dat ! Ook het jaar waarin we onze badkamer in een waar badpaleis lieten veranderen. Het resultaat is prachtig, we zijn er enorm blij mee, maar het gaf wel een enorme troep…..

2017. Het jaar waarin ik professioneel gezien wel wat uitdagingen moest aan gaan. Ik zal moeten gaan accepteren en berusten in het feit dat niet iedereen hetzelfde denkt over arbeidsethos en integriteit. Maar ook het jaar waarin we, voor de zevende keer, een paar dagen heerlijk hebben gefeest op de Zwarte Cross. En ja. In 2018 gaan we wéér !

2017. Het jaar waarin we tot onze grote schrik hoorde dat een lief piepjong familielid ernstig ziek is. We denken elke dag aan haar en duimen onze duimen blauw voor een voorspoedig herstel. Maar ook het jaar waarin we samen naar Praag gingen, en wat hebben we genoten van die prachtige stad.

2017. Het jaar waarin we plannen maakten voor 2018. Plannen voor een vakantie ver weg, samen met jongste. Plannen voor een groot feest, omdat we allebei 50 worden. We kijken zelfs al verder, want er zijn nog meer plannen voor nog meer verbouwingen in ons huis. Dat zal ná 2018 worden, we kunnen tenslotte niet alles tegelijk !

2017. Het jaar waarin we ons zeven-jaar-samenzijn vierden. Zeven jaar….. Time flies when you’re having love and fun. Het jaar waarin we al weer twee jaar samenwonen. En nog steeds hebben we het heerlijk samen. Maar ook het jaar van allerlei onderzoeken van vage klachten, die vanwege mijn ziekteverleden meteen grondig onderzocht werden. Ik ben erg blij met die zorgvuldigheid !

2017 is bijna voorbij. Vanavond proosten we op een heel nieuw jaar. Een nieuw jaar vol mooie momenten. Een nieuw jaar vol liefde. Een nieuw jaar vol gezelligheid. Een nieuw jaar, met alle goeds voor onze kids en schoonkids, onze familie en vrienden.
Een nieuw jaar vol geluk, vriendschap en gezondheid, voor iedereen die ons lief is.
Gelukkig nieuwjaar !

nieuwjaar klok

Baden in weelde

Na drie weken lawaai, stof, puinhoop, drukte en had ik stof al genoemd ?, zijn we ontzettend blij met ons nieuwe badpaleis. We waren al erg enthousiast over de tekening, maar het resultaat is nog mooier dan we hadden durven dromen. Wij douchen tegenwoordig riant en koninklijk luxe !

Het werd ook wel tijd. Onze badkamer was 20 jaar oud. Op zich moet dat kunnen, maar zo hier en daar lieten er aardig wat tegels los. Het bad, wat zo handig was toen de kinderen klein waren, werd eigenlijk alleen nog maar als wasmand gebruikt. Daarbij vinden mijn liefste en ik het erg gezellig om samen onze tanden te poetsen. Vanwege dat nutteloze bad, in een piepkleine ruimte ook nog, was dat een hele onderneming. Dat moest dus anders.

Maar jemig. Wat zijn badkamers dúúr ! Dat was wel even slikken. Maar we werken én sparen er hard voor gelukkig….. Na een tijd van ideeën opdoen en oriënteren, waren we er klaar voor. We wisten wat we wilden, hoe we het wilden en konden een order plaatsen. Het uitzoeken van de spullen was eigenlijk zo gebeurd. Natuurlijk vielen we voor zo’n beetje het duurste wat de badkamerzaak in huis had. Dan dan weer wel……

We hadden geluk dat degene die onze badkamer zou maken, nog een plekje vrij had. Hij kon al snel beginnen. Vier weken geleden kwam er een grote container in de voortuin. Een buis om puin af te voeren hing uit het raam. Oudste zoon had zijn kamer voor dat doel tijdelijk afgestaan. Dat scheelde een hoop heen en weer geloop, en zo bleef de grootste troep in ieder geval boven. Want troep gaf het…..

Het héle huis lag onder het stof. Tot in de kasten en onder de bank. Elke avond stofzuigen hielp nauwelijks. Douchen deden we elders, en dan mis je je badkamer het meest. Met je tasje met handdoek en schone kleren er op uit om een douche te nemen, voelde alsof we op een camping waren. Maar het was niet voor lang gelukkig.

Al met al heeft de hele metamorfose, want dat was het, drie weken geduurd. Dat viel dus mee. Onze badkamerheld heeft geweldig werk verricht. En het was ook nog erg gezellig om hem in huis te hebben. Hij zette op enig moment zelfs koffie voor ons, in plaats van andersom. Binnenkort zien we hem nog een keer terug, om wat kleine dingen af te werken. Een los handdoekhaakje weer vastzetten en het deurkozijn, dat ik nog moet schilderen, kitten. Daarna is het écht klaar.

Maar we genieten al mateloos ! Wat een luxe, en wat ziet het er prachtig uit ! Elke keer als we de badkamerdeur open doen, denken we: ‘Wow ! Is dat van óns ??’. De regendouche, de grote spiegel met verlichting, de brede wastafel met twee kranen, de mooie tegels en vloer…… het is een waar badpaleis ! Douchen was nog nooit zo fijn.
Wij baden, letterlijk, in weelde !

 

 

 

Tattoo

Al zeven jaar heb ik het er over. Sinds ‘my life part two’ is begonnen, wil ik er al één. Wat precies, dat wist ik nog niet. Het moest wel iets betekenen, of in ieder geval symbolisch zijn. Ideeën genoeg, maar net niet goed genoeg. En het kwam nooit uit. Of was wel erg duur. Of ik zag iets mooiers. Of ik twijfelde, en bij twijfel moet je nooit inhalen. En nog steeds had ik er dus géén.

Tot afgelopen zaterdag. Samen met mijn liefste was ik op een tattoo conventie. Gewoon, om inspiratie op te doen. Beetje rond kijken. Aansprekende tattoo-artists spotten en aan het werk zien. Bepalen welke stijl ik écht mooi vindt. Kleur of zwart/grijs ? Lijnwerk of juist natuurlijke vormen ? Ik vind eigenlijk best veel mooi. We hadden genoeg te kijken, want het was een grote beurs.

Al twee keer waren we bij die ene shop, uit Italië, gaan kijken. Een tengere Italiaanse was aan het tekenen en dat sprak me erg aan. Ook de voorbeelden in haar fotoboek maakten iets wakker. Haar ontwerpen én de manier waarop zij die ontwerpen op huid zette, vond ik erg mooi. Die watercolour stijl, alsof het met waterverf was geschilderd, en dan juist niet netjes, was echt heel gaaf.

We stonden al op het punt om naar huis te gaan, toen mijn liefste vroeg waarom ik niet ging vragen wat er mogelijk was. Hoe duur ze was. Hoe lang het zetten van een tattoo zou duren. We hadden bij de koffie al grapjes gemaakt, dat we maar een tattoo vakantie naar Italië moesten boeken te zijner tijd. En op dat moment had ik een gevoel van ‘nu of nooit’. Dus gingen we terug. We moesten nog even zoeken waar ze ook al weer zat…..

Toen ging het snel. Ik had mijn oog al laten vallen op een tekening die ze die dag had gemaakt. Ik vond het erg mooi en het had ook die symbolische waarde die ik belangrijk vind. Ik zag dat er direct al in. Het was een dubbele match. Toen viel alle twijfel weg en hoorde ik mezelf zeggen dat ik zoiets wilde, op mijn rechter onderarm, aan de binnenkant. En voor ik het wist had ze, uit de losse hand, precies dat wat ik wilde op mijn arm getekend.

Nog heel even heb ik getwijfeld tussen zwart/grijs en kleur. Ik heb altijd geroepen dat ik tattoos alleen maar mooi vond zonder inkleuring, maar toch koos ik voor kleur. Dat klopte gewoon. Het paste zowel bij het ontwerp, als bij mijn persoonlijkheid. De Italiaanse dame zette al haar spullen klaar en toen kon het tatoeëren beginnen.

Het was bepaald geen fijn gevoel. De huid aan de binnenkant van de arm is erg dun, en dus extra gevoelig. Gelukkig duurde het zetten niet heel lang, dat was prima vol te houden. Bij het inkleuren had ik wel af en toe de neiging om ‘ga weg met die naald’ te roepen, maar hé, wie mooi wil zijn…… Voor ik het wist, was ze klaar. Wow, het was echt heel mooi geworden !

Na instructies voor de verzorging en zorgvuldig inpakken zijn we vertrokken. Een beetje onwerkelijk was het wel. Was ik zomaar ineens een watercolour tattoo rijker. Maar hij is echt prachtig, en ik ben er ontzettend blij mee. Over een paar weken zal het helemaal genezen zijn. En dan ben ik ook helemaal gewend aan die prachtige bloemen op mijn arm. Ik heb een tattoo !!

tattoo karien (2)

Allemaal dezelfde pijn

Fibromyalgie is een niet-gewrichtsgebonden ziektebeeld. Kenmerkend zijn spierpijn en drukpijnlijke punten verspreid over het lichaam. De spierpijn wordt doorgaans heviger na overbelasting of blootstelling aan kou. Het syndroom gaat vaak gepaard met verschillende algemene klachten zoals slaapstoornissenvermoeidheid, spierstijfheid en hoofdpijn.

Aldus Wikipedia. Ik heb het al jaren, en met mij heel veel anderen. De klachten die hierboven worden beschreven, zijn nog maar het topje van de ijsberg. Want ook symptomen als geheugenproblemen, darmklachten en peesontstekingen, om maar iets te noemen, komen veelvuldig voor. En er is helemaal niets aan te doen. Fibromyalgie is ongeneeslijk.

De laatste tijd is fibro erg actueel. Want de een na de andere beroemdheid komt ‘uit de kast’. Lady Gaga bijvoorbeeld, die haar tournee afbrak omdat haar fibro-klachten te hevig werden. Even later was er een soortgelijk bericht over Rihanna. Morgan Freedom heeft het ook, alsmede actrice Susan Flannery. Beroemd of niet, fibro maakt geen onderscheid.

Berichten over beroemdheden neem ik altijd met een kilo zout. Ik heb dus geen idee of het verhaal waarin staat dat Lady Gaga is opgenomen in een ziekenhuis, en aan een pijnstillend infuus ligt, klopt. Als dat wel zo is, hoop ik van harte dat het haar helpt. Als het niet zo is, geloof ik het ook. De reacties op dit bericht echter vielen me erg op.

Mopperende mensen, want ‘als ik zo rijk was, zou ik ook opgenomen worden en pijnbestrijding krijgen’. Afgunst, want ‘zij krijgt wel een behandeling. En ik dan ? Ik verga ook van de pijn’. Zure reacties, want ‘moet ze weer opvallen ? Ik heb ook fibro, geen haan die daar naar kraait’. Bagatelliserend, want ‘wat een aansteller, kan niet eens een beetje spierpijn aan’.

Lieve mensen toch. Jullie die zo reageren, weten allemaal wat het is en hoe het voelt. Wat jullie voelen, voelen beroemdheden ook. En ja, wellicht is het voor hen (financieel) makkelijker om er iets aan te doen. Maar ook voor hen is het ongeneeslijk ! Ze hebben hooguit meer toegang tot medicatie, therapie of anderszins, omdat ze niet afhankelijk zijn van een zorgverzekeraar die zegt dat fibro niet bestaat. Maar meer dan wat verlichting zit er voor hen ook niet in.

Ook zij zullen, net als wij normale stervelingen, er mee moeten leren leven. Ook zij zijn de ene dag fitter dan de andere. Hebben net als wij soms wat minder, maar vaak ook heel veel pijn. Zijn ook altijd moe. Hebben ook alle bijkomende klachten. En ik snap dat, als het verhaal klopt, het wat zuur is dat er met veel geld wellicht meer verlichting kan worden bereikt. Maar je ziet, ook zij moeten dingen afzeggen als het niet gaat. En zo’n tournee afzeggen, da’s niet niks. Dat doe je niet vanwege ‘een beetje spierpijn’. Net zo min als dat wij werk, maar ook feestjes of andere leuke dingen afzeggen, omdat we ‘een beetje spierpijn’ hebben.

Ik wil alleen maar zeggen dat fibromyalgie voor iedereen even vervelend en naar is. Ook voor beroemdheden met dikke bankrekeningen. Misschien is het hele verhaal niet eens waar, en zit ik dit voor niets te typen. Maar als het wel waar is, hoop ik dat Lady Gaga verlichting vindt. Net zoals ik dat voor ons allemaal hoop. We doen in ieder geval allemaal onze uiterste best, om zo goed mogelijk met onze klachten om te gaan. Maar wel allemaal op onze eigen manier. Prima toch ?!