Lief oudje

Ze is inmiddels bejaard. Haar hoge leeftijd begint haar parten te spelen. Ze is niet meer zo soepel en lijkt soms te vergeten waar ze is. Waar ze vroeger kieskeurig was, eet ze nu alles wat je haar voor zet. Heel af en toe komt de jonge meid in haar weer boven en zien we haar vroegere speelsheid even terug. Met haar soms vreemde gedrag maakt ze me vaak aan het lachen, hoe oneerbiedig dat ook mag klinken.

Ze is al heel lang bij ons. Toen ze voor het eerst binnenkwam, vond ze het allemaal maar niks, die herrie en dat geren van de kinderen. De eerste tijd was ze schuchter en bleef ze op de achtergrond. Maar gaandeweg raakte ze aan de drukte gewend en liet zich steeds meer zien.  Steeds vaker was ze deel van de kring, als we gezellig bij elkaar zaten. Onze aandacht en ons gezelschap ging ze steeds meer waarderen en wij vonden dat heel gezellig.

Eigenlijk waren ze met z’n tweeën. Ze kwam hier samen met haar zoon. En zoals het in een moeder-zoon relatie gaat, zagen we zowel haar zorgzame als bazige kant. Soms kon ze alles van hem hebben, soms ook helemaal niets. Dan kreeg hij een snauw, of zelfs een mep en op die momenten kon hij maar beter uit te buurt blijven. We schrokken er soms van, maar al snel begrepen we dat het bij hen nu eenmaal zo werkte.

Een jaar geleden overleed haar zoon. Hij was ziek en ging snel achteruit. Op dat moment leek ze hem al te hebben losgelaten. Maar toen hij heengegaan was, miste ze hem heel erg. Ze leek hem de eerste weken echt te zoeken. Na zijn overlijden veranderde ze. Ze was natuurlijk al op leeftijd, en diverse ouderdomsverschijnselen werden duidelijk merkbaar. Maar ach, dat hoort er nu eenmaal bij als je bejaard bent.

Ze maakt nog steeds deel uit van ons gezin. En hoe lastig het soms ook is dat ze af en toe even de weg kwijt is, dat ze regelmatig niet meer weet hoe het nu ook al weer zat met hygiëne, dat ze ons de oren van het hoofd eet, we zijn heel erg blij dat ze nog steeds bij ons is. Haar resterende tijd mag ze natuurlijk bij ons slijten. Alle ongemakken nemen we graag voor lief. Het is ook zo’n lief oudje, ons 17-jarige, enorm eigenwijs en lief poezenbeest…

Image

Advertenties

Aftrap

Columns moeten het worden. Korte stukjes over diverse onderwerpen. Zoals in mijn bio staat, over het leven, en alles wat daar mee samenhangt. Kan van alles zijn dus. Over zaken die in mijn eigen leventje spelen, over actualiteiten, over dingen die me opvallen… wat je ook maar kunt bedenken,  er is wel een column over te schrijven. En dat ga ik in dit blog dus doen.

Dat schrijven is een grote passie van me. Naast zingen, wat ik zoals velen weten ook heel graag en vaak doe, is schrijven ook een geweldige uitlaatklep. Net zoals het heerlijk is om een lied recht vanuit je hart te zingen, is het ook heerlijk om alles lekker van je af te schrijven, om je gevoelens en je gedachten op papier te zetten. Dat kan natuurlijk in een dagboek, maar dat soort ontboezemingen wil ik niet hier in het openbaar plaatsen. In dit blog gaat het om gewone, of juist heel ongewone, dagelijkse dingen. Om even te vertellen hoe iets in elkaar steekt bijvoorbeeld, over dingen die  ik erg leuk vind of misschien juist over iets wat me mateloos irriteert.

Om te schrijven heb ik wel inspiratie nodig. Meestal is dat niet zo’n probleem. Iets wat ik mee maak, een berichtje, iets wat iemand zegt, zelfs een foto op Facebook kan me al triggeren, en er voor zorgen dat de woorden zo mijn pen (of liever gezegd mijn toetsenbord) uit springen. Ik schrijf intuïtief,  en soms staat er voor dat ik het zelf in de gaten heb, ineens een heel verhaal op papier of scherm. Soms is die inspiratie er ook niet. Dan valt er dus ook niets te lezen *grinnik*.

Hiermee is het eerste blogbericht een feit. Vanaf nu hoop ik hier regelmatig een schrijfsel te deponeren. Je bent van harte welkom om mee te lezen. En er iets van vinden mag ook, dus reacties zijn altijd welkom. Ik hoop dat mijn inspiratie regelmatig zal opborrelen en dat je met genoegen over mijn schouder mee leest ! Welkom, en tot de volgende column !