Zonne-energie

Vandaag is het 30 oktober. Over twee dagen begint de maand november. En vanmiddag zat ik lekker buiten in het zonnetje te genieten van een cappuccino. Weliswaar met een vest aan, maar wél buiten op het terras, in de zon. Hoe vaak gebeurt dat, in deze tijd van het jaar ?

Binnenkort begint de winter en zien we de zon veel minder, laat staan dat we lekker buiten gaan zitten. Dat is voorlopig voorbij. Vandaag heb ik dus uitgebreid de tijd genomen om nog wat zonne-energie op te slaan, voordat de dagen kort en donker worden. Als zomermens kan ik eigenlijk niet zonder. Hoe zeer ik ook van de herfst geniet, ik zie altijd tegen de winter op. Vooral het gebrek aan licht, en zon, doet me nu al weer verlangen naar het voorjaar.

Als de dagen korter worden en het overdag over het algemeen ook donkerder is door alle bewolking die de winter vaak meebrengt, kan ik echt snakken naar zonlicht. Elke zonnestraal die stoer genoeg is om door dikke bewolking heen te prikken, probeer ik te vangen. Even met mijn snoet in de zon, desnoods met een hele dikke jas aan, en mijn dag is weer goed. Me even koesteren in zonlicht, en ik kan er weer tegen.

Hoewel ik helemaal niet van kou houd, kan ik me wel verheugen op hele koude dagen, als het vriest dat het kraakt en de lucht helderblauw is. Op zulke dagen schijnt de zon vaak uitbundig en geeft me nieuwe energie. En als het buiten echt te koud is, ga ik lekker achter in mijn woonkamer, bij de tuindeuren, zitten en laad me op die manier, warm achter glas, weer helemaal op.  En zeg nou zelf, van een stralende zon aan de hemel krijgt je humeur ook een enorme boost !

Mijn zonnebril gaat dus in de winter echt de kast niet in. Zomer of winter, dat ding heb ik altijd bij me. Want je zult maar buiten lopen te rillen van de kou en ineens zo’n zonnestraal in je gezicht voelen schijnen. Bril op en genieten maar ! Mijn zonnebril is net zo’n veel gebruikt winteraccessoire als mijn warme shawl. Standaard uitrustig dus !

De zon… vandaag was ze er nog, heel uitbundig en met mij hebben velen er enorm van genoten. De terrassen zaten vol en zonnebrillen in combinatie met winterjassen waren veelvuldig te zien in het straatbeeld. Vandaag konden we ons nog even heerlijk opladen en koesteren in haar felle stralen. Mijn portie broodnodige zonne-energie heb ik vandaag in ieder geval ruimschoots binnengehaald !

Image

WerkErvaringsPlek

Als bijstandsgerechtigde ben ik verplicht alles in het werk te stellen om zo snel mogelijk een baan te vinden. Terecht ! En bovendien wil ik er zelf ook zo snel mogelijk vanaf.  Ik zit inmiddels zo’n vier maanden in de uitkering en heb in die tijd, en daarvoor, haast ontelbaar veel sollicitaties gedaan. In deze tijd is de vraag naar werk vele malen groter dan het aanbod, dus ik heb tot nu toe alleen maar afwijzingen ontvangen.

Vanuit de gemeente, die mijn uitkering verstrekt, zijn een aantal mensen druk bezig om voor en samen met mij te bekijken wat de mogelijkheden zijn. Helaas heb ik te kampen met een beperking, waardoor niet alle banen geschikt zijn. Niet alle werk is dus  passend in mijn geval. Daardoor vallen sowieso al een heleboel vacatures af en ook mijn leeftijd werkt niet mee. Ik ben al een eindje boven de veertig, en dat is voor veel werkgevers echt te oud (lees: te duur).

Omdat ik ook nog een niet aansluitend curriculum vitae heb, staan werkgevers niet bepaald te springen om mij aan te nemen. Ik ben er door omstandigheden al een paar jaar uit, en dat is geen handige positie om te solliciteren. Werkgevers zijn toch op zoek naar mensen met recente ervaring. Om dat probleem minder groot te maken, zijn er WerkErvaringsPlekken beschikbaar, kortweg ook wel WEP genoemd. Voor een periode van drie tot maximaal zes maanden stelt een werkgever een werkplek beschikbaar om ervaring op te doen, weer up to date te geraken en in mijn geval, om te kijken wat mijn mogelijkheden zijn, bijvoorbeeld met betrekking tot het aantal uren dat ik kan werken, gezien mijn fysieke gesteldheid en gezinssituatie.  Mijn case-manager heeft mij voor zo’n WEP voorgedragen, en ik ben, na een sollicitatieprocedure, ‘goedgekeurd’ en nu ruim twee maanden aan het werk. Salaris ontvang ik niet, binnen deze constructie werk je met behoud van uitkering en de sollicitatieplicht blijft uiteraard van kracht.

Mijn WEP bevalt prima. Ik heb het geluk bij een prettige werkgever en in een heel fijn team terecht te zijn gekomen. Mijn collega’s beschouwen me als een volwaardige collega, en voor mij is het een ‘echte’ baan. Ik word niet gezien als een goedkope werkkracht voor de vervelende klusjes, maar doe leuk, verantwoordelijk en gevarieerd werk. Ik heb het zo goed naar mijn zin, dat ik het heel jammer vind, dat uit deze WEP geen betaalde baan voort zal komen. Dat werd me voor aanvang heel duidelijk verteld, dus ik hoef me geen illusies te maken. Een vaste betrekking zit er, helaas, niet in. Dat is bij de meeste WEP’s ook wel standaard. Het gaat puur om het opdoen van ervaring.

Ik ben erg blij met de kans die me is geboden. Al direct in mijn eerste werkweek heb ik mijn curriculum vitae aangepast en ook mijn LinkedIn-profiel herzien. Mijn huidige functie prijkt nu bovenaan mijn lijst met werkervaring, zodat potentiële nieuwe werkgevers zien dat ik aan het werk ben, en wat ik in mijn mars heb… Nu moet er nog één komen die dat weet te waarderen en wil belonen met een leuke job. Het uiteindelijke resultaat van wat een WEP kan bewerkstelligen is er dus nog niet, maar ik heb goede hoop dat het me een heel stuk verder zal brengen. Tot die tijd werk ik gewoon hard, en dat ik het zo enorm leuk heb op mijn werk, is lekker meegenomen !

Dat harde werken wordt erg gewaardeerd en ik doe het blijkbaar erg goed. Dat bleek vandaag, toen ik mijn evaluatie-gesprek had, wel heel duidelijk. De WEP-periode wordt verlengd ! Ik mag nog drie maanden langer blijven ! Hoera ! Ik krijg nog langer de kans mijn ervaring en kennis te verruimen om mijn kansen op de arbeidsmarkt nog groter te maken. En ook heel belangrijk, er is nu nog meer tijd om mijn belastbaarheid goed in beeld te krijgen. Mijn case-manager heeft me voorgedragen voor een nieuw, erg leuk project wat me ook een stuk verder kan brengen. Er wordt dus volop met me meegedacht. En dat mijn collega’s zo enthousiast reageerden toen ik vertelde na afloop van de periode nog eens drie maanden te blijven, gaf me helemaal een supergoed gevoel. Ik bof maar !

Netjes

Regels en wetten. Er zijn er een heleboel. En we moeten ons ook netjes houden aan die regels. Doen we dat niet, dan zouden er zo maar maatregelen kunnen volgen. Want regels zijn er om opgevolgd te worden, dat leren we als klein kind al. Als we ons er niet aan houden, krijgen we straf. En ter voorkoming van chaos zijn regels natuurlijk ook gewoon nodig.

Er zijn ontelbaar veel instanties die graag willen dat we ons aan hun regels houden. Denk bijvoorbeeld aan termijnen waarin informatie verstrekt moet worden. In bijna elke brief staat wel een datum, vóór welke het gevraagde aangeleverd moet zijn. Ook dat vind ik logisch. Zaken zouden anders eindeloos kunnen duren en nooit afgewikkeld kunnen worden.

Ik probeer me altijd netjes aan die regels te houden. Dat is tenslotte ook voor mijn eigen bestwil. Ik wil mijn zaakjes graag goed en op tijd geregeld hebben en heb geen zin in problemen. Als mij dus gevraagd wordt om bepaalde informatie binnen zes weken toe te sturen, dan zorg ik dat het ruim binnen de gestelde termijn bij de aanvrager is. Niet meer dan netjes.

Maar hoe werkt het de andere kant op ? Is de instantie die mij regels oplegt net zo netjes ? Een zeer recente ervaring laat zien dat dat dus niet altijd het geval is. Een instantie waar ik, vorig jaar al, een bezwaarschrift heb neergelegd, keurig binnen de gestelde periode van zes weken, heeft maar liefst bijna anderhalf jaar gewacht met het in behandeling nemen van dat bezwaarschrift. Pas vorige week kreeg ik een telefoontje hierover. Niet zo netjes, om het maar mild uit te drukken…

Natuurlijk kan iets soms wat langer duren, maar zo lang geen actie ondernemen is wel heel erg. Nog erger vond ik het, dat mij werd verzocht nog wat meer informatie te verstrekken. Op zich is dat niet erg natuurlijk, maar mijn stekels kwamen wel overeind toen me zeer dringend werd verzocht dat met spoed te doen. Ik heb poeslief geantwoord dat ik, gezien de tijd die ik heb moeten wachten op het in behandeling nemen van mijn bezwaarschrift, toch zeker wel recht van spreken had als ik stelde nu ook niet echt de noodzaak te voelen om haast te gaan maken. De dame die ik aan de lijn had reageerde op haar beurt hier met enig gestotter en gesputter weer op. Het duurde al zo lang, het moest nu toch wel snel afgewerkt worden. Dus.

Regels en wetten. Prima dat ze er zijn. Maar dit soort bureaucratisch geneuzel stoort me echt enorm. Ik probeer altijd heel netjes en beleefd te blijven, zelfs in gevallen als deze, maar enig recalcitrant gedrag kan ik dan toch nauwelijks onderdrukken. Het gaat dus denk ik ietsje langer duren voordat ik weer ga reageren. Ietsje maar hoor. Ik ben tenslotte wél netjes…

Herfst !

Ik hou van de herfst. Van de prachtige kleuren van de bomen, boswandelingen in zo’n prachtig gekleurd bos en met alles wat Moeder Natuur op de grond laat vallen woonaccessoires in elkaar knutselen. Het allermeest houd ik echter van de gezelligheid die de herfst met zich mee brengt.

Als het steeds vroeger donker wordt, de gordijnen al vóór het avondeten dicht gaan en er in plaats van lampen, heel veel kaarsjes branden, dan vind ik de herfst helemaal heerlijk. Dan kan ik zelfs genieten van de regen, die tegen de ruiten klettert. Als ik tenminste niet naar buiten hoef dan… En je slaapt het allerlekkerst als je warm onder je dekbed ligt, terwijl de wind om het huis giert.

De herfst is echt het seizoen van gezelligheid. Samen knus op de bank, potje thee binnen handbereik, goede film in de dvd-speler. Ik kan er mateloos van genieten. Of op een verloren middag, als het buiten echt hondenweer is, met een goed boek en een dekentje op diezelfde bank hangen. Of drijfnat thuiskomen, dan lekker warm douchen en in je joggingbroek een beetje rond rommelen. Toppunt van knus ! Niet altijd handig, die regen, maar ach, je bent ook zo weer droog.

De herfst is al weer begonnen. Maar als ik zo naar buiten kijk, lijkt het er nog niet op. Met de hoge temperaturen en het zonnetje dat zich vaak laat zien, waardoor je ’s middags zonder jas naar buiten kunt, lijkt het nog wel zomer. Indian Summer heet dat toch ? Ik mopper niet hoor, want zomermens als ik stiekem toch ben, geniet ik ook daar erg van. Maar je zou er haast van in de war raken !

Het is oktober, dus als de herfst nu echt zou beginnen, zou dat ook helemaal niet erg zijn. Ik ben voorzichtig al een beetje begonnen. De gordijnen gaan vroeg dicht, ik krijg de kaarsjes nu al niet aangesleept en dat knusse bankhangen is ook helemaal mijn ding. Kom maar op, herfst !

Image

Chagrijnig

Ken je dat ? Je hebt slecht geslapen, bent niet uitgerust als de wekker gaat en vanaf het moment dat je moeizaam je bed uit komt loopt niets zoals je wenst. Et voila, je bent de rest van de dag chagrijnig. Natuurlijk kun je ook gewoon opgewekt wakker worden, maar word je ergens gedurende de dag chagrijnig, en dat kan al door iets heel kleins en onbenulligs gebeuren. Tja, soms heb je gewoon je dag niet. Komt in de beste families voor.

Je kunt natuurlijk in zo’n humeurige bui blijven hangen. Da’s niet zo moeilijk (en soms ook best lekker !).  Maar het is een stuk gezelliger, vooral voor je omgeving, als je iets bedenkt waardoor je weer het gebruikelijke zonnetje in huis wordt.  Er zijn tips genoeg te bedenken. Muziek bijvoorbeeld. Voor heel veel mensen is dat een echte oppepper.  Zet een lekker muziekje op, zing desnoods mee, doe een dansje en je bent in no time weer vrolijk. Bij mij helpt het echt, even keihard meezingen met een lekker nummer fleurt me helemaal op. De vraag is dan wel of je omgeving ook blij wordt van je zangkunsten… *grinnik*

Wat ook helpt, is een lijstje maken van alles waar je blij mee bent. Als je het positieve in je leven benadrukt, heeft het negatieve waar je op dat moment misschien wel mee worstelt, veel minder overwicht. Schrijf maar eens op wat je allemaal hebt om dankbaar voor te zijn en waar je erg van kunt genieten. Wedden dat je al doende weer een grote glimlach op je gezicht hebt ? Mijn pestbui verdwijnt vaak als sneeuw voor de zon, want de reden van mijn slechte humeur is altijd veel minder belangrijk dan alles wat zo ontzettend fijn is in mijn leventje.

Je slechte humeur is niet alleen lastig voor je omgeving, want je bent op dat moment nou niet echt de gezelligste, je maakt het vooral jezelf erg moeilijk. Als ik een pestbui heb, vind ik mezelf in ieder geval enorm vervelend. Je kijkt negatief naar de wereld om je heen, en daar wordt die wereld ook niet leuker van. Je moppert en zeurt, niemand kan iets goed doen en niets deugt. Een leuke dag kan daardoor zomaar in het water vallen. Zo jammer !

Gelukkig heb je de keus om niet in een slecht humeur te blijven.  Tips als luisteren naar muziek, lijstjes maken, maar ook iets gezelligs gaan doen, wandelen met je hond, jezelf streng toespreken of je even terugtrekken om weer tot jezelf te komen helpen echt. Vaak is er niet veel voor nodig om er voor te zorgen dat je heel snel weer je eigen stralende zelf bent. Mijn dag begon ook niet lekker vandaag, op het werk zat het niet mee en ik was knap humeurig, maar thuis komen en gewoon even rustig wat rond rommelen, lekker gaan zitten met een kopje thee en bedenken dat het bijna weekend is, hebben prima geholpen. Ik ben er weer !! *big smile*