In afwachting van…

Ik ben een beetje zenuwachtig. En dat wordt met de dag erger. De tijd begint te dringen. Elke dag komt die datum een beetje dichterbij. En wat dan ? Weer terug naar af ? Ik hoop zo van niet !

Volgende week heb ik een gesprek. Wellicht hoor ik dan meer. Als het goed is heb ik dan uitsluitsel. Weet ik of ik wel of niet mag blijven. Iedereen roept dat het vast goed komt. Dat ze me niet zullen laten gaan. Ik weet dat men erg tevreden is. Maar dat is geen garantie. Het moet ook kunnen. Formatief en budgettair. Er staat zwart op wit dat er plaats is. Maar of die plaats ook blijvend ingevuld mag worden, weet ik niet. Dus ben ik zenuwachtig en maak ik me zorgen over of ik 1 juli nog wel een baan heb. Mijn contract loopt dan namelijk af. Tot op heden heb ik nog niet gehoord of het verlengd gaat worden. Dat zal in het gesprek van volgende week waarschijnlijk pas besproken worden.

Dat gesprek is eigenlijk gepland om mijn plek binnen de organisatie goed te bepalen. Nu zit ik een soort van in-between teams. Geplaatst in het ene, maar werkzaam voor een ander team. Best een lastige positie, en dat heb ik vorige week bij m’n leidinggevende gemeld. Ook voor beide teams is het allemaal onduidelijk en vaag. Daar moet dus over gesproken worden. Er moeten goede afspraken worden gemaakt.

Maar mag ik wel blijven ? Wordt me in dat gesprek verteld dat het contract niet verlengd wordt ? Of krijg ik goed nieuws en kunnen we de gereserveerde tijd daadwerkelijk gebruiken om mijn plek te bepalen en afspraken te maken over mijn werkzaamheden ? Ik hoop het laatste. Mijn baan is heel belangrijk voor me. Niet alleen om dat ik de kost moet verdienen voor mijn gezin, maar ook omdat ik het zo enorm naar mijn zin heb. En als ik nu weg zou moeten, duikel ik zo de bijstand weer in, want ik heb geen recht op WW, daarvoor heb ik te kort gewerkt. Ik moet er niet aan denken !

Zenuwen dus. Een onbestemd en onzeker gevoel. En hoe mijn collega’s ook blijven herhalen dat ze zeker weten dat ik kan blijven, ik wil het eerst van degenen die er over gaan horen. En zwart op wit hebben. Dan pas ben ik gerustgesteld. Dus tot volgende week woensdag zullen die zenuwkriebels zeker blijven. Aftellen maar… en duimen…

Advertenties