Zó trots !

Vorige week vierde ik mijn verjaardag. Die dag moest ik gewoon werken, maar gelukkig kon dat thuis. In alle vroegte werd ik toegezongen door kids en liefste, en verrast met een heerlijk ontbijt en lieve kadootjes. Dat van jongste was wel een heel bijzonder en ontroerend kado.

En ik maar denken dat ik het allemaal niet goed doe. Dat het niet genoeg is. Dat ik niet genoeg tijd voor ze heb. Dat er te veel beperkingen zijn. Wat haalt een mens zich allemaal in het hoofd, want zo kan ik nog wel even door gaan. Toen ik de envelop opende die jongste me gaf, na een dikke felicitatieknuffel, sprongen de tranen me in de ogen en besefte ik dat ik het zo slecht nog niet doe. Want dit kreeg ik onder ogen:

20140715_170320

Buiten dat dit kado natuurlijk méér dan prachtig, lief en genereus is, ben ik ook nog eens apetrots op jongste. Want hij doet het allemaal toch maar even. Eerst een periode van onrust thuis, gevolgd door een lastige scheiding. Een moeder die eerst altijd thuis was, maar nu elke dag, ook in de vakanties, moet werken. Loyaal willen zijn, maar met veel twijfels en onzekerheid, omdat er helaas dingen gebeuren, die een 14-jarige (en geen enkel kind van welke leeftijd dan ook) niet op zo’n manier zou mogen meemaken. In de tussentijd gaat hij ook nog over naar de derde klas, met een prachtig rapport. Wat een kanjer is hij !

Ruim een jaar red ik het nu samen met de kids. Oudste woont al op zichzelf,  maar de drie jongens zijn 365/365 bij me. Ze moeten zich allemaal aanpassen aan de nieuwe situatie. Als ik zie hoe goed ze dat doen, ben ik blij, ontroerd en trots. En dit gebaar, dit fantastische kado van jongste, raakt me diep in mijn hart. Want er spreekt zoveel liefde uit, dat je daar als moeder heel blij van wordt en zelfs van moet huilen. Van ontroering en trots, van heel veel wederzijdse liefde. Jongste, en met hem zijn zus en broers, zijn echt de liefste en meest fantastische kids die je je maar kunt wensen ! ❤❤❤❤