Nieuwe huisgenoten

Het is maar stil in huis, zo zonder huisdieren. Van kinds af aan aan dieren om me heen gewend, opgegroeid te midden van alle denkbare soorten dieren, vind ik een huis zonder echt helemaal niks. Toen onze oude dame, ons lieve poezenbeest, een aantal weken geleden ineens spoorloos verdween (we hebben haar niet meer teruggevonden en denken dat ze haar einde voelde naderen en toen, zoals katten vaak doen, een rustig plekje weg van huis heeft gezocht om te sterven), was ons huis ineens niet meer zoals het voorheen was. Leeg. Stil. Geen knuffelkat meer die naast je op de bank komt zitten. Geen miauw als je binnenkomt. Ik vond het vreselijk….

Toen ik via een lieve collega, die zelf een hond uit Roemenië had geadopteerd, bericht kreeg dat er daar ook katten waren die een baasje zochten, was de beslissing snel genomen. We zouden niet voor kittens gaan, maar twee volwassen katten adopteren en een nieuw huis geven. Al snel kwam er een geschikte lieverd op ons pad. We hoefden niet lang na te denken, deze mocht bij ons komen. Het duurt nog even voor ze er is, want ze moet natuurlijk van ver komen, maar binnenkort zijn we een ‘nieuw’ poezenbeest rijker ! Super !

En nog leuker, er huppelt sinds afgelopen vrijdag al een kat rond bij ons ! Een kleine rode kater, 6 maanden oud en ook op zoek naar een fijn huis. Dezelfde collega bracht hem voor ons mee, toen ze haar tweede, ook liefdevol in haar gezin opgenomen hond ging ophalen. Het kwam als een verrassing dat hij er nú al is ! We moesten nog snel spulletjes aanschaffen, want de spullen van de vorige katten waren al oud en aan vervanging toe. Een kattenbak, mandje en katten-krabpaal-villa (want dat is het !) rijker waren we klaar voor deze ondeugd !

En dat is ie ! Een kat van 6 maanden is nog een kitten, en dat laat ie zien ook ! Hij dartelt door het huis, schrikt nog van alles, en kan miauwen als de beste. We hebben ‘m Sam gedoopt, en die naam past bij ‘m. Hij moet natuurlijk nog erg wennen, maar hij doet het prima. Eet en drinkt goed, gaat netjes op de bak (heel prettig !) en durft steeds dichterbij te komen. Het is een schattig beestje, hij wordt graag aangehaald en spint dan keihard, en we zijn allemaal dol op ‘m.

Nu nog wachten op het andere poezenbeest. En dan maar hopen dat die twee elkaar een beetje liggen…. Nou ja, onze vorige twee katten maakten af en toe flink ruzie maar uiteindelijk ging dat gewoon prima. Ik heb goede hoop dat dat nu ook het geval zal zijn. Heerlijk, straks weer twee katten in huis. Huisdieren horen gewoon bij ons. En mooi toch, dat we twee beestjes die op straat zijn gegooid weer een thuis kunnen geven ?!

 

Privacy

Sinds wij ons massaal op internet profileren, is onze privacy ver te zoeken. Met naam, toenaam, foto en allerlei andere privé-gegevens vertonen we ons op allerlei (social media) sites. Ons hele hebben en houden slingeren we de wereld in. En waarom ook niet ? Er zijn nu eenmaal dingen die je graag met iedereen deelt en die iedereen ook best van je mag weten.

Ook ik ‘zit’ op Facebook. Met foto, voor- en achternaam en regelmatige postings over mijn where-abouts, leuke (en minder leuke) dingen die ik meemaak, foto’s en grappige of mooie plaatjes die ik toevallig vind of op dat moment toepasselijk zijn. De interactie vind ik leuk en via Facebook blijf ik in contact met lieve vrienden en vriendinnen die ik niet zo vaak zie. Ik ben vrij selectief in het accepteren van vriendschapsverzoeken en de mensen die in mijn lijstje staan, mogen best weten wat ik zoal uitspook.

Lang niet alles echter plaats ik op Facebook. Ook ik wil dingen graag voor mezelf houden. Of alleen delen met door mij geselecteerde mensen. Daar gebruik ik Facebook’s keuzemogelijkheden en de chatfunctie dan voor.. Even buiten de tijdlijn een praatje maken, een vraag stellen of een mededeling doen, zonder dat iedereen meeleest. Natuurlijk gebruik ik daar ook WhatsApp voor. En mijn mailbox.

Helaas zag ik me genoodzaakt om die rigoreus aan te passen. Mijn mailbox bleek onlangs niet van mij alleen te zijn. Hij bleek wijd open te staan en omdat ik geen wachtwoord had, en derhalve het bijbehorende account niet kon openen, had ik het nooit opgemerkt. Geschrokken en heel boos was ik. Ben ik. Want niemand heeft het recht om in mijn persoonlijke zaken te neuzen.

Mijn privacy is ernstig aangetast en ik voel me daar heel naar over. Privacy is een recht. En natuurlijk weet ik dat datgene wat ik op Facebook zet, de wereld in gaat, hoe goed ik mijn account ook afscherm. Maar daar kies ik dan zelf voor. Echter, mijn persoonlijke zaken, die ik geheel voor mezelf houd en waar logischerwijs en naar verwachting geen anderen bij zouden moeten kunnen komen, zijn me heilig. Als daar dan zo respectloos mee wordt omgesprongen, gaat dat geheel tegen mijn wil in en ja, dan is het klaar. Dat pik ik echt niet..

Het probleem is inmiddels opgelost. Mijn mailbox is weer veilig, en alleen van mij. Op Facebook werd ik, voor het eerst sinds ik überhaupt daar actief ben, geblokkeerd. Tja… Als daar dingen gebeuren die eigenlijk niet kunnen en je zegt daar wat van, dan gebeurt dat. Het zegt in ieder geval niets over mij.

Mijn privacy is er weer. Toch heb ik al mijn wachtwoorden gewijzigd. Je weet tenslotte maar nooit…