Vind ik !

Ik heb mezelf altijd te dik gevonden. Als kind had ik een bolle toet en was ik een tikje chubby. In mijn tienertijd vond ik mezelf heel dik, maar zie nu met verbazing foto’s uit die tijd, die het tegendeel bewijzen. Ik werd jong moeder en dan verandert je figuur. Toch kreeg ik dat na mijn eerste twee zwangerschappen redelijk terug. Pas na de laatste twee was het voorgoed veranderd. En nog steeds, dat bewijzen dan de foto’s weer, want ik zag dat anders, was ik niet dik. Maar ook niet slank. Vond ik.

Kleine maatjes heb ik nooit gedragen. Maar ik zat (soms zelfs ruim) onder de gemiddelde maat 42. En altijd vond ik mezelf te dik. Een aantal maal heb ik serieus gelijnd. En dat lukte dan ook. Een jojo was ik wel. Er kon zo maar tien kilo verschil tussen ‘licht’ en ‘zwaar’ zitten. En zelfs op mijn lichtst vond ik mezelf te dik. Ik zag in de spiegel altijd iemand die te zwaar was. Te dikke billen, te brede heupen, veel te dikke benen, te bolle wangen. Alles tè. Vond ik.

Toen kwam de diagnose fibromyalgie. Klachten die ik al jaren had kregen een naam. En werden steeds heftiger. Ik moest, nu ruim twee jaar geleden, aan de medicatie om te kunnen blijven functioneren. Ik slik, op goede dagen, zo’n 14 pillen per dag. Pittig spul is het, maar het houdt me overeind. Een nare bijwerking van mijn noodzakelijke dagelijkse portie medicijnen, is gewichtstoename. Ik vònd mezelf altijd dik, maar nu bèn ik het.
Vind ik.

Er zijn aardig wat kilo’s bijgekomen. En daar had/heb ik het best moeilijk mee. Gelukkig is het inmiddels wel stabiel. Dat teveel er af krijgen is haast een onmogelijke opgave. Fanatiek sporten kan ik niet. Natuurlijk let ik op wat ik eet, maar als zelfs streng dieet houden geen grammetje scheelt, is de motivatie soms ver te zoeken…. Zolang ik deze medicijnen blijf slikken, zal er niet veel veranderen. Andere medicijnen zijn geen optie. Er mee stoppen al helemaal niet. Dan stopt namelijk alles. Dus ik blijf (te) dik. Vind ik.

Gelukkig vindt mijn liefste, die me in een ‘slanke’ periode leerde kennen, mij nog steeds het ‘lekkerste wijf van de hele wereld’. Daar veranderen extra kilo’s helemaal niets aan. En dat helpt mij enorm om mijn veranderde lijf steeds meer te accepteren. Het is zoals het is. Ik ben dan wel te zwaar, maar ik voel me goed ! Ik kan werken, mijn gezin draaiend houden, leuke dingen doen. Kunnen blijven functioneren is me heel veel waard. Zelfs die extra kilo’s. Dat dan weer wel. Vind ik.

Tot nu toe kon ik het gewoon niet. Maar ik ben nu, met pijn in mijn hart, alle kleding die me te klein is, en die niet meer gaat passen, aan het opruimen. Er ligt al een aardige stapel, en ik ben nog lang niet klaar. Confronterend. En vreemd. Want ik kom nu kledingmaten tegen die ver verwijderd zijn van wat ik nu draag, en waarin ik me, toen ze nog pasten, te dik voelde. Maar ik ga ze wel wegdoen. Want voorlopig zit gewichtsverlies er niet in. En mocht het op miraculeuze wijze wel lukken, dan komen er wel weer nieuwe spullen. Net zoals er nu nieuwe, wat grotere kleding komt. Want te dik of niet, shoppen mag altijd !
Vind ik.

fat

Advertenties

Hittegolf

We puffen wat af met z’n allen. Een heuse hittegolf legt ons lam. Temperaturen van boven de 30 graden zijn dagelijkse kost. Ik maak me het nu graag zo comfortabel mogelijk. Snel snel dingen doen en afmaken ? Eh, nu even niet. Buiten zitten ? Ja, als de zon weg is of onder de parasol met een koud drankje en een goed boek binnen handbereik. Koken ? Zo koud mogelijk. Huishouden ? Pas als het weer winter wordt.

We zijn er ook totaal niet op ingesteld. In landen waar het altijd zo warm is, heeft men zich aangepast aan het klimaat. Vroeg beginnen met werken en tussen de middag, als het het warmst is, een paar uur vrij om even te rusten. Ook de scholen beginnen heel erg vroeg. ’s Middags warm eten en pas ’s avonds weer de volgende, koude, maaltijd. Winkels, banken en kantoren zijn gesloten rondom het middaguur. En alles gaat gewoon een tandje langzamer. Best uit te houden.

Maar wat doen wij, die doodenkele keer dat er een hittegolf voorbij komt ? Wij houden ons aan ons dagelijkse patroon. We willen in de hoogste versnelling blijven, want er moet van alles. Geen wonder dat we zo blazen en puffen. Bij zulke hoge temperaturen is dat gewoon niet vol te houden. Niet voor niets klagen veel mensen dat ze zich niet lekker voelen. Doe nou eens rustig aan ! Morgen is er weer een dag !

Het grappige is dat we ons patroon zelfs vasthouden als we op vakantie zijn in zo’n heel warm oord. Hoe vaak klagen we dan niet, dat de winkels dicht zijn rond de klok van twaalf ? We blijven, ondanks alle risico’s, in de felle zon liggen, want we moeten wel zo bruin mogelijk terug naar huis. Is het restaurant om vijf uur nog niet open ?? Belachelijk ! Maar zelden passen we ons aan aan het ritme van ons vakantieland. Van uitgerust terugkomen komt dan niet veel….

Het is warm. Heel warm. Dus sudder ik op een laag pitje. Op het werk, want ook daar is het warm, loop ik nog steeds stevig door, maar net iets minder hard dan anders. Morgen werk ik thuis, en begin dan om zeven uur, zodat ik ook vroeg weer klaar ben. Vanavond maak ik een koude pastasalade, lekker, voedzaam en vooral niet warm. Het huishouden ? Tja, dat is nog een puntje. Want het duurt natuurlijk nog wel heel lang voordat het weer winter is….. *grinnik*

hittegolf-thermometer