k. Beslissing

We zijn er uit. Vandaag is besloten wat voor operatie ik zal ondergaan om weer beter te worden. Alle voors en tegens zijn besproken en we hebben een weloverwogen keus gemaakt. Al met al was het toch best een beetje een spannende dag. Gelukkig doen we dit helemaal sámen…..♥

Vandaag hadden we een afspraak met de uroloog in België naar wie we verwezen zijn, omdat hij de beste en meest kundige arts ‘for the job’ is. Al vroeg stapten we in de auto, het is tenslotte een aardig eindje rijden. We hadden bedacht om er dan maar een dagje uit van te maken, en zijn bij de grens gestopt voor een relaxt en lekker ontbijtje. We waren netjes ruim op tijd in het ziekenhuis, maar moesten daar eerst door een administratieve route, waardoor we ons op het nippertje meldden bij de polikliniek. Gelukkig liep het daar wat uit, en waren we dus toch op tijd.

Een grote, relaxte, nuchtere, no-nonsense en aardige vent. Dat omschrijft de uroloog die zich met mijn nieren moet gaan bemoeien het best. Hij liet ons beelden van de gemaakte CT-scan zien, waarop inderdaad duidelijk te zien is dat er ‘iets’ in die cyste in mijn rechter nier zit. Zonder omwegen vertelde hij waarom het beter is om alleen het slechte stuk weg te halen, dan de hele nier. Als je het woord ‘overlevingskansen’ dan hoort, let je wel even extra goed op……. Het was erg duidelijk dat een partiële verwijdering enorm veel voordelen had. Ik houd namelijk nog heel veel nier, en dus niercapaciteit, over. De hele nier er uit, omdat er slechts een relatief klein deel niet gezond is, zou met het oog op de toekomst gewoon zonde zijn. Ik moet tenslotte nog 100 worden ! Het risico dat de cyste zou klappen, waar ik nogal bang voor ben, was volgens de arts te verwaarlozen, en als dat al zou gebeuren, zou het waarschijnlijk geen ernstige gevolgen hebben.

Na een helder gesprek, waarin we af en toe onderbroken werden omdat deze arts een erg drukbezet man is, hadden we onze keus gemaakt. We hadden door de onderbrekingen de tijd gehad om samen te overleggen en alles tegen elkaar af te wegen, en hebben besloten dat het een partiële nefrectomie gaat worden. Alleen het slechte deel, waar de cyste zit, wordt weggehaald. De operatie gaat best bijzonder en speciaal worden, omdat het robot-gestuurd zal gaan gebeuren. Er komen ook maar liefst drie chirurgen aan te pas. De voordelen boven opereren ‘met de hand’ zijn ons duidelijk uitgelegd en zijn logisch. Deze arts is hierin gespecialiseerd en gerenommeerd, dus wat ons betreft mag hij het gaan doen.

Over vier weken is het zo ver. De pre-operatieve zaken zijn vandaag al meteen geregeld. Nu nog een aantal administratieve zaken (lees: geld !) met de zorgverzekeraar regelen, en dan is alles rond. Ik word één dag vóór de operatie opgenomen en zal, als alles gewoon goed gaat, een dag of vier moeten blijven. De nazorg wordt gewoon door de eigen uroloog gedaan. Heel fijn, want dat scheelt ons weer een aantal lange ritten. Goed geregeld dus !

We gaan met vertrouwen op weg naar genezing. De wetenschap dat het na deze operatie, en het herstel daarvan, kláár is, is erg fijn. Ik zeg het al de hele tijd, en ik blijf het zeggen: ‘Komt Goed !’

beslissing

Advertenties

k. Dipje

Ik ben altijd erg positief ingesteld. Ook nu ik ziek ben. Maar desondanks zit ik even in een dip. Al een paar dagen voel ik me onrustig, heel erg moe, af en toe een tikje somber en een beetje emotioneel. Dat dat nu zo is, maakt dat ik me een enorme aanstelster voel. Want er is geen zwart doem-scenario, ik heb eigenlijk nergens last van en alles komt goed. Waarom voel ik me dan zo belabberd ?

Dit is echt niks voor mij. En ik doe ook van alles om van dat gevoel af te komen. Het weg lachen bijvoorbeeld. Maar ja, daar trappen de meeste mensen om mij heen deze keer niet in. Ik weet ook wel dat dat niet slim is, dat ik er best aan mag toegeven. Zoals iemand al zei: ‘je hoeft je niet te verontschuldigen dat je in een dip zit, en zo laat zien dat het allemaal véél is. Het is ook véél.’ Weet ik. Maar daar naar handelen en accepteren dat je dan niet altijd je stralende zelf bent, is iets anders.

Vanochtend hadden we er op het werk nog over. (Mijn collega’s houden me goed in de gaten en zorgen dat ik, eigenwijs als ik ben, niet over mijn grenzen heen ga, zó lief…..). Misschien komt het wel omdat alles zo onzeker is. Nog niets staat vast. De feiten liggen er, maar hoe en wat het te verhelpen, is nog onduidelijk. En daar heb ik erg veel last van. Gelukkig is dat nu, as you read, wat minder. Ken je het gezegde ‘als je het over de duivel hebt, trap je ‘m op zijn staart’ ? Dat blijkt (figuurlijk gelukkig !) aardig te kloppen.

Zojuist werd ik gebeld door het ziekenhuis in België. Over drie weken kan ik terecht. Hè hè. Toch een soort van opluchting voel ik nu. Er gaat iets gebeuren ! Voorlopig alleen nog maar een consult, om de mogelijkheden te bespreken, maar ik vind het al een hele stap voorwaarts. Misschien dat mijn dipje minder wordt en verdwijnt, nu het allemaal wat concreter is. Ik hoop het maar, want ik vind er echt helemaal niks aan ! Maar zoals met alles, geldt gelukkig ook hier: ‘Komt goed !’. Dáár heb ik gelukkig nog steeds alle vertrouwen in !

faith