k. Op weg naar herstel

Een week na de operatie. Ik voel me in de eerste plaats opgelucht en ben heel blij dat dat wat er in mijn nier zat, nu weg is. De operatie, die ruim drie uur heeft geduurd, is volgens de arts zwaarder en complexer geweest dan we hadden gedacht, maar de cyste is in zijn geheel verwijderd, en dat was waar we voor gingen. Super !

Het waren pittige dagen, die dagen na de operatie in het ziekenhuis. Toen ik wakker werd uit de narcose had ik enorm veel pijn. Ruim vier uur heb ik op recovery doorgebracht en daar flinke hoeveelheden morfine gekregen. Helaas hielp het allemaal niet echt. Onderweg terug naar mijn kamer werd ik ook nog spuugmisselijk en wist ik even van ellende niet waar ik het moest zoeken. Voor mijn liefste en vooral voor jongste, die al een halve dag in mijn kamer op me aan het wachten waren, waren mijn kennelijk inwitte gezicht en alle slangen en draden geen prettige aanblik. Het was dan ook goed dat zij samen even op pad gingen, zodat ik een beetje bij mijn positieven kon komen.

Zo’n net-geopereerd-dag is altijd vervelend. Je hebt pijn, bent naar en hondsmoe van de narcose en kunt geen prettige houding vinden. Die eerste nacht was het ergst. Niet kunnen slapen, zelfs ademen doet pijn en niets helpt. Blegh. Ook de tweede dag was afzien. Het eerste slokje water wekte weer misselijkheid op en voor de eerste keer eventjes uit bed was echt niet leuk. Maar ook die horde was genomen, en vandaar uit kon het alleen maar beter gaan.

Uiteindelijk heb ik tot en met woensdagavond in het ziekenhuis gelegen. Mijn liefste kwam elke dag naar me toe, en zat daarvoor uren in de auto. Omdat je ver van huis in het ziekenhuis ligt, krijg je niet veel bezoek maar gelukkig viel er op zondag een stapeltje kids gezellig binnen en werd ik op maandag opgevrolijkt door onze kleine neefjes. Heel fijn waren alle app-jes, sms-jes en Facebookberichtjes. Ik voel me gezegend met zoveel blijken van belangstelling, medeleven en steun.

Nu ben ik al weer een paar dagen thuis. Omdat ik nog niet mobiel ben en door de pijn (er zit een grote wond in mijn nier, en mijn hele rechterkant is gekneusd) echt niet in mijn eigen bed op de tweede verdieping kan liggen, staat er een ziekenhuisbed in de woonkamer. Gisteren had ik een enorm slechte dag, maar vandaag gaat het gelukkig al weer een stuk beter. Slapen is een probleem, alleen maar op je rug liggen is lastig en sinds de narcose kan ik gewoon niet meer in slaap komen. Afgelopen nacht heb ik voor het éérst weer een klein beetje geslapen. Hopelijk gaat dat vanaf nu ook steeds beter.

Het klinkt allemaal wat zeurderig, bedenk ik, nu ik het bovenstaande even snel teruglees. Maar zo bedoel ik het niet. Ik ben enorm blij dat ik geopereerd ben, en dat het, na herstel, allemaal klaar is. Het is me gewoon een beetje tegengevallen. De pijn, het niet mobiel zijn, maar ook de fibro die direct na de ingreep heftig de kop op stak, waardoor het ongemak alleen maar groter werd. Het is gewoon niets voor mij om niet mijn gang te kunnen gaan. Overgave is niet mijn grootste talent…..

Over een paar weken is het leed geleden. Dan is hopelijk de pijn helemaal weg en ben ik weer gewoon mobiel. De vermoeidheid waarvoor ik gewaarschuwd ben, die kenmerkend schijnt te zijn na een nieroperatie, zal nog wel een flinke poos blijven maar die kan ik wel handelen. Die is er altijd al. De opluchting dat ‘het’ wég is, overheerst alle ongemak. En wat ik altijd al gezegd heb, blijf ik zeggen: ‘Komthelemaalgoed’ !!!

recover

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s