Beetje jammer

Beetje jammer. Net nu het eigenlijk best heel goed ging, kwam toch de man met de hamer langs. Al dagen lang ben ik moe. Niet een beetje, en ook niet zoals ik altijd ben. Nee, ik ben allesomvattend, lamleggend en zeer frustrerend moe. De fibro slaat in alle hevigheid toe, en de vermoeidheid van de nieroperatie, én telkens terugkerende blaasontstekingen, komen daar nog eens bovenop. Het ging, zoals gezegd, best goed, maar nu heb ik het gevoel aardig terug bij af te zijn.

Beetje jammer. Net nu ik volgende week weer mijn volledig aantal uren zou gaan werken. Die sprong is best groot, want ik zou ineens twee uur per dag langer op kantoor zijn, maar het ging zo goed, dat dat moest kunnen. Vandaag heb ik, na een goed gesprek op kantoor, toch maar besloten dat dat ‘m niet gaat worden. Die laatste anderhalf uur (twee, inclusief een half uurtje pauze) ga ik ook gesplitst opbouwen. Dus vanaf maandag komt er geen anderhalf (twee) uur, maar drie kwartier bij. Het is even niet anders.

Beetje jammer. Ik merk dat ik graag wil dat alles weer gewoon normáál is. Als je nog niet volledig werkt, ben je nog gedeeltelijk ziek. En daar wil ik van af. Want ‘het’ is weg, en behalve mijn fibromyalgie en CVS ben ik gewoon ‘gezond’. Ik leg mijn eigen lat erg hoog en vind dat ik ‘gewoon’ moet kunnen werken. Het frustreert me dat dat nog niet lukt. Ik ga dan ook regelmatig over de grens. Gelukkig heb ik leidinggevenden en collega’s die erg goed op me passen, zodat ik mezelf niet voorbij loop. Die neiging heb ik heel sterk, ook al weet ik dat het daardoor niet sneller zal gaan. Juist niet !

Beetje jammer. Maar ik ga dus braaf verder met rustig aan doen. Mijn lijf zal me dankbaar zijn, want zoals ik me nu voel, zou ineens twee uur erbij volgende week ook niet lukken. En hoe lastig ik het het ook vind, het is wel beter zo. Niemand heeft er iets aan als ik straks uitval, omdat ik toch te snel ben gegaan, omdat mijn hoofd dat zo graag wil, en ondanks de waarschuwingen van mijn lijf. Best verstandig, al zeg ik het zelf…..

Maar het is wel een beetje jammer.

Medische rust

Omdat er tijdens mijn eerste controle-scan een cyste was gezien in een eierstok, bracht ik gisteren een bezoekje aan de gynaecoloog. Dat was toch best even spannend. De kans dat er weer iets heel erg mis was, was klein, maar het moest wel even gecheckt worden.

Gelukkig kon ze me geruststellen. De ‘cyste’ die gezien was, was niet meer zichtbaar. Naar alle waarschijnlijkheid is er een follikel tijdens de eisprong gezien. Geen enkele reden voor ongerustheid dus, en dat was een hele opluchting. Alles functioneert nog steeds en zag er gezond uit. Fijn !

Natuurlijk krijg je, zeker op mijn leeftijd, wat last van ‘vrouwenkwaaltjes’, maar ook die waren niet ernstig. Hooguit lastig, maar er hoef moet direct iets aan gedaan te worden. De hele boel mag er van mij eigenlijk best uit hoor, maar dat is nogal een ingreep, en als die niet nodig is, wordt die ook niet gedaan. Dat snap ik ook wel. En ik zit natuurlijk ook niet echt te wachten op weer een operatie en weer een lange herstelperiode.

Ik kwakkel dus nog maar even verder. Ze kunnen wel wat kleine dingen doen om alles wat aangenamer te maken, en daar ga ik de komende tijd eens over nadenken. Ik ben allang blij dat er geen ‘enge’ dingen zijn gevonden, en dat er niets hóeft. Er is het afgelopen half jaar tenslotte al genoeg gebeurd.

Pas over een half jaar hoef ik weer bij de uroloog op controle en bij de gynaecoloog pas weer als ik daadwerkelijk behandeld wil worden voor de kleine kwaaltjes. Wat wellicht nog wel moet, is weer eens terug gaan naar de MLD-arts. Na de darminfectie van afgelopen zomer blijf ik klachten houden die naar mijn mening te fors zijn om te wijten aan PDS, iets waar ik al jaren veel last van heb. Echt rust op medisch vlak is er dus nog niet. Maar mij hoor je niet klagen !! *heel blij en opgelucht is*