Upflyers

Dat je lekker aan het werk bent, rustig op de bank zit, de vaatwasser leeg ruimt, een telefoontje pleegt, of wat dan ook, en dat je dan ineens een knalrood hoofd krijgt, terwijl het zweet je aan alle kanten uitbreekt. Ik kan dat. Ik heb namelijk opvliegers.
Hartelijk welkom in de wereld van de overgang !

Tot voor kort was er eigenlijk niet zo veel aan de hand. Zo heel af en toe werd ik overvallen door zo’n hot flash, meestal ’s nachts, maar dat mocht geen naam hebben. Maar nu is het hopeloos. De ene opvlieger na de andere krijg ik te verwerken. En ik ben er niet goed in. Op zo’n moment zou ik het liefst mijn knalrode gezicht ergens achter verstoppen. Het ziet er niet uit ! En nog liever wil ik, als het weer weg is, meteen onder de douche. Dat vreselijke zwéten, bleeeeegh……

Met mijn 48 lentes ben ik wat aan de vroege kant. En ik weet het, er zijn veel ergere dingen. Maar toch baal ik er flink van. Want iedereen ziet het. Ik word zo rood als een tomaat. En maar vestjes uit, en weer aan trekken. Op sommige dagen lijkt het gewoon niet op te houden. En ’s nachts gaat het gewoon vrolijk verder.

Tja, je moet er door heen, en ik hoop dat dat een beetje snel gaat. Ik hoor akelige verhalen over jarenlange worstelingen met opvliegers en stemmingswisselingen. Met beide heb ik al uitgebreid kennisgemaakt, nou, dat wordt geen innige vriendschap. Ik hoop er snel afscheid van te nemen, want ik ben er nu al helemaal klaar mee. Dat belooft nog wat voor de komende tijd……

Wij vrouwen krijgen dit soort dingen, als we ouder worden. Dat ouder worden op zich vind ik niet erg, daar zit ik geen seconde mee. De kwaaltjes die er bij horen, daar heb ik duidelijk wel moeite mee.
Het is niet anders, maar ik hoop dat Moeder Natuur me een beetje goed gezind is en ik er snel weer van af ben. Opvliegers, pfffff…….

opvlieger

 

Advertenties

Never a dull moment

En dan staat er zomaar ineens een ambulance voor je deur. Voor jou. Omdat je je zo beroerd voelt dat de huisartsenpost het nodig vindt die naar je toe te sturen. Heb ik weer. Zo blijven we wel lekker bezig…..

Voordat iemand schrikt; er is niets ernstigs. Mijn hart vond het nodig om ’s nachts veel te snel te gaan slaan. En niet even, maar urenlang. Geslapen heb ik daardoor amper, maar goed, dat gebeurt wel vaker. Op de normale tijd ben ik opgestaan, om te kunnen gaan werken. Toen ging het mis. Tjonge, wat werd ik beroerd. Misselijk, licht in mijn hoofd, draaierig. En het hield niet op. Het werd alleen maar erger. En dat hart maar ratelen…..

We hebben dus toch maar even met de huisartsenpost gebeld. En toen kwam die ambulance. We zeiden nog: ‘we komen zelf wel naar jullie toe’. Maar dat mocht niet. Al snel hoorden we sirenes. Jemig, dat was niet de bedoeling. Maar al snel bleek dat die niet bij ons moest zijn, hij ging de andere kant op. Pfffff, dat viel dan weer mee. Even later stond er een andere bij ons in de straat. Zo’n hele grote. De buurt zal wel gedacht hebben…..

Ik werd van top tot teen gecontroleerd. Hartfilmpje, bloeddruk, glucose, noem maar op. Gelukkig werd er niets ernstig gevonden. De verpleegkundigen zouden contact opnemen met mijn eigen huisarts, om het hele verhaal te vertellen, en ik zou zelf een afspraak met hem maken. Zo gezegd, zo gedaan. Intussen had ik me toch maar ziek gemeld. Ik was nog steeds hondsberoerd.

De huisarts kon geen oorzaak aanwijzen. Ik heb sowieso een (onschuldige) hartritmestoornis, wellicht was het dat. Maar zó lang  had ik daar nog nooit last van gehad. Of misschien zat er ergens een infectie. Maar waar dan ? Tja, dat wist hij ook niet. In de praktijk is voor de zekerheid nog een hartfilmpje gemaakt. Dat zag er prima uit. Hartstikke fijn, maar we wisten nu nog niets.

Op advies van de arts wachten we even af. Als mijn hartslag maandag nog zo hoog is, krijg ik medicatie. Hij verwacht dat het vanzelf over gaat. Tot nu toe is dat nog niet het geval, maar ik voel me wel iets minder beroerd. Dat is al heel wat. Ik doe dus maar rustig aan vandaag en komend weekend. Dat kan nooit kwaad. Ik word enorm verwend door mijn liefvriendje. Ook niet verkeerd…… En wellicht kan ik dan maandag gewoon weer aan het werk.

Wat een consternatie. Het is erg fijn dat mijn klachten serieus werden genomen, maar ik vond het nogal een gedoe, met zo’n ambulance en zo. Maar goed. Er is niets schokkends aan de hand, en daar ben ik erg blij om. En ik ben toch al druk met allerlei onderzoeken bij diverse specialisten, dus dit kan daar makkelijk bij. We zouden ons eens gaan vervelen…… Never a dull moment ! Dat dan weer wel ! Grinnik……

hart-luisteren