Meisje-meisje

Ik blijf trouw proberen, maar langer dan twee dagen zonder schade is nog niet gelukt. Vaak is er de volgende dag al een stukje af, of heb ik krasjes. Het ziet er ook nooit echt heel netjes uit. Nee, mooie gelakte nagels die ook mooi blijven…. het zit er niet in.

In de zomer deed ik altijd alleen mijn tenen, want dat vond ik wel gezellig staan in open schoentjes. Maar sinds een tijdje doe ik ook mijn vingernagels. Althans, ik probéér het.
Inmiddels heb ik een aardig aantal potjes nagellak in diverse kleuren verzameld. Maar langer dan een paar dagen heb ik er geen plezier van. Dus zit ik twee keer per week te prutsen om het weer toonbaar te maken.

Niet alleen keurig gelakte nagels hebben lukt me niet. Mijn haar stort ook elke dag in. Hoe goed het ook zit als ik de deur uit ga, na een paar uur is het coupe wanhoop geworden. Wat ik er ook in smeer, het zakt gewoon uit. Alsof ik in een fikse storm heb gelopen. Als het net geknipt is, gaat het nog wel. Maar zodra het wat langer wordt, is het in no time een ravage.

En wat te denken van kleding ? ’s Ochtends keurig schone kleren aan, maar aan het eind van de dag, en soms al eerder, is het groezelig, gekreukt en zitten er vlekjes op. Knoeien kan ik namelijk enorm goed. Vooral witte kleding is een ramp. Daar moet ik eigenlijk niet eens aan beginnen.

Make-up. Ook zoiets. Ik gebruik alleen mascara en lipstick, want ik houd niet van dikke lagen troep op mijn gezicht. Door schade en schande wijs geworden gebruik ik waterproof mascara, dus dat blijft nog wel redelijk zitten. Maar mijn lipstick is vaak na een uur al half verdwenen. Ik vreet ‘m gewoon op. Zelfs dat long lasting spul is zo weg. Géén lipstick is geen optie, want dan vraagt iedereen of ik ziek ben. Dus zit ik constant mijn lippen bij te werken, en krijg ik de lipstick niet aangesleept. Zucht.

Mijn handtas zit altijd vol troep en ik kan er nooit iets in vinden. Thuis loop ik het liefst in een flodderige huisbroek rond. Als ik mijn nagels lak zit alles onder. Ik draag gerust sokken die niet bij elkaar passen. Alleen als ik moet optreden, dan klopt alles tot in de puntjes. Helaas niet voor lang. Want vaak is het heel warm op zo’n podium. En dan zie ik er na een uurtje ook uit alsof ik het hele huis heb gepoetst, in plaats van gezellig wat liedjes heb gezongen.

Ik ben gewoon geen meisje-meisje. Zal ik nooit worden ook. Ik ben meer ‘one of the guys’.
Nou ja, het is wat het is. Ik kan het allemaal wel. Maar voor een heel korte tijd. Dus als je me keurig netjes, met mooie nagels, verse lipstick en nette kleding ziet rondlopen, kijk dan maar goed. Want voor je het weet, ben ik veranderd in een soort Ma Flodder. Alleen zonder sigaar en fles eigengestookte drank. Want zo erg is het nu ook weer niet……
Toch ??!!

make-up

 

Klus-tijd

We zijn begonnen ! Ons plan om ons huis van boven naar beneden op te knappen is concreet geworden. Dat ‘van boven naar beneden’ nemen we letterlijk, dus we zijn op de bovenste verdieping begonnen. Met onze slaapkamer.

Nou, slaapkamer….. Daar lijkt het niet meer op. Oké, er staat nog een bed in. De vaste kast is er al uit gesloopt. Of nee, die is gedemonteerd. Mijn liefvriendje kan dat namelijk heel netjes. Alle andere kasten zijn verhuisd naar wat nu een extra kamer is (dat krijg je met uitvliegende kinderen). Toen kon het schilderen beginnen. Dat wat wit moest worden, is nu smetteloos wit. Aan de muren waar een kleurtje op moet, moeten we nog beginnen.

Het gaat niet snel. We doen het allemaal met z’n tweetjes, en er moet natuurlijk ook gewoon gewerkt worden. We zijn allebei buiten werktijd ook druk met van alles, dus staan onze weekenden voorlopig in het teken van klussen. Maar afgelopen weekend viel dat al in het water. Ik kreeg één van mijn beruchte drie-daagse migraine-aanvallen, en mijn liefvriendje voelde zich ook niet lekker. Onze vrije (be)vrij(dings)dag hebben we dan ook allebei ziek op de bank doorgebracht.

Gelukkig was mijn liefvriendje op zaterdag weer opgeknapt, dus hij ging aan de slag met witte verf laag twee. Dat ziet er in ieder geval weer stralend uit. Zondag lag het klussen stil, want toen was het jaarlijkse optreden met onze speciale kids. Nog steeds met knallende hoofdpijn, maar het was weer super leuk ! Elk jaar genieten we weer enorm. Maar we missen dus wel weer een klusdag……

De werkweek is weer begonnen, en aankomend weekend hebben we wéér geen tijd om thuis verder te gaan. Hopelijk vinden we de komende dagen ergens wat tijd om alvast de wanden in de verf te zetten. Anders wordt het een wel heel langlopend project. Het zou fijn zijn als we vóór onze aanstaande vakantie klaar zouden zijn. Maar als ik onze agenda zo eens bekijk, heb ik daar niet zo veel vertrouwen in.

Goed werk heeft tijd nodig. Dat is een waarheid als een koe. Tijd die we eigenlijk niet hebben. Dus gaan we het doen in de tijd die we kunnen vinden en maken. Het komt wel goed. En het wordt straks hartstikke mooi. Én nog belangrijker, helemaal naar onze zin. Daar doen we het voor. Dan duurt het maar wat langer. Gelukkig zijn we helemaal niet ongeduldig……. *grinnik*

verf