Baden in weelde

Na drie weken lawaai, stof, puinhoop, drukte en had ik stof al genoemd ?, zijn we ontzettend blij met ons nieuwe badpaleis. We waren al erg enthousiast over de tekening, maar het resultaat is nog mooier dan we hadden durven dromen. Wij douchen tegenwoordig riant en koninklijk luxe !

Het werd ook wel tijd. Onze badkamer was 20 jaar oud. Op zich moet dat kunnen, maar zo hier en daar lieten er aardig wat tegels los. Het bad, wat zo handig was toen de kinderen klein waren, werd eigenlijk alleen nog maar als wasmand gebruikt. Daarbij vinden mijn liefste en ik het erg gezellig om samen onze tanden te poetsen. Vanwege dat nutteloze bad, in een piepkleine ruimte ook nog, was dat een hele onderneming. Dat moest dus anders.

Maar jemig. Wat zijn badkamers dúúr ! Dat was wel even slikken. Maar we werken én sparen er hard voor gelukkig….. Na een tijd van ideeën opdoen en oriënteren, waren we er klaar voor. We wisten wat we wilden, hoe we het wilden en konden een order plaatsen. Het uitzoeken van de spullen was eigenlijk zo gebeurd. Natuurlijk vielen we voor zo’n beetje het duurste wat de badkamerzaak in huis had. Dan dan weer wel……

We hadden geluk dat degene die onze badkamer zou maken, nog een plekje vrij had. Hij kon al snel beginnen. Vier weken geleden kwam er een grote container in de voortuin. Een buis om puin af te voeren hing uit het raam. Oudste zoon had zijn kamer voor dat doel tijdelijk afgestaan. Dat scheelde een hoop heen en weer geloop, en zo bleef de grootste troep in ieder geval boven. Want troep gaf het…..

Het héle huis lag onder het stof. Tot in de kasten en onder de bank. Elke avond stofzuigen hielp nauwelijks. Douchen deden we elders, en dan mis je je badkamer het meest. Met je tasje met handdoek en schone kleren er op uit om een douche te nemen, voelde alsof we op een camping waren. Maar het was niet voor lang gelukkig.

Al met al heeft de hele metamorfose, want dat was het, drie weken geduurd. Dat viel dus mee. Onze badkamerheld heeft geweldig werk verricht. En het was ook nog erg gezellig om hem in huis te hebben. Hij zette op enig moment zelfs koffie voor ons, in plaats van andersom. Binnenkort zien we hem nog een keer terug, om wat kleine dingen af te werken. Een los handdoekhaakje weer vastzetten en het deurkozijn, dat ik nog moet schilderen, kitten. Daarna is het écht klaar.

Maar we genieten al mateloos ! Wat een luxe, en wat ziet het er prachtig uit ! Elke keer als we de badkamerdeur open doen, denken we: ‘Wow ! Is dat van óns ??’. De regendouche, de grote spiegel met verlichting, de brede wastafel met twee kranen, de mooie tegels en vloer…… het is een waar badpaleis ! Douchen was nog nooit zo fijn.
Wij baden, letterlijk, in weelde !

 

 

 

Advertenties

Tattoo

Al zeven jaar heb ik het er over. Sinds ‘my life part two’ is begonnen, wil ik er al één. Wat precies, dat wist ik nog niet. Het moest wel iets betekenen, of in ieder geval symbolisch zijn. Ideeën genoeg, maar net niet goed genoeg. En het kwam nooit uit. Of was wel erg duur. Of ik zag iets mooiers. Of ik twijfelde, en bij twijfel moet je nooit inhalen. En nog steeds had ik er dus géén.

Tot afgelopen zaterdag. Samen met mijn liefste was ik op een tattoo conventie. Gewoon, om inspiratie op te doen. Beetje rond kijken. Aansprekende tattoo-artists spotten en aan het werk zien. Bepalen welke stijl ik écht mooi vindt. Kleur of zwart/grijs ? Lijnwerk of juist natuurlijke vormen ? Ik vind eigenlijk best veel mooi. We hadden genoeg te kijken, want het was een grote beurs.

Al twee keer waren we bij die ene shop, uit Italië, gaan kijken. Een tengere Italiaanse was aan het tekenen en dat sprak me erg aan. Ook de voorbeelden in haar fotoboek maakten iets wakker. Haar ontwerpen én de manier waarop zij die ontwerpen op huid zette, vond ik erg mooi. Die watercolour stijl, alsof het met waterverf was geschilderd, en dan juist niet netjes, was echt heel gaaf.

We stonden al op het punt om naar huis te gaan, toen mijn liefste vroeg waarom ik niet ging vragen wat er mogelijk was. Hoe duur ze was. Hoe lang het zetten van een tattoo zou duren. We hadden bij de koffie al grapjes gemaakt, dat we maar een tattoo vakantie naar Italië moesten boeken te zijner tijd. En op dat moment had ik een gevoel van ‘nu of nooit’. Dus gingen we terug. We moesten nog even zoeken waar ze ook al weer zat…..

Toen ging het snel. Ik had mijn oog al laten vallen op een tekening die ze die dag had gemaakt. Ik vond het erg mooi en het had ook die symbolische waarde die ik belangrijk vind. Ik zag dat er direct al in. Het was een dubbele match. Toen viel alle twijfel weg en hoorde ik mezelf zeggen dat ik zoiets wilde, op mijn rechter onderarm, aan de binnenkant. En voor ik het wist had ze, uit de losse hand, precies dat wat ik wilde op mijn arm getekend.

Nog heel even heb ik getwijfeld tussen zwart/grijs en kleur. Ik heb altijd geroepen dat ik tattoos alleen maar mooi vond zonder inkleuring, maar toch koos ik voor kleur. Dat klopte gewoon. Het paste zowel bij het ontwerp, als bij mijn persoonlijkheid. De Italiaanse dame zette al haar spullen klaar en toen kon het tatoeëren beginnen.

Het was bepaald geen fijn gevoel. De huid aan de binnenkant van de arm is erg dun, en dus extra gevoelig. Gelukkig duurde het zetten niet heel lang, dat was prima vol te houden. Bij het inkleuren had ik wel af en toe de neiging om ‘ga weg met die naald’ te roepen, maar hé, wie mooi wil zijn…… Voor ik het wist, was ze klaar. Wow, het was echt heel mooi geworden !

Na instructies voor de verzorging en zorgvuldig inpakken zijn we vertrokken. Een beetje onwerkelijk was het wel. Was ik zomaar ineens een watercolour tattoo rijker. Maar hij is echt prachtig, en ik ben er ontzettend blij mee. Over een paar weken zal het helemaal genezen zijn. En dan ben ik ook helemaal gewend aan die prachtige bloemen op mijn arm. Ik heb een tattoo !!

tattoo karien (2)