Praag, een wéreldstad !

We hebben samen al een aantal erg mooie steden bezocht. Deze stond nog op ons lijstje. Vorige week kwam het er dan van. We gingen naar Praag !

Zes dagen hadden we om deze prachtige stad te gaan bekijken en beleven. Het werden zes fantastisch fijne dagen, waarin we heel veel hebben gezien.
Praag is een diverse stad. Elke wijk heeft z’n eigen pracht en stijl. En zoveel bezienswaardigheden ! Zelfs in zes dagen hebben nog lang niet alles gezien.

Ons hotel lag buiten het centrum, in de wijk Vinohrady. Vanaf het moment dat we met onze koffers daar uit de metro stapten, waren we al verkocht. Wat een geweldige buurt ! Begin 20e eeuwse gebouwen, een relaxte sfeer, overal café’s en restaurantjes, hier zouden we zelfs wel willen wonen ! Ook de Oude Stad (Staré Mesto), met bijvoorbeeld de Astronomische Klok (Orloj)  en de Tynkerk, vonden we erg mooi, al was het daar wel erg druk en vol met toeristen.

19029427_1745464888803157_1865350174097877252_n

De Joodse Wijk heeft erg veel indruk op ons gemaakt. Vooral de Pinkasova Synagóga. Daar stonden 80.000 namen van Tsjechische slachtoffers van de holocaust op de muren geschreven. De tentoongestelde kindertekeningen uit concentratiekamp Theresienstadt (Terezin) maakten diepe indruk.  Ook de andere synagogen waren indrukwekkend en zeker van de Joodse begraafplaats werden we erg stil….

19059939_1748071485209164_2563374568252326604_n

Natuurlijk mocht een bezoek aan de Praagse Burcht (Prazský Hrad) niet ontbreken. Maar wat was het daar druk ! We waren er in tegengestelde richting naar toe gelopen, en dat was achteraf maar goed ook. Er stond een enorme rij wachtenden bij de eigenlijke ingang. Ook op het terrein zelf stonden overal rijen. Jammer, want we zouden de St. Vituskathedraal (Katedrála Sv. Vita) graag van binnen hebben gezien….

18952769_1746879481995031_2920713362870099741_n

De bekendste plek in Praag is waarschijnlijk wel de Karelsbrug (Karluv Most). Vanuit de Oude Stad loop je via deze brug over de Moldau de wijk Malá Strana in. Ook hier weer massa’s toeristen natuurlijk. Wandelen over de brug, in een stralend zonnetje en met een prachtig uitzicht over de Moldau en een deel van de stad, en tussen de andere toeristen door laveren, was stiekem best bijzonder. Zo’n geweldige plek !

19093019_1746892325327080_1227747544905268653_o

Praag is echt een heerlijke stad. Er is heel veel te zien en te doen. De Tsjechen zijn aardige en behulpzame mensen. Met Engels kun je overal uit de voeten. Gelukkig maar, mijn Tsjechisch is namelijk niet zo best….. De stad is verbazingwekkend schoon. Als je een beetje uitkijkt waar je gaat zitten, is eten en drinken zeer betaalbaar. Daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt…..
Het openbaar vervoer is prima geregeld. Met metro en tram kun je overal komen. Alleen die enorm steile roltrappen in de metro….. best een tikje eng !

19055351_1749002531782726_3405189418553340667_o

We hebben enorm genoten. Van de stad, van de mensen, van het eten, van de sfeer en van elkaar. Stedentrips vinden we sowieso heel erg leuk. En Praag staat nu ook heel hoog in ons favoriete-steden-lijstje. Echt een aanrader. We gaan zeker nog eens terug.
Praha, na shledanou !

 

Meisje-meisje

Ik blijf trouw proberen, maar langer dan twee dagen zonder schade is nog niet gelukt. Vaak is er de volgende dag al een stukje af, of heb ik krasjes. Het ziet er ook nooit echt heel netjes uit. Nee, mooie gelakte nagels die ook mooi blijven…. het zit er niet in.

In de zomer deed ik altijd alleen mijn tenen, want dat vond ik wel gezellig staan in open schoentjes. Maar sinds een tijdje doe ik ook mijn vingernagels. Althans, ik probéér het.
Inmiddels heb ik een aardig aantal potjes nagellak in diverse kleuren verzameld. Maar langer dan een paar dagen heb ik er geen plezier van. Dus zit ik twee keer per week te prutsen om het weer toonbaar te maken.

Niet alleen keurig gelakte nagels hebben lukt me niet. Mijn haar stort ook elke dag in. Hoe goed het ook zit als ik de deur uit ga, na een paar uur is het coupe wanhoop geworden. Wat ik er ook in smeer, het zakt gewoon uit. Alsof ik in een fikse storm heb gelopen. Als het net geknipt is, gaat het nog wel. Maar zodra het wat langer wordt, is het in no time een ravage.

En wat te denken van kleding ? ’s Ochtends keurig schone kleren aan, maar aan het eind van de dag, en soms al eerder, is het groezelig, gekreukt en zitten er vlekjes op. Knoeien kan ik namelijk enorm goed. Vooral witte kleding is een ramp. Daar moet ik eigenlijk niet eens aan beginnen.

Make-up. Ook zoiets. Ik gebruik alleen mascara en lipstick, want ik houd niet van dikke lagen troep op mijn gezicht. Door schade en schande wijs geworden gebruik ik waterproof mascara, dus dat blijft nog wel redelijk zitten. Maar mijn lipstick is vaak na een uur al half verdwenen. Ik vreet ‘m gewoon op. Zelfs dat long lasting spul is zo weg. Géén lipstick is geen optie, want dan vraagt iedereen of ik ziek ben. Dus zit ik constant mijn lippen bij te werken, en krijg ik de lipstick niet aangesleept. Zucht.

Mijn handtas zit altijd vol troep en ik kan er nooit iets in vinden. Thuis loop ik het liefst in een flodderige huisbroek rond. Als ik mijn nagels lak zit alles onder. Ik draag gerust sokken die niet bij elkaar passen. Alleen als ik moet optreden, dan klopt alles tot in de puntjes. Helaas niet voor lang. Want vaak is het heel warm op zo’n podium. En dan zie ik er na een uurtje ook uit alsof ik het hele huis heb gepoetst, in plaats van gezellig wat liedjes heb gezongen.

Ik ben gewoon geen meisje-meisje. Zal ik nooit worden ook. Ik ben meer ‘one of the guys’.
Nou ja, het is wat het is. Ik kan het allemaal wel. Maar voor een heel korte tijd. Dus als je me keurig netjes, met mooie nagels, verse lipstick en nette kleding ziet rondlopen, kijk dan maar goed. Want voor je het weet, ben ik veranderd in een soort Ma Flodder. Alleen zonder sigaar en fles eigengestookte drank. Want zo erg is het nu ook weer niet……
Toch ??!!

make-up

 

Klus-tijd

We zijn begonnen ! Ons plan om ons huis van boven naar beneden op te knappen is concreet geworden. Dat ‘van boven naar beneden’ nemen we letterlijk, dus we zijn op de bovenste verdieping begonnen. Met onze slaapkamer.

Nou, slaapkamer….. Daar lijkt het niet meer op. Oké, er staat nog een bed in. De vaste kast is er al uit gesloopt. Of nee, die is gedemonteerd. Mijn liefvriendje kan dat namelijk heel netjes. Alle andere kasten zijn verhuisd naar wat nu een extra kamer is (dat krijg je met uitvliegende kinderen). Toen kon het schilderen beginnen. Dat wat wit moest worden, is nu smetteloos wit. Aan de muren waar een kleurtje op moet, moeten we nog beginnen.

Het gaat niet snel. We doen het allemaal met z’n tweetjes, en er moet natuurlijk ook gewoon gewerkt worden. We zijn allebei buiten werktijd ook druk met van alles, dus staan onze weekenden voorlopig in het teken van klussen. Maar afgelopen weekend viel dat al in het water. Ik kreeg één van mijn beruchte drie-daagse migraine-aanvallen, en mijn liefvriendje voelde zich ook niet lekker. Onze vrije (be)vrij(dings)dag hebben we dan ook allebei ziek op de bank doorgebracht.

Gelukkig was mijn liefvriendje op zaterdag weer opgeknapt, dus hij ging aan de slag met witte verf laag twee. Dat ziet er in ieder geval weer stralend uit. Zondag lag het klussen stil, want toen was het jaarlijkse optreden met onze speciale kids. Nog steeds met knallende hoofdpijn, maar het was weer super leuk ! Elk jaar genieten we weer enorm. Maar we missen dus wel weer een klusdag……

De werkweek is weer begonnen, en aankomend weekend hebben we wéér geen tijd om thuis verder te gaan. Hopelijk vinden we de komende dagen ergens wat tijd om alvast de wanden in de verf te zetten. Anders wordt het een wel heel langlopend project. Het zou fijn zijn als we vóór onze aanstaande vakantie klaar zouden zijn. Maar als ik onze agenda zo eens bekijk, heb ik daar niet zo veel vertrouwen in.

Goed werk heeft tijd nodig. Dat is een waarheid als een koe. Tijd die we eigenlijk niet hebben. Dus gaan we het doen in de tijd die we kunnen vinden en maken. Het komt wel goed. En het wordt straks hartstikke mooi. Én nog belangrijker, helemaal naar onze zin. Daar doen we het voor. Dan duurt het maar wat langer. Gelukkig zijn we helemaal niet ongeduldig……. *grinnik*

verf

Let love rule !

Vol afschuw lees ik het nieuwsbericht. Een jong stel is in elkaar geslagen, omdat ze openlijk voor hun liefde voor elkaar uitkwamen. Ze liepen hand in hand op straat.
Hè ??!!

Vol afschuw lees ik het nieuwsbericht nog eens. Een jong homo-stel is in elkaar geslagen, omdat ze openlijk voor hun liefde voor elkaar uitkwamen. Ze liepen hand in hand op straat.
Hè ??!!

Mijn afschuw wordt alleen maar groter. Waarom ??!! Met een steen in mijn maag lees ik het bericht nog een keer. Ik voel van alles. Onbegrip. Boosheid. Verontwaardiging. Ik ben geschokt. En verdrietig. En bang. Want dit zou ook mijn eigen zoon en zijn vriend kunnen overkomen.

Ik ben moeder van vier geweldige kids. Eén meid, en drie jongens. Twee zoons zijn hetero. Dochter is bi- en één zoon is homo-sexueel. Prachtig, die verscheidenheid. Ik ben enorm trots op alle vier. Hun geaardheid is nooit stof voor gesprek geweest. Waarom zou het ook ? Ze zijn wie ze zijn, en ze zijn alle vier hartstikke lief, mooi en leuk ! Ik zelf heb ook in een ‘afwijkende’ relatievorm geleefd, namelijk polyamorie. Destijds had ik een aantal jaren twee volwaardige liefdesrelaties tegelijkertijd, met instemming en medeweten van alle betrokkenen……

Een moeder maakt zich altijd zorgen, maar die om de niet-hetero kids zijn wat groter. Dochter heeft een vaste hetero-relatie, en zal dus niet zo’n gevaar lopen. Mijn zoon heeft al een aantal jaren een vriend. Ze wonen sinds een half jaar samen en hebben het heerlijk samen. Mijn hetero-kids lopen gewoon hand in hand met hun liefdes over straat. Mijn zoon en zijn vriend doen dat, voor zover ik weet, eigenlijk nooit. En dat vind ik erg verdrietig.

Bang om negatieve reacties op te roepen, laten ze het openlijk hand in hand lopen meestal voor wat het is. Laat staan dat ze elkaar in het openbaar een zoen geven. Dat is toch verschrikkelijk !? Maar ik snap het wel. Kijk maar naar het nieuws. Homo-haat komt zo veel voor, met alle vreselijke gevolgen van dien.
Dat risico wil je niet lopen. Maar het is belachelijk dat je er rekening mee moet houden.

Vandaag stond Facebook vol met foto’s van mannen, en vrouwen, die bewust hand in hand lopen. Politici, artiesten, heel veel mensen plaatsten zo’n foto. Ik vind dat mooi.
Solidariteit tonen met de slachtoffers van zo’n verachtelijke daad is wel het minste wat we kunnen doen. En het kan nooit kwaad om massaal een statement te maken toch ?

De LGTB-gemeenschap heeft het moeilijk. Van alle kanten worden zij bekritiseerd om wie ze zijn en hoe ze willen leven. Waarom is het zo moeilijk om iedereen in zijn waarde te laten? Ik snap er echt helemaal geen snars van. Het maakt me boos en opstandig.

Laten we vooral niet vergeten dat het hier gewoon om mensen en om liefde gaat. En of dat nu liefde voor mannen of vrouwen, of allebei is, moet niets uitmaken. Of je nu hetero, homo, bi, pan, poly, transgender of wat dan ook bent. Je bent gewoon een mens. En jij als mens mag helemaal zelf weten hoe jij de liefde viert. Let love rule !!

let love rule
Let love rule – Lenny Kravitz

 

Zo mooi…..

Dweilen door de straoten van een rôôd-wit-gele stad

Overal meziekskes, boeren en durskes gaon op pad

Zwaaien naor d’n Hôôgheid,  zingen veur de Peer

Oeteldonkse dènder, daor gaon we nog unne keer

Boer Knillis op zunne sokkel, hij kèkt ùt over de Mèrt

Un pilske, unnen borrel, unnen gehaktbal ùt ’t vèt

Ontbijten meej worstebrooikes of un gebakken eij

Mooi Oeteldonk, drie daoge lang makte gij me toch zo blij

We danse meej z’n allen zo maor buiten op de straot

Kielen en dèskes, emblemen op jèskes, dan krèdde ginne praot

Overvolle kroegen, mar ge kunt er nog hendig bij in

Al staon ze op oew tene, ge hèt ut toch wel naor oewe zin

Kouw lije bij d’n optocht, mar oew hartje dè is wèrrum

En as ge ut echt koud hèt, dan vatte iemand bij d’n èrrum

Ik krèg er gin genoeg van, ut duurt me veuls te kort

‘k Vuul traone in m’n ôge, als het deinsdaggenaovend wordt

Onze Knillis wordt begraove, we zingen nog inne keer

Houdoe war Amadeiro, tot vollegend jaor mar wir……

kikkeroeteldonk425

Upflyers

Dat je lekker aan het werk bent, rustig op de bank zit, de vaatwasser leeg ruimt, een telefoontje pleegt, of wat dan ook, en dat je dan ineens een knalrood hoofd krijgt, terwijl het zweet je aan alle kanten uitbreekt. Ik kan dat. Ik heb namelijk opvliegers.
Hartelijk welkom in de wereld van de overgang !

Tot voor kort was er eigenlijk niet zo veel aan de hand. Zo heel af en toe werd ik overvallen door zo’n hot flash, meestal ’s nachts, maar dat mocht geen naam hebben. Maar nu is het hopeloos. De ene opvlieger na de andere krijg ik te verwerken. En ik ben er niet goed in. Op zo’n moment zou ik het liefst mijn knalrode gezicht ergens achter verstoppen. Het ziet er niet uit ! En nog liever wil ik, als het weer weg is, meteen onder de douche. Dat vreselijke zwéten, bleeeeegh……

Met mijn 48 lentes ben ik wat aan de vroege kant. En ik weet het, er zijn veel ergere dingen. Maar toch baal ik er flink van. Want iedereen ziet het. Ik word zo rood als een tomaat. En maar vestjes uit, en weer aan trekken. Op sommige dagen lijkt het gewoon niet op te houden. En ’s nachts gaat het gewoon vrolijk verder.

Tja, je moet er door heen, en ik hoop dat dat een beetje snel gaat. Ik hoor akelige verhalen over jarenlange worstelingen met opvliegers en stemmingswisselingen. Met beide heb ik al uitgebreid kennisgemaakt, nou, dat wordt geen innige vriendschap. Ik hoop er snel afscheid van te nemen, want ik ben er nu al helemaal klaar mee. Dat belooft nog wat voor de komende tijd……

Wij vrouwen krijgen dit soort dingen, als we ouder worden. Dat ouder worden op zich vind ik niet erg, daar zit ik geen seconde mee. De kwaaltjes die er bij horen, daar heb ik duidelijk wel moeite mee.
Het is niet anders, maar ik hoop dat Moeder Natuur me een beetje goed gezind is en ik er snel weer van af ben. Opvliegers, pfffff…….

opvlieger

 

Never a dull moment

En dan staat er zomaar ineens een ambulance voor je deur. Voor jou. Omdat je je zo beroerd voelt dat de huisartsenpost het nodig vindt die naar je toe te sturen. Heb ik weer. Zo blijven we wel lekker bezig…..

Voordat iemand schrikt; er is niets ernstigs. Mijn hart vond het nodig om ’s nachts veel te snel te gaan slaan. En niet even, maar urenlang. Geslapen heb ik daardoor amper, maar goed, dat gebeurt wel vaker. Op de normale tijd ben ik opgestaan, om te kunnen gaan werken. Toen ging het mis. Tjonge, wat werd ik beroerd. Misselijk, licht in mijn hoofd, draaierig. En het hield niet op. Het werd alleen maar erger. En dat hart maar ratelen…..

We hebben dus toch maar even met de huisartsenpost gebeld. En toen kwam die ambulance. We zeiden nog: ‘we komen zelf wel naar jullie toe’. Maar dat mocht niet. Al snel hoorden we sirenes. Jemig, dat was niet de bedoeling. Maar al snel bleek dat die niet bij ons moest zijn, hij ging de andere kant op. Pfffff, dat viel dan weer mee. Even later stond er een andere bij ons in de straat. Zo’n hele grote. De buurt zal wel gedacht hebben…..

Ik werd van top tot teen gecontroleerd. Hartfilmpje, bloeddruk, glucose, noem maar op. Gelukkig werd er niets ernstig gevonden. De verpleegkundigen zouden contact opnemen met mijn eigen huisarts, om het hele verhaal te vertellen, en ik zou zelf een afspraak met hem maken. Zo gezegd, zo gedaan. Intussen had ik me toch maar ziek gemeld. Ik was nog steeds hondsberoerd.

De huisarts kon geen oorzaak aanwijzen. Ik heb sowieso een (onschuldige) hartritmestoornis, wellicht was het dat. Maar zó lang  had ik daar nog nooit last van gehad. Of misschien zat er ergens een infectie. Maar waar dan ? Tja, dat wist hij ook niet. In de praktijk is voor de zekerheid nog een hartfilmpje gemaakt. Dat zag er prima uit. Hartstikke fijn, maar we wisten nu nog niets.

Op advies van de arts wachten we even af. Als mijn hartslag maandag nog zo hoog is, krijg ik medicatie. Hij verwacht dat het vanzelf over gaat. Tot nu toe is dat nog niet het geval, maar ik voel me wel iets minder beroerd. Dat is al heel wat. Ik doe dus maar rustig aan vandaag en komend weekend. Dat kan nooit kwaad. Ik word enorm verwend door mijn liefvriendje. Ook niet verkeerd…… En wellicht kan ik dan maandag gewoon weer aan het werk.

Wat een consternatie. Het is erg fijn dat mijn klachten serieus werden genomen, maar ik vond het nogal een gedoe, met zo’n ambulance en zo. Maar goed. Er is niets schokkends aan de hand, en daar ben ik erg blij om. En ik ben toch al druk met allerlei onderzoeken bij diverse specialisten, dus dit kan daar makkelijk bij. We zouden ons eens gaan vervelen…… Never a dull moment ! Dat dan weer wel ! Grinnik……

hart-luisteren