Upflyers

Dat je lekker aan het werk bent, rustig op de bank zit, de vaatwasser leeg ruimt, een telefoontje pleegt, of wat dan ook, en dat je dan ineens een knalrood hoofd krijgt, terwijl het zweet je aan alle kanten uitbreekt. Ik kan dat. Ik heb namelijk opvliegers.
Hartelijk welkom in de wereld van de overgang !

Tot voor kort was er eigenlijk niet zo veel aan de hand. Zo heel af en toe werd ik overvallen door zo’n hot flash, meestal ’s nachts, maar dat mocht geen naam hebben. Maar nu is het hopeloos. De ene opvlieger na de andere krijg ik te verwerken. En ik ben er niet goed in. Op zo’n moment zou ik het liefst mijn knalrode gezicht ergens achter verstoppen. Het ziet er niet uit ! En nog liever wil ik, als het weer weg is, meteen onder de douche. Dat vreselijke zwéten, bleeeeegh……

Met mijn 48 lentes ben ik wat aan de vroege kant. En ik weet het, er zijn veel ergere dingen. Maar toch baal ik er flink van. Want iedereen ziet het. Ik word zo rood als een tomaat. En maar vestjes uit, en weer aan trekken. Op sommige dagen lijkt het gewoon niet op te houden. En ’s nachts gaat het gewoon vrolijk verder.

Tja, je moet er door heen, en ik hoop dat dat een beetje snel gaat. Ik hoor akelige verhalen over jarenlange worstelingen met opvliegers en stemmingswisselingen. Met beide heb ik al uitgebreid kennisgemaakt, nou, dat wordt geen innige vriendschap. Ik hoop er snel afscheid van te nemen, want ik ben er nu al helemaal klaar mee. Dat belooft nog wat voor de komende tijd……

Wij vrouwen krijgen dit soort dingen, als we ouder worden. Dat ouder worden op zich vind ik niet erg, daar zit ik geen seconde mee. De kwaaltjes die er bij horen, daar heb ik duidelijk wel moeite mee.
Het is niet anders, maar ik hoop dat Moeder Natuur me een beetje goed gezind is en ik er snel weer van af ben. Opvliegers, pfffff…….

opvlieger

 

Never a dull moment

En dan staat er zomaar ineens een ambulance voor je deur. Voor jou. Omdat je je zo beroerd voelt dat de huisartsenpost het nodig vindt die naar je toe te sturen. Heb ik weer. Zo blijven we wel lekker bezig…..

Voordat iemand schrikt; er is niets ernstigs. Mijn hart vond het nodig om ’s nachts veel te snel te gaan slaan. En niet even, maar urenlang. Geslapen heb ik daardoor amper, maar goed, dat gebeurt wel vaker. Op de normale tijd ben ik opgestaan, om te kunnen gaan werken. Toen ging het mis. Tjonge, wat werd ik beroerd. Misselijk, licht in mijn hoofd, draaierig. En het hield niet op. Het werd alleen maar erger. En dat hart maar ratelen…..

We hebben dus toch maar even met de huisartsenpost gebeld. En toen kwam die ambulance. We zeiden nog: ‘we komen zelf wel naar jullie toe’. Maar dat mocht niet. Al snel hoorden we sirenes. Jemig, dat was niet de bedoeling. Maar al snel bleek dat die niet bij ons moest zijn, hij ging de andere kant op. Pfffff, dat viel dan weer mee. Even later stond er een andere bij ons in de straat. Zo’n hele grote. De buurt zal wel gedacht hebben…..

Ik werd van top tot teen gecontroleerd. Hartfilmpje, bloeddruk, glucose, noem maar op. Gelukkig werd er niets ernstig gevonden. De verpleegkundigen zouden contact opnemen met mijn eigen huisarts, om het hele verhaal te vertellen, en ik zou zelf een afspraak met hem maken. Zo gezegd, zo gedaan. Intussen had ik me toch maar ziek gemeld. Ik was nog steeds hondsberoerd.

De huisarts kon geen oorzaak aanwijzen. Ik heb sowieso een (onschuldige) hartritmestoornis, wellicht was het dat. Maar zó lang  had ik daar nog nooit last van gehad. Of misschien zat er ergens een infectie. Maar waar dan ? Tja, dat wist hij ook niet. In de praktijk is voor de zekerheid nog een hartfilmpje gemaakt. Dat zag er prima uit. Hartstikke fijn, maar we wisten nu nog niets.

Op advies van de arts wachten we even af. Als mijn hartslag maandag nog zo hoog is, krijg ik medicatie. Hij verwacht dat het vanzelf over gaat. Tot nu toe is dat nog niet het geval, maar ik voel me wel iets minder beroerd. Dat is al heel wat. Ik doe dus maar rustig aan vandaag en komend weekend. Dat kan nooit kwaad. Ik word enorm verwend door mijn liefvriendje. Ook niet verkeerd…… En wellicht kan ik dan maandag gewoon weer aan het werk.

Wat een consternatie. Het is erg fijn dat mijn klachten serieus werden genomen, maar ik vond het nogal een gedoe, met zo’n ambulance en zo. Maar goed. Er is niets schokkends aan de hand, en daar ben ik erg blij om. En ik ben toch al druk met allerlei onderzoeken bij diverse specialisten, dus dit kan daar makkelijk bij. We zouden ons eens gaan vervelen…… Never a dull moment ! Dat dan weer wel ! Grinnik……

hart-luisteren

Dag ’16, hallo ’17 !

En weer een jaar voorbij. Ze lijken steeds sneller te gaan. Komt dat omdat ik ouder word, en de tijd tegenwoordig haast lijkt te vliegen ? Het zou kunnen. 2016 is echt voorbij gevlogen. 2017 staat voor de deur en zoals altijd kijk ik dan even terug op het bijna voorbije jaar.

Een jaar dat, zeker gedurende de eerste helft, in het teken stond van herstellen. Het ziek zijn, en de grote operatie die ik in oktober 2015 onderging, heeft er aardig ingehakt. Dat herstel, dat een periode van minimaal een jaar zou duren,  heeft inderdaad zoveel tijd gekost. En de vermoeidheid is nog niet over. Het zou zo maar kunnen dat dat niet meer weggaat. Ach ja, moe ben ik altijd al. Dat beetje extra kan er best bij. Ik heb er mijn werktijden gelukkig op mogen aanpassen, en dan is het prima te doen. Volgende maand heb ik mijn volgende controle, en die zie ik met vertrouwen tegemoet.

Het was een druk jaar.  We hebben veel en hard gewerkt. Daarentegen zijn we ook twee keer in Spanje op vakantie geweest. Dat dan weer wel. Maar als je hard werkt, kan en mag dat ook. Natuurlijk hebben we ook afgelopen jaar weer enorm genoten van de Zwarte Cross. De kaarten voor volgend jaar zijn al weer binnen. Het is en blijft echt ons feestje. Net als carnaval trouwens. We zijn lid geworden van een carnavalsvereniging, dus voor ons zal carnaval komend jaar helemaal een groot feest zijn. Nu al zin !

Het was een jaar van verlies, wat veel impact had op onze familie. Het huis van mijn liefvriendje is eindelijk verkocht en we maken plannen voor óns huis. In het nieuwe jaar zal dat allemaal vorm gaan krijgen. Er zijn voorzichtige plannen voor vakanties, en natuurlijk voor samen leuke dingen doen. Daar beginnen we in januari al mee, als we mijn liefvriendjes verjaardag en ons jubileum vieren met een lang weekend vrij. Prima vooruitzicht !

Ook voor onze kids was het een druk jaar. Derde is uitgevlogen, en woont nu samen met zijn vriend. Ze hebben het samen prima voor elkaar. Tweede heeft een nieuwe baan,  wil weer gaan studeren en is happy met zijn vriendin. Jongste is begonnen op het MBO en weet zijn talenten goed in te zetten. Sinds kort heeft ook hij verkering, erg leuk. Voor oudste komt niet alles zomaar aanwaaien, maar ze doet het super goed, met wat hulp van ons en veel liefde en steun van haar vriend. (Bonus-)zoon (van liefvriendje) is door stage lang van huis, maar gelukkig spreken we hem vaak en is zijn vriendin geregeld bij ons. Fijn dat het met allemaal zo goed gaat. We zijn hartstikke trots op ons kroost en ‘aanhang’ !

2016 is bijna ten einde. Mijn contract is weer met een jaar verlengd, dus ook in 2017 kan ik fijn iedere dag naar mijn werk. Mijn liefvriendjes huidige opdracht loopt binnenkort af, maar zoals altijd komt er daarna weer een andere leuke uitdaging. We hopen dat al onze plannen gaan lukken. Dat we allemaal gezond blijven. Dat we, met elkaar en ons gezin, leuke dingen blijven doen. Dat het een jaar vol vriendschap zal zijn. Een jaar vol liefde.
Dat wens ik niet alleen voor ons, maar  voor iedereen. (En voor alle trouwe lezers natuurlijk, ik ben erg blij dat jullie er allemaal nog steeds zijn !)

gelukkig-nieuwjaar-2017

Piep !

Piep-piep-piep-piep, piep-piep-piep-piep….. En weer een wasje klaar. Mijn wasmachine waarschuwt me als ik de schone was er uit kan halen. Als mijn droger begint te piepen echter, dan heeft ie een storing. Het is maar goed dat alle apparaten in mijn huis een ander geluidje maken. Anders werd het wel heel ingewikkeld, als er weer eens één begint te roepen.

Want zo’n beetje alles piept bij ons. Niet alleen de wasmachine en droger zijn van een lawaaitje voorzien, ook onze koelkast maakt soms geluid. Als we de deur maar lang genoeg open laten staan tenminste. Onze combi-oven, die kan er ook wat van. Piepje als de magnetron klaar is. Piepje als de timer afloopt. Weer een ander piepje als we de startknop na tussentijds openen vergeten in te drukken. En wat denk je van de vaatwasser ? Hoewel, die piep heb ik al meteen na installatie uitgezet. Ik heb een hekel aan het uitruimen van dat ding, dus ik hoef niet zo nodig te horen dat ik dat moet gaan doen…..

Onze kookplaat bliept er ook aardig op los. De temperatuur kunnen we trapsgewijs regelen, en elk stapje gaat gepaard met een piepje. Leggen we per ongeluk iets op de plaat als ie niet aan staat, dan piept ie ook. Alle tiptoetsen maken geluid en met een lange pieieieiep geeft ie aan dat ie aan, of juist uit gaat. Het kan maar duidelijk zijn. Ons nieuwe koffieapparaat beschikt ook over diverse geluidjes om aan te geven dat ie wat nodig heeft. Maar het meeste lawaai komt wel van onze telefoons.

Met meerdere mensen in één huis heb je ook meerdere telefoons. Iedereen heeft overal z’n eigen geluidjes voor. Allemaal een eigen ringtone. Piepje voor Facebook, bliepje voor mail, fluitje voor Whats App, tikje voor Wordfeud….. Ikzelf ben de grootste herrieschopper hierin, want bij mij heeft elke functie en app een apart toontje. Gelukkig stoort mijn telefoon af en toe, en dan gaan ze niet af. Maar ja, dan mis ik natuurlijk wel een heleboel……

Tel bij bovenstaand nog het geluid van ieders laptop, tablet en televisie (we hebben er vier in huis….) op, en je kunt je voorstellen, dat het hier soms klinkt alsof R2D2 met zijn hele familie op bezoek is. Piep, bliep, tuut, ring, zoem, boink, en weer piep….. Ons huis heeft niet voor niets de bijnaam ‘Huize Herrie’. Als is dat niet geheel en alleen de schuld van alle bliepjes en piepjes……

pieperdepiep300

Viva Valencia !

Zes dagen lang mooi weer, vriendelijke mensen, lekker eten en drinken, prachtige gebouwen, musea, bezienswaardigheden, een typisch Spaanse sfeer….. en had ik al gezegd dat het mooi weer was ? We waren in Valencia. Wat een geweldige stad !

20161103_123635

Heel relaxt ook. Hoewel het in het centrum hartstikke druk was, zeker op zondag, en er nogal wat toeristen waren, was de sfeer erg prettig, en easy-going. Daar ga je vanzelf in mee, zodat het vakantiegevoel er optimaal is. Nu hoefden we natuurlijk ook helemaal niets, alleen maar genieten. Dat was op zich al heerlijk.

We hebben veel gewandeld. En heel veel gezien. Valencia is erg mooi, heeft prachtige wijken en gebouwen, en een oud historisch centrum, maar ook het moderne gedeelte, met als hoogtepunt la Cuidad de las Artes y las Ciencias, is zeer de moeite waard. Echte architectonische hoogstandjes, je kijkt je ogen uit.

20161103_144357

Ons ruime en sfeervolle appartement lag aan de rand van het historisch centrum. We stonden binnen een paar minuten midden in de stad. Een goede thuisbasis dus. Het personeel was erg vriendelijk en behulpzaam. Met mijn vakantie-Spaans kwam ik best nog een heel eind, maar gelukkig spreken veel Spanjaarden tegenwoordig goed Engels. Toch net iets gemakkelijker.

Valencia is te voet goed te doen. Omdat ik niet kan fietsen, dat wordt daar erg veel gedaan, zijn we één dag met de Bus Turistic op pas geweest. Ook leuk ! Genoeg te zien onderweg, en na modern Valencia en het Museu de las Ciencias te hebben bezocht, zijn we richting strand gegaan. Aan de boulevard hebben we heerlijke paella gegeten (geen vakantie in Spanje zonder paella !) in een typisch Spaans en best beroemd restaurant, waar de Spaanse royals graag geziene gasten zijn. Alleen hangt onze foto niet  aan hun wall of fame, da’s dan weer jammer.

20161103_171512.jpgValencia ligt ons wel. Bourgondiërs als we zijn, passen wij daar prima. Overal kun je heerlijk eten, en genieten van lekkere drankjes. Natuurlijk hebben we  typisch Valenciaanse drankjes gedronken, zoals horchata en Agua de Valencia. Elke dag óf paella, óf tapas gegeten en heel veel koffie gedronken. Terrasjes genoeg om even neer te strijken, en met het mooie weer, het was gemiddeld zo’n 24 graden, was dat echt geen straf.

20161105_205256

Er was maar één minpuntje. In het Plaza del Torros ontdekten we dat stierengevechten, waarbij de stier uiteindelijk gedood wordt, nog steeds worden gehouden (voornamelijk tijdens jaarlijkse feesten zoals Las Fallas), én zijn toegestaan. Ik was in de veronderstelling dat het was afgeschaft, en geschokt daardoor.  Die arme dieren. Zo wreed. En zo’n arena, waar wel 20.000 mensen in kunnen, zit bomvol tijdens zo’n evenement.  Hmmmm, dat maakt die Spanjaarden net wat minder leuk…..

20161102_195607

Maar dat was dan ook het enige. Verder hebben we alleen maar genoten. Van lekker door de stad slenteren, regelmatig een terras opzoeken voor een hapje en een drankje, ons vergapen aan al het moois wat Valencia te bieden heeft, maar ook van lekker samen in het appartement op de bank hangen om bij te komen van al het wandelen en bekijken. Het was een erg relaxte vakantie, waarin we veel gezien en gedaan hebben, in een stad die erg de moeite waard is. Viva Valencia !

Wie is de volgende ?

Als er binnenkort een prijs wordt uitgeloofd voor diegene die binnen een jaar de meeste medisch specialisten van verschillende disciplines heeft gezien, dan maak ik grote kans te winnen. Het is weer zo ver. Ik ben weer in de medische molen beland.

Deze keer mocht ik een bezoekje brengen aan de neuroloog. Al een poos heb ik vervelende klachten, waarvan de herkomst niet duidelijk is, en mijn huisarts stuurde me dus door. Omdat klachten op neurologisch gebied nu niet bepaald makkelijk in een hokje te plaatsen zijn, moet er verder onderzoek worden gedaan. Jaaaaa, daar gaan we weer.|

We beginnen komend weekend al, met een MRI-scan van mijn hoofd. Ik mag er van uit gaan dat ik hersenen heb, maar ze willen die wel graag aan de binnenkant bekijken. Later volgt nog een neuro-psychologisch onderzoek. Ik ben er dus weer even zoet mee.

Op zich ben ik natuurlijk blij dat de arts mijn klachten serieus neemt en niet afdeed met; ‘u moet het wat rustiger aan doen mevrouwtje’ of ‘u moet niet zo stressen’. Dat had natuurlijk ook gekund. En ik ben ook wel blij dat ik helemaal wordt nagekeken, na de ervaring van vorig jaar. Toen had ik ook ineens ‘iets’. Je kunt dingen tenslotte maar beter uitsluiten.

Door mijn klachten ben ik niet in mijn hum. Al sinds mijn operatie vorig jaar is ook de fibro luidkeels aanwezig, en de vermoeidheid en pijnklachten breken me aardig op. Tel die rare neurologische dingen er bij op, en je snapt dat ik niet mijn juichende zelf ben. Op mijn werk snappen ze dat, en ik heb mijn werktijden zo aan kunnen passen, dat het allemaal goed te doen is en ik toch mijn normale aantal uren kan werken. Super fijn !

Nu moet ik dus weer wachten. Wachten op uitslagen. Het zou echt van alles kunnen zijn, en ik ga zeker niet uit van iets ernstigs. Maar toch hoor ik af en toe heel zachtjes een stemmetje. Daar probeer ik niet naar te luisteren maar,  zoals dat gaat met die stemmetjes, het zeurt aardig door. Mijn nuchterheid wint het meestal en ik ben gelukkig chronisch oost-indisch doof. Maar toch.

Gezondheid. Als die gewoon goed is, sta je er niet bij stil. Als die niet goed is, of er ontstaan medische problemen, dan realiseer je je pas dat gezondheid je grootste goed is. Gelukkig kan er van alles worden gedaan om dat grootste goed te kunnen behouden. Vorige keer is dat ook gelukt, dus het zal nu ook wel loslopen. Wordt vervolgd.

wachtkamer

Keukenprinses ?

Koken ? Nee, dat is niet echt mijn hobby. Ik kan het best, maar ben er veel te ongeduldig voor. Als het binnen een half uurtje op tafel staat, vind ik koken prima. Maar ingewikkelde recepten volgen, en vier pannen tegelijk in de smiezen houden, dat is niets voor mij.

Dacht ik. Want oh verrassing, ik ben sinds een paar weken aan het kokkerellen geslagen. Het zijn echt geen culinaire hoogstandjes die ik fabriceer, maar er komen zowaar recepten aan te pas. Nog geen vier pannen tegelijk, maar soms wel vier (of meer) handelingen tegelijk. En steeds vaker ben ik langer dan een half uurtje bezig. Dat is voor mij al heel bijzonder.

En dan lukt het allemaal ook nog. Mijn huisgenoten smullen er van, en staan regelmatig verbaasd over wat ik nu weer in elkaar heb weten te flansen. Ik zelf ben zo mogelijk nog verbaasder….. Maar het grappigste van alles is nog wel dat ik er lol in begin te krijgen. Ik vind het best leuk om een recept te volgen. Al geef ik er altijd wel een eigen draai aan.

Hoe dat nu zo komt ? Tja, sinds een paar weken ben ik een poging aan het doen om het teveel Karien dat zich de afgelopen vier jaar heeft ontwikkeld, wat te verminderen.
Er moeten kilo’s af. Ik heb me intussen al wel een beetje verzoend met het feit dat ik zo geëxpandeerd ben, maar het is erg slecht voor mijn, toch al niet zo beste, gezondheid.
En daar wil ik iets aan doen.

Dus ben ik anders gaan eten. En om dat te kunnen, moet ik ook anders koken. Gezonder, en lichter. Er zijn meer dan genoeg heerlijke ‘slanke’recepten te vinden, dus ik kan vooruit. Allerlei lekkere dingen tover ik op tafel. Niet al te ingewikkeld, maar toch anders dan ik gewend was. Vanavond bijvoorbeeld, eten we prei-stamppot met rauwe ham en kruidenkaas. Jawel !

Of ik een echte keukenprinses word ? Dat denk ik niet. Dat zit niet zo in me. Hoeft ook niet. Ik kom zo al een heel eind. We eten elke avond gezond en lekker, iedereen is er blij mee, en nu maar hopen dat het ook effect heeft. Door mijn medicatie zal het moeilijk worden. Een super slanke den zal ik sowieso nooit worden. Maar iets minder Karien, dat zou fijn zijn. En het plezier in koken, wat ik nu stiekem krijg, is in ieder geval mooi meegenomen !

koken