Klus-tijd

We zijn begonnen ! Ons plan om ons huis van boven naar beneden op te knappen is concreet geworden. Dat ‘van boven naar beneden’ nemen we letterlijk, dus we zijn op de bovenste verdieping begonnen. Met onze slaapkamer.

Nou, slaapkamer….. Daar lijkt het niet meer op. Oké, er staat nog een bed in. De vaste kast is er al uit gesloopt. Of nee, die is gedemonteerd. Mijn liefvriendje kan dat namelijk heel netjes. Alle andere kasten zijn verhuisd naar wat nu een extra kamer is (dat krijg je met uitvliegende kinderen). Toen kon het schilderen beginnen. Dat wat wit moest worden, is nu smetteloos wit. Aan de muren waar een kleurtje op moet, moeten we nog beginnen.

Het gaat niet snel. We doen het allemaal met z’n tweetjes, en er moet natuurlijk ook gewoon gewerkt worden. We zijn allebei buiten werktijd ook druk met van alles, dus staan onze weekenden voorlopig in het teken van klussen. Maar afgelopen weekend viel dat al in het water. Ik kreeg één van mijn beruchte drie-daagse migraine-aanvallen, en mijn liefvriendje voelde zich ook niet lekker. Onze vrije (be)vrij(dings)dag hebben we dan ook allebei ziek op de bank doorgebracht.

Gelukkig was mijn liefvriendje op zaterdag weer opgeknapt, dus hij ging aan de slag met witte verf laag twee. Dat ziet er in ieder geval weer stralend uit. Zondag lag het klussen stil, want toen was het jaarlijkse optreden met onze speciale kids. Nog steeds met knallende hoofdpijn, maar het was weer super leuk ! Elk jaar genieten we weer enorm. Maar we missen dus wel weer een klusdag……

De werkweek is weer begonnen, en aankomend weekend hebben we wéér geen tijd om thuis verder te gaan. Hopelijk vinden we de komende dagen ergens wat tijd om alvast de wanden in de verf te zetten. Anders wordt het een wel heel langlopend project. Het zou fijn zijn als we vóór onze aanstaande vakantie klaar zouden zijn. Maar als ik onze agenda zo eens bekijk, heb ik daar niet zo veel vertrouwen in.

Goed werk heeft tijd nodig. Dat is een waarheid als een koe. Tijd die we eigenlijk niet hebben. Dus gaan we het doen in de tijd die we kunnen vinden en maken. Het komt wel goed. En het wordt straks hartstikke mooi. Én nog belangrijker, helemaal naar onze zin. Daar doen we het voor. Dan duurt het maar wat langer. Gelukkig zijn we helemaal niet ongeduldig……. *grinnik*

verf

Advertenties

Let love rule !

Vol afschuw lees ik het nieuwsbericht. Een jong stel is in elkaar geslagen, omdat ze openlijk voor hun liefde voor elkaar uitkwamen. Ze liepen hand in hand op straat.
Hè ??!!

Vol afschuw lees ik het nieuwsbericht nog eens. Een jong homo-stel is in elkaar geslagen, omdat ze openlijk voor hun liefde voor elkaar uitkwamen. Ze liepen hand in hand op straat.
Hè ??!!

Mijn afschuw wordt alleen maar groter. Waarom ??!! Met een steen in mijn maag lees ik het bericht nog een keer. Ik voel van alles. Onbegrip. Boosheid. Verontwaardiging. Ik ben geschokt. En verdrietig. En bang. Want dit zou ook mijn eigen zoon en zijn vriend kunnen overkomen.

Ik ben moeder van vier geweldige kids. Eén meid, en drie jongens. Twee zoons zijn hetero. Dochter is bi- en één zoon is homo-sexueel. Prachtig, die verscheidenheid. Ik ben enorm trots op alle vier. Hun geaardheid is nooit stof voor gesprek geweest. Waarom zou het ook ? Ze zijn wie ze zijn, en ze zijn alle vier hartstikke lief, mooi en leuk ! Ik zelf heb ook in een ‘afwijkende’ relatievorm geleefd, namelijk polyamorie. Destijds had ik een aantal jaren twee volwaardige liefdesrelaties tegelijkertijd, met instemming en medeweten van alle betrokkenen……

Een moeder maakt zich altijd zorgen, maar die om de niet-hetero kids zijn wat groter. Dochter heeft een vaste hetero-relatie, en zal dus niet zo’n gevaar lopen. Mijn zoon heeft al een aantal jaren een vriend. Ze wonen sinds een half jaar samen en hebben het heerlijk samen. Mijn hetero-kids lopen gewoon hand in hand met hun liefdes over straat. Mijn zoon en zijn vriend doen dat, voor zover ik weet, eigenlijk nooit. En dat vind ik erg verdrietig.

Bang om negatieve reacties op te roepen, laten ze het openlijk hand in hand lopen meestal voor wat het is. Laat staan dat ze elkaar in het openbaar een zoen geven. Dat is toch verschrikkelijk !? Maar ik snap het wel. Kijk maar naar het nieuws. Homo-haat komt zo veel voor, met alle vreselijke gevolgen van dien.
Dat risico wil je niet lopen. Maar het is belachelijk dat je er rekening mee moet houden.

Vandaag stond Facebook vol met foto’s van mannen, en vrouwen, die bewust hand in hand lopen. Politici, artiesten, heel veel mensen plaatsten zo’n foto. Ik vind dat mooi.
Solidariteit tonen met de slachtoffers van zo’n verachtelijke daad is wel het minste wat we kunnen doen. En het kan nooit kwaad om massaal een statement te maken toch ?

De LGTB-gemeenschap heeft het moeilijk. Van alle kanten worden zij bekritiseerd om wie ze zijn en hoe ze willen leven. Waarom is het zo moeilijk om iedereen in zijn waarde te laten? Ik snap er echt helemaal geen snars van. Het maakt me boos en opstandig.

Laten we vooral niet vergeten dat het hier gewoon om mensen en om liefde gaat. En of dat nu liefde voor mannen of vrouwen, of allebei is, moet niets uitmaken. Of je nu hetero, homo, bi, pan, poly, transgender of wat dan ook bent. Je bent gewoon een mens. En jij als mens mag helemaal zelf weten hoe jij de liefde viert. Let love rule !!

let love rule
Let love rule – Lenny Kravitz

 

Zo mooi…..

Dweilen door de straoten van een rôôd-wit-gele stad

Overal meziekskes, boeren en durskes gaon op pad

Zwaaien naor d’n Hôôgheid,  zingen veur de Peer

Oeteldonkse dènder, daor gaon we nog unne keer

Boer Knillis op zunne sokkel, hij kèkt ùt over de Mèrt

Un pilske, unnen borrel, unnen gehaktbal ùt ’t vèt

Ontbijten meej worstebrooikes of un gebakken eij

Mooi Oeteldonk, drie daoge lang makte gij me toch zo blij

We danse meej z’n allen zo maor buiten op de straot

Kielen en dèskes, emblemen op jèskes, dan krèdde ginne praot

Overvolle kroegen, mar ge kunt er nog hendig bij in

Al staon ze op oew tene, ge hèt ut toch wel naor oewe zin

Kouw lije bij d’n optocht, mar oew hartje dè is wèrrum

En as ge ut echt koud hèt, dan vatte iemand bij d’n èrrum

Ik krèg er gin genoeg van, ut duurt me veuls te kort

‘k Vuul traone in m’n ôge, als het deinsdaggenaovend wordt

Onze Knillis wordt begraove, we zingen nog inne keer

Houdoe war Amadeiro, tot vollegend jaor mar wir……

kikkeroeteldonk425

Upflyers

Dat je lekker aan het werk bent, rustig op de bank zit, de vaatwasser leeg ruimt, een telefoontje pleegt, of wat dan ook, en dat je dan ineens een knalrood hoofd krijgt, terwijl het zweet je aan alle kanten uitbreekt. Ik kan dat. Ik heb namelijk opvliegers.
Hartelijk welkom in de wereld van de overgang !

Tot voor kort was er eigenlijk niet zo veel aan de hand. Zo heel af en toe werd ik overvallen door zo’n hot flash, meestal ’s nachts, maar dat mocht geen naam hebben. Maar nu is het hopeloos. De ene opvlieger na de andere krijg ik te verwerken. En ik ben er niet goed in. Op zo’n moment zou ik het liefst mijn knalrode gezicht ergens achter verstoppen. Het ziet er niet uit ! En nog liever wil ik, als het weer weg is, meteen onder de douche. Dat vreselijke zwéten, bleeeeegh……

Met mijn 48 lentes ben ik wat aan de vroege kant. En ik weet het, er zijn veel ergere dingen. Maar toch baal ik er flink van. Want iedereen ziet het. Ik word zo rood als een tomaat. En maar vestjes uit, en weer aan trekken. Op sommige dagen lijkt het gewoon niet op te houden. En ’s nachts gaat het gewoon vrolijk verder.

Tja, je moet er door heen, en ik hoop dat dat een beetje snel gaat. Ik hoor akelige verhalen over jarenlange worstelingen met opvliegers en stemmingswisselingen. Met beide heb ik al uitgebreid kennisgemaakt, nou, dat wordt geen innige vriendschap. Ik hoop er snel afscheid van te nemen, want ik ben er nu al helemaal klaar mee. Dat belooft nog wat voor de komende tijd……

Wij vrouwen krijgen dit soort dingen, als we ouder worden. Dat ouder worden op zich vind ik niet erg, daar zit ik geen seconde mee. De kwaaltjes die er bij horen, daar heb ik duidelijk wel moeite mee.
Het is niet anders, maar ik hoop dat Moeder Natuur me een beetje goed gezind is en ik er snel weer van af ben. Opvliegers, pfffff…….

opvlieger

 

Never a dull moment

En dan staat er zomaar ineens een ambulance voor je deur. Voor jou. Omdat je je zo beroerd voelt dat de huisartsenpost het nodig vindt die naar je toe te sturen. Heb ik weer. Zo blijven we wel lekker bezig…..

Voordat iemand schrikt; er is niets ernstigs. Mijn hart vond het nodig om ’s nachts veel te snel te gaan slaan. En niet even, maar urenlang. Geslapen heb ik daardoor amper, maar goed, dat gebeurt wel vaker. Op de normale tijd ben ik opgestaan, om te kunnen gaan werken. Toen ging het mis. Tjonge, wat werd ik beroerd. Misselijk, licht in mijn hoofd, draaierig. En het hield niet op. Het werd alleen maar erger. En dat hart maar ratelen…..

We hebben dus toch maar even met de huisartsenpost gebeld. En toen kwam die ambulance. We zeiden nog: ‘we komen zelf wel naar jullie toe’. Maar dat mocht niet. Al snel hoorden we sirenes. Jemig, dat was niet de bedoeling. Maar al snel bleek dat die niet bij ons moest zijn, hij ging de andere kant op. Pfffff, dat viel dan weer mee. Even later stond er een andere bij ons in de straat. Zo’n hele grote. De buurt zal wel gedacht hebben…..

Ik werd van top tot teen gecontroleerd. Hartfilmpje, bloeddruk, glucose, noem maar op. Gelukkig werd er niets ernstig gevonden. De verpleegkundigen zouden contact opnemen met mijn eigen huisarts, om het hele verhaal te vertellen, en ik zou zelf een afspraak met hem maken. Zo gezegd, zo gedaan. Intussen had ik me toch maar ziek gemeld. Ik was nog steeds hondsberoerd.

De huisarts kon geen oorzaak aanwijzen. Ik heb sowieso een (onschuldige) hartritmestoornis, wellicht was het dat. Maar zó lang  had ik daar nog nooit last van gehad. Of misschien zat er ergens een infectie. Maar waar dan ? Tja, dat wist hij ook niet. In de praktijk is voor de zekerheid nog een hartfilmpje gemaakt. Dat zag er prima uit. Hartstikke fijn, maar we wisten nu nog niets.

Op advies van de arts wachten we even af. Als mijn hartslag maandag nog zo hoog is, krijg ik medicatie. Hij verwacht dat het vanzelf over gaat. Tot nu toe is dat nog niet het geval, maar ik voel me wel iets minder beroerd. Dat is al heel wat. Ik doe dus maar rustig aan vandaag en komend weekend. Dat kan nooit kwaad. Ik word enorm verwend door mijn liefvriendje. Ook niet verkeerd…… En wellicht kan ik dan maandag gewoon weer aan het werk.

Wat een consternatie. Het is erg fijn dat mijn klachten serieus werden genomen, maar ik vond het nogal een gedoe, met zo’n ambulance en zo. Maar goed. Er is niets schokkends aan de hand, en daar ben ik erg blij om. En ik ben toch al druk met allerlei onderzoeken bij diverse specialisten, dus dit kan daar makkelijk bij. We zouden ons eens gaan vervelen…… Never a dull moment ! Dat dan weer wel ! Grinnik……

hart-luisteren

Dag ’16, hallo ’17 !

En weer een jaar voorbij. Ze lijken steeds sneller te gaan. Komt dat omdat ik ouder word, en de tijd tegenwoordig haast lijkt te vliegen ? Het zou kunnen. 2016 is echt voorbij gevlogen. 2017 staat voor de deur en zoals altijd kijk ik dan even terug op het bijna voorbije jaar.

Een jaar dat, zeker gedurende de eerste helft, in het teken stond van herstellen. Het ziek zijn, en de grote operatie die ik in oktober 2015 onderging, heeft er aardig ingehakt. Dat herstel, dat een periode van minimaal een jaar zou duren,  heeft inderdaad zoveel tijd gekost. En de vermoeidheid is nog niet over. Het zou zo maar kunnen dat dat niet meer weggaat. Ach ja, moe ben ik altijd al. Dat beetje extra kan er best bij. Ik heb er mijn werktijden gelukkig op mogen aanpassen, en dan is het prima te doen. Volgende maand heb ik mijn volgende controle, en die zie ik met vertrouwen tegemoet.

Het was een druk jaar.  We hebben veel en hard gewerkt. Daarentegen zijn we ook twee keer in Spanje op vakantie geweest. Dat dan weer wel. Maar als je hard werkt, kan en mag dat ook. Natuurlijk hebben we ook afgelopen jaar weer enorm genoten van de Zwarte Cross. De kaarten voor volgend jaar zijn al weer binnen. Het is en blijft echt ons feestje. Net als carnaval trouwens. We zijn lid geworden van een carnavalsvereniging, dus voor ons zal carnaval komend jaar helemaal een groot feest zijn. Nu al zin !

Het was een jaar van verlies, wat veel impact had op onze familie. Het huis van mijn liefvriendje is eindelijk verkocht en we maken plannen voor óns huis. In het nieuwe jaar zal dat allemaal vorm gaan krijgen. Er zijn voorzichtige plannen voor vakanties, en natuurlijk voor samen leuke dingen doen. Daar beginnen we in januari al mee, als we mijn liefvriendjes verjaardag en ons jubileum vieren met een lang weekend vrij. Prima vooruitzicht !

Ook voor onze kids was het een druk jaar. Derde is uitgevlogen, en woont nu samen met zijn vriend. Ze hebben het samen prima voor elkaar. Tweede heeft een nieuwe baan,  wil weer gaan studeren en is happy met zijn vriendin. Jongste is begonnen op het MBO en weet zijn talenten goed in te zetten. Sinds kort heeft ook hij verkering, erg leuk. Voor oudste komt niet alles zomaar aanwaaien, maar ze doet het super goed, met wat hulp van ons en veel liefde en steun van haar vriend. (Bonus-)zoon (van liefvriendje) is door stage lang van huis, maar gelukkig spreken we hem vaak en is zijn vriendin geregeld bij ons. Fijn dat het met allemaal zo goed gaat. We zijn hartstikke trots op ons kroost en ‘aanhang’ !

2016 is bijna ten einde. Mijn contract is weer met een jaar verlengd, dus ook in 2017 kan ik fijn iedere dag naar mijn werk. Mijn liefvriendjes huidige opdracht loopt binnenkort af, maar zoals altijd komt er daarna weer een andere leuke uitdaging. We hopen dat al onze plannen gaan lukken. Dat we allemaal gezond blijven. Dat we, met elkaar en ons gezin, leuke dingen blijven doen. Dat het een jaar vol vriendschap zal zijn. Een jaar vol liefde.
Dat wens ik niet alleen voor ons, maar  voor iedereen. (En voor alle trouwe lezers natuurlijk, ik ben erg blij dat jullie er allemaal nog steeds zijn !)

gelukkig-nieuwjaar-2017

Piep !

Piep-piep-piep-piep, piep-piep-piep-piep….. En weer een wasje klaar. Mijn wasmachine waarschuwt me als ik de schone was er uit kan halen. Als mijn droger begint te piepen echter, dan heeft ie een storing. Het is maar goed dat alle apparaten in mijn huis een ander geluidje maken. Anders werd het wel heel ingewikkeld, als er weer eens één begint te roepen.

Want zo’n beetje alles piept bij ons. Niet alleen de wasmachine en droger zijn van een lawaaitje voorzien, ook onze koelkast maakt soms geluid. Als we de deur maar lang genoeg open laten staan tenminste. Onze combi-oven, die kan er ook wat van. Piepje als de magnetron klaar is. Piepje als de timer afloopt. Weer een ander piepje als we de startknop na tussentijds openen vergeten in te drukken. En wat denk je van de vaatwasser ? Hoewel, die piep heb ik al meteen na installatie uitgezet. Ik heb een hekel aan het uitruimen van dat ding, dus ik hoef niet zo nodig te horen dat ik dat moet gaan doen…..

Onze kookplaat bliept er ook aardig op los. De temperatuur kunnen we trapsgewijs regelen, en elk stapje gaat gepaard met een piepje. Leggen we per ongeluk iets op de plaat als ie niet aan staat, dan piept ie ook. Alle tiptoetsen maken geluid en met een lange pieieieiep geeft ie aan dat ie aan, of juist uit gaat. Het kan maar duidelijk zijn. Ons nieuwe koffieapparaat beschikt ook over diverse geluidjes om aan te geven dat ie wat nodig heeft. Maar het meeste lawaai komt wel van onze telefoons.

Met meerdere mensen in één huis heb je ook meerdere telefoons. Iedereen heeft overal z’n eigen geluidjes voor. Allemaal een eigen ringtone. Piepje voor Facebook, bliepje voor mail, fluitje voor Whats App, tikje voor Wordfeud….. Ikzelf ben de grootste herrieschopper hierin, want bij mij heeft elke functie en app een apart toontje. Gelukkig stoort mijn telefoon af en toe, en dan gaan ze niet af. Maar ja, dan mis ik natuurlijk wel een heleboel……

Tel bij bovenstaand nog het geluid van ieders laptop, tablet en televisie (we hebben er vier in huis….) op, en je kunt je voorstellen, dat het hier soms klinkt alsof R2D2 met zijn hele familie op bezoek is. Piep, bliep, tuut, ring, zoem, boink, en weer piep….. Ons huis heeft niet voor niets de bijnaam ‘Huize Herrie’. Als is dat niet geheel en alleen de schuld van alle bliepjes en piepjes……

pieperdepiep300