Zwarte Cross 2017, het tragische verhaal van Peter Pinguïn

Afgelopen weekend waren we, zoals elk jaar in juli en al voor de zevende keer, weer op de Zwarte Cross. Vier dagen feesten, lachen, dansen, zingen, kamperen, eten, drinken en vooral veel gezelligheid. Het gewone recept dus. Altijd goed. Maar dit jaar helaas met een tragisch tintje.

Het begon zo mooi. Op donderdagmiddag, na files op de weg én voor de poort van de camping, hadden we onze tent opgezet. Het wachten was op onze vrienden, die nog in dezelfde files stonden. Maar eindelijk stonden alle tenten, hadden we de partytent versierd met slingers en was ons gezellige kampement helemaal op orde. Tijd om te gaan feesten !

Omdat drie van ons jarig waren geweest of nog zouden zijn, waren er kadootjes. En omdat de weersverwachting in eerste instantie erg slecht was, kreeg ik een speciaal kado. Een roze duikbril (yes !) en een pinguïn. Zo één die je boven water houdt in het zwembad, of tijdens een onverwachte overstroming. Ik was meteen verliefd. Mijn eigen Peter Pinguïn !!

Peter hoorde er meteen helemaal bij. Maar omdat het maar een klein pinguïnnetje was, en het nogal druk was, vonden we het beter als hij niet mee ging, terwijl wij gingen feesten. Dat ging prima. Terwijl wij genoten van geweldige bands, leuke acts, motorcross en heul veul drankjes, bleef Peter braaf wachten in de tent. Hij had het prima naar zijn zin.

Op zaterdag echter, vonden we het toch wel een beetje zielig voor hem. Wij lekker feesten, en hij eenzaam op de camping. Dus we besloten hem mee te nemen. Omdat hij mijn pinguïn was, mocht ik hem dragen. Zo trots als een pauw liep ik met hem rond. Er was wat regen voorspeld, dus we hadden hem voor alle zekerheid mijn roze duikbril opgezet. Je weet maar nooit. Helemaal happy gingen we samen naar het festivalterrein.

Nog voordat we daar ons eerste biertje gingen bestellen, moest ik plassen. Het was echter enorm druk bij de dichtst bij zijnde toiletten, dus ik moest wat verder lopen. Omdat het niet handig was om Peter dan mee te nemen, liet ik hem achter bij mijn liefste. Hoog boven op zijn hoofd mocht Peter wachten tot ik terug was. Met een gerust hart ging ik op zoek naar de minst lange wachtrij.

Maar ach jee….. Had ik dat maar niet gedaan. Toen ik terug kwam, zag ik het meteen. Peter was weg ! Mijn liefste en onze vrienden stonden bedremmeld te kijken. ‘Waar is Peter ??!!’, riep ik. Met tranen in de ogen moesten ze mij vertellen dat Peter gekidnapt was. Iemand had hem brutaal van het hoofd van mijn liefste gegrist, en was er met hem vandoor gegaan. Mijn liefste was er nog achter aan gerend, maar helaas…… Peter was onvindbaar. Hij was écht weg.

Nou, dat sloeg wel even een deuk in de feestvreugde. We hebben, na eerst overal gezocht maar niet gevonden te hebben, toen maar geprobeerd om ons verdriet te verdrinken. Arme Peter. Waar zou hij zijn ? Zou er iemand voor hem zorgen ? Of lag hij ergens alleen in een hoekje, leeg gelopen droevig te zijn ? Misschien was hij wel gekidnapt voor buitenaardse onderzoeken ! En hoe we ook zochten, hij was en bleef spoorloos.

Ondanks het verlies van Peter, hebben we toch een heel fijne Zwarte Cross gehad. Het was enorm gezellig met ons clubje van zes. Jeroen, niet doen en alsjeblieft – dank je wel (voor ingewijden), het verlies van Peter Pinguïn, zowel onze humor als ons gezamenlijk leed zorgden dat we vier mooie dagen hebben beleefd. Volgend jaar gaan we zeker weer. En wie weet vinden we Peter Pinguïn dan wel terug ! Komt ie met z’n nieuwe baasje ook weer naar de camping. Het motto van de Cross dit jaar, ‘Vaak bu-j te bang’, houden we dus gewoon in ons achterhoofd. En Peter Pinguïn, we zullen je nooit vergeten !

peter pinguin

Advertenties