Zwarte Cross 2017, het tragische verhaal van Peter Pinguïn

Afgelopen weekend waren we, zoals elk jaar in juli en al voor de zevende keer, weer op de Zwarte Cross. Vier dagen feesten, lachen, dansen, zingen, kamperen, eten, drinken en vooral veel gezelligheid. Het gewone recept dus. Altijd goed. Maar dit jaar helaas met een tragisch tintje.

Het begon zo mooi. Op donderdagmiddag, na files op de weg én voor de poort van de camping, hadden we onze tent opgezet. Het wachten was op onze vrienden, die nog in dezelfde files stonden. Maar eindelijk stonden alle tenten, hadden we de partytent versierd met slingers en was ons gezellige kampement helemaal op orde. Tijd om te gaan feesten !

Omdat drie van ons jarig waren geweest of nog zouden zijn, waren er kadootjes. En omdat de weersverwachting in eerste instantie erg slecht was, kreeg ik een speciaal kado. Een roze duikbril (yes !) en een pinguïn. Zo één die je boven water houdt in het zwembad, of tijdens een onverwachte overstroming. Ik was meteen verliefd. Mijn eigen Peter Pinguïn !!

Peter hoorde er meteen helemaal bij. Maar omdat het maar een klein pinguïnnetje was, en het nogal druk was, vonden we het beter als hij niet mee ging, terwijl wij gingen feesten. Dat ging prima. Terwijl wij genoten van geweldige bands, leuke acts, motorcross en heul veul drankjes, bleef Peter braaf wachten in de tent. Hij had het prima naar zijn zin.

Op zaterdag echter, vonden we het toch wel een beetje zielig voor hem. Wij lekker feesten, en hij eenzaam op de camping. Dus we besloten hem mee te nemen. Omdat hij mijn pinguïn was, mocht ik hem dragen. Zo trots als een pauw liep ik met hem rond. Er was wat regen voorspeld, dus we hadden hem voor alle zekerheid mijn roze duikbril opgezet. Je weet maar nooit. Helemaal happy gingen we samen naar het festivalterrein.

Nog voordat we daar ons eerste biertje gingen bestellen, moest ik plassen. Het was echter enorm druk bij de dichtst bij zijnde toiletten, dus ik moest wat verder lopen. Omdat het niet handig was om Peter dan mee te nemen, liet ik hem achter bij mijn liefste. Hoog boven op zijn hoofd mocht Peter wachten tot ik terug was. Met een gerust hart ging ik op zoek naar de minst lange wachtrij.

Maar ach jee….. Had ik dat maar niet gedaan. Toen ik terug kwam, zag ik het meteen. Peter was weg ! Mijn liefste en onze vrienden stonden bedremmeld te kijken. ‘Waar is Peter ??!!’, riep ik. Met tranen in de ogen moesten ze mij vertellen dat Peter gekidnapt was. Iemand had hem brutaal van het hoofd van mijn liefste gegrist, en was er met hem vandoor gegaan. Mijn liefste was er nog achter aan gerend, maar helaas…… Peter was onvindbaar. Hij was écht weg.

Nou, dat sloeg wel even een deuk in de feestvreugde. We hebben, na eerst overal gezocht maar niet gevonden te hebben, toen maar geprobeerd om ons verdriet te verdrinken. Arme Peter. Waar zou hij zijn ? Zou er iemand voor hem zorgen ? Of lag hij ergens alleen in een hoekje, leeg gelopen droevig te zijn ? Misschien was hij wel gekidnapt voor buitenaardse onderzoeken ! En hoe we ook zochten, hij was en bleef spoorloos.

Ondanks het verlies van Peter, hebben we toch een heel fijne Zwarte Cross gehad. Het was enorm gezellig met ons clubje van zes. Jeroen, niet doen en alsjeblieft – dank je wel (voor ingewijden), het verlies van Peter Pinguïn, zowel onze humor als ons gezamenlijk leed zorgden dat we vier mooie dagen hebben beleefd. Volgend jaar gaan we zeker weer. En wie weet vinden we Peter Pinguïn dan wel terug ! Komt ie met z’n nieuwe baasje ook weer naar de camping. Het motto van de Cross dit jaar, ‘Vaak bu-j te bang’, houden we dus gewoon in ons achterhoofd. En Peter Pinguïn, we zullen je nooit vergeten !

peter pinguin

Advertenties

Say Yes to Apartigheid !

Apartigheid, daar houd ik wel van. Het vorige weekend was er gelukkig vol van. Al op donderdag begon onze exodus naar de heilige weilanden. Voor de zesde keer waren we op de Zwarte Cross. En wederom hadden we een paar fantastische dagen.

20160723_233157

Picture this: 20.000 mensen in tentjes en caravans op een grasveld. 220.000 feestvierende bezoekers in drie dagen. Meezingen met tribute-bands. Uit je bol gaan bij geweldige optredens. Dansen in modderplassen na een pittige onweersbui. Podia vol kadootjes. Rondvliegend bier. Zwaaien naar Tante Rikie. Ludiek (straat)theater. Dansjes doen en mensen daarin meekrijgen. Lawaai op de crossbaan. Gezellig kletsen bij de tent. Op zondag om 10 uur het eerste biertje in de kerk. En vooral genieten met een grote G.

20160722_175309

Apartigheid. Dit jaar was het het thema, maar de apartigheid was niet groter of anders dan andere jaren. Gelukkig maar. Een Zwarte Cross zonder apartigheid, dat kan niet. Eén apartigheidje was wat anders, ik heb dit jaar zelf even op het podium gestaan. Ik werd gevraagd mee te doen met een spelletje, super grappig, maar helaas, ik kreeg de foute antwoorden voorgezegd en verloor dus. Ik kreeg wel een geweldige troostprijs, een heuse Nozem-sticker en een kus van de presentator (die Chuck heette, maar niet echt, onze favoriet op de Cross is, en ook de zanger van de Memphis Maniacs, maar om dat allemaal te snappen moet je er bij geweest zijn).

We waren in goed gezelschap. Met z’n zessen hebben we enorme lol gehad, maar het was ook geen enkel probleem om dingen apart te doen. Samen op stap, of lekker je eigen ding doen en aan het eind van de dag weer samen bij de tent en gezellig napraten. Top !

IMG-20160725-WA0092

Zoals altijd hebben we ook nu de inwendige mens goed verzorgd. Biertjes en cocktails, Nozems en koffie, vette hap en vers fruit, gezonde ontbijtjes en late-night-snacks, simpel hollands en exotisch, er was keuze genoeg. Van uutsmieter tot roti en van broodje gezond tot broodje schoap, alles was even heerlijk. Je blijft eten…..

20160722_230350

Het was een geweldig feest. Een lekkende tent en regelmatig lange wachtrijen deden daar geen enkele afbreuk aan. We hebben enorm gelachen, gezongen, gekletst en gedanst. En op maandagochtend hebben we moe maar voldaan ons tentje weer afgebroken en de heilige weilanden verlaten.

Volgend jaar gaan we zeker weer. Sterker nog, we zijn al aan het aftellen ! Nog 345 dagen….. *grinnik*