Meisje-meisje

Ik blijf trouw proberen, maar langer dan twee dagen zonder schade is nog niet gelukt. Vaak is er de volgende dag al een stukje af, of heb ik krasjes. Het ziet er ook nooit echt heel netjes uit. Nee, mooie gelakte nagels die ook mooi blijven…. het zit er niet in.

In de zomer deed ik altijd alleen mijn tenen, want dat vond ik wel gezellig staan in open schoentjes. Maar sinds een tijdje doe ik ook mijn vingernagels. Althans, ik probéér het.
Inmiddels heb ik een aardig aantal potjes nagellak in diverse kleuren verzameld. Maar langer dan een paar dagen heb ik er geen plezier van. Dus zit ik twee keer per week te prutsen om het weer toonbaar te maken.

Niet alleen keurig gelakte nagels hebben lukt me niet. Mijn haar stort ook elke dag in. Hoe goed het ook zit als ik de deur uit ga, na een paar uur is het coupe wanhoop geworden. Wat ik er ook in smeer, het zakt gewoon uit. Alsof ik in een fikse storm heb gelopen. Als het net geknipt is, gaat het nog wel. Maar zodra het wat langer wordt, is het in no time een ravage.

En wat te denken van kleding ? ’s Ochtends keurig schone kleren aan, maar aan het eind van de dag, en soms al eerder, is het groezelig, gekreukt en zitten er vlekjes op. Knoeien kan ik namelijk enorm goed. Vooral witte kleding is een ramp. Daar moet ik eigenlijk niet eens aan beginnen.

Make-up. Ook zoiets. Ik gebruik alleen mascara en lipstick, want ik houd niet van dikke lagen troep op mijn gezicht. Door schade en schande wijs geworden gebruik ik waterproof mascara, dus dat blijft nog wel redelijk zitten. Maar mijn lipstick is vaak na een uur al half verdwenen. Ik vreet ‘m gewoon op. Zelfs dat long lasting spul is zo weg. Géén lipstick is geen optie, want dan vraagt iedereen of ik ziek ben. Dus zit ik constant mijn lippen bij te werken, en krijg ik de lipstick niet aangesleept. Zucht.

Mijn handtas zit altijd vol troep en ik kan er nooit iets in vinden. Thuis loop ik het liefst in een flodderige huisbroek rond. Als ik mijn nagels lak zit alles onder. Ik draag gerust sokken die niet bij elkaar passen. Alleen als ik moet optreden, dan klopt alles tot in de puntjes. Helaas niet voor lang. Want vaak is het heel warm op zo’n podium. En dan zie ik er na een uurtje ook uit alsof ik het hele huis heb gepoetst, in plaats van gezellig wat liedjes heb gezongen.

Ik ben gewoon geen meisje-meisje. Zal ik nooit worden ook. Ik ben meer ‘one of the guys’.
Nou ja, het is wat het is. Ik kan het allemaal wel. Maar voor een heel korte tijd. Dus als je me keurig netjes, met mooie nagels, verse lipstick en nette kleding ziet rondlopen, kijk dan maar goed. Want voor je het weet, ben ik veranderd in een soort Ma Flodder. Alleen zonder sigaar en fles eigengestookte drank. Want zo erg is het nu ook weer niet……
Toch ??!!

make-up

 

Advertenties

Netjes

Regels en wetten. Er zijn er een heleboel. En we moeten ons ook netjes houden aan die regels. Doen we dat niet, dan zouden er zo maar maatregelen kunnen volgen. Want regels zijn er om opgevolgd te worden, dat leren we als klein kind al. Als we ons er niet aan houden, krijgen we straf. En ter voorkoming van chaos zijn regels natuurlijk ook gewoon nodig.

Er zijn ontelbaar veel instanties die graag willen dat we ons aan hun regels houden. Denk bijvoorbeeld aan termijnen waarin informatie verstrekt moet worden. In bijna elke brief staat wel een datum, vóór welke het gevraagde aangeleverd moet zijn. Ook dat vind ik logisch. Zaken zouden anders eindeloos kunnen duren en nooit afgewikkeld kunnen worden.

Ik probeer me altijd netjes aan die regels te houden. Dat is tenslotte ook voor mijn eigen bestwil. Ik wil mijn zaakjes graag goed en op tijd geregeld hebben en heb geen zin in problemen. Als mij dus gevraagd wordt om bepaalde informatie binnen zes weken toe te sturen, dan zorg ik dat het ruim binnen de gestelde termijn bij de aanvrager is. Niet meer dan netjes.

Maar hoe werkt het de andere kant op ? Is de instantie die mij regels oplegt net zo netjes ? Een zeer recente ervaring laat zien dat dat dus niet altijd het geval is. Een instantie waar ik, vorig jaar al, een bezwaarschrift heb neergelegd, keurig binnen de gestelde periode van zes weken, heeft maar liefst bijna anderhalf jaar gewacht met het in behandeling nemen van dat bezwaarschrift. Pas vorige week kreeg ik een telefoontje hierover. Niet zo netjes, om het maar mild uit te drukken…

Natuurlijk kan iets soms wat langer duren, maar zo lang geen actie ondernemen is wel heel erg. Nog erger vond ik het, dat mij werd verzocht nog wat meer informatie te verstrekken. Op zich is dat niet erg natuurlijk, maar mijn stekels kwamen wel overeind toen me zeer dringend werd verzocht dat met spoed te doen. Ik heb poeslief geantwoord dat ik, gezien de tijd die ik heb moeten wachten op het in behandeling nemen van mijn bezwaarschrift, toch zeker wel recht van spreken had als ik stelde nu ook niet echt de noodzaak te voelen om haast te gaan maken. De dame die ik aan de lijn had reageerde op haar beurt hier met enig gestotter en gesputter weer op. Het duurde al zo lang, het moest nu toch wel snel afgewerkt worden. Dus.

Regels en wetten. Prima dat ze er zijn. Maar dit soort bureaucratisch geneuzel stoort me echt enorm. Ik probeer altijd heel netjes en beleefd te blijven, zelfs in gevallen als deze, maar enig recalcitrant gedrag kan ik dan toch nauwelijks onderdrukken. Het gaat dus denk ik ietsje langer duren voordat ik weer ga reageren. Ietsje maar hoor. Ik ben tenslotte wél netjes…