Never a dull moment

En dan staat er zomaar ineens een ambulance voor je deur. Voor jou. Omdat je je zo beroerd voelt dat de huisartsenpost het nodig vindt die naar je toe te sturen. Heb ik weer. Zo blijven we wel lekker bezig…..

Voordat iemand schrikt; er is niets ernstigs. Mijn hart vond het nodig om ’s nachts veel te snel te gaan slaan. En niet even, maar urenlang. Geslapen heb ik daardoor amper, maar goed, dat gebeurt wel vaker. Op de normale tijd ben ik opgestaan, om te kunnen gaan werken. Toen ging het mis. Tjonge, wat werd ik beroerd. Misselijk, licht in mijn hoofd, draaierig. En het hield niet op. Het werd alleen maar erger. En dat hart maar ratelen…..

We hebben dus toch maar even met de huisartsenpost gebeld. En toen kwam die ambulance. We zeiden nog: ‘we komen zelf wel naar jullie toe’. Maar dat mocht niet. Al snel hoorden we sirenes. Jemig, dat was niet de bedoeling. Maar al snel bleek dat die niet bij ons moest zijn, hij ging de andere kant op. Pfffff, dat viel dan weer mee. Even later stond er een andere bij ons in de straat. Zo’n hele grote. De buurt zal wel gedacht hebben…..

Ik werd van top tot teen gecontroleerd. Hartfilmpje, bloeddruk, glucose, noem maar op. Gelukkig werd er niets ernstig gevonden. De verpleegkundigen zouden contact opnemen met mijn eigen huisarts, om het hele verhaal te vertellen, en ik zou zelf een afspraak met hem maken. Zo gezegd, zo gedaan. Intussen had ik me toch maar ziek gemeld. Ik was nog steeds hondsberoerd.

De huisarts kon geen oorzaak aanwijzen. Ik heb sowieso een (onschuldige) hartritmestoornis, wellicht was het dat. Maar zó lang  had ik daar nog nooit last van gehad. Of misschien zat er ergens een infectie. Maar waar dan ? Tja, dat wist hij ook niet. In de praktijk is voor de zekerheid nog een hartfilmpje gemaakt. Dat zag er prima uit. Hartstikke fijn, maar we wisten nu nog niets.

Op advies van de arts wachten we even af. Als mijn hartslag maandag nog zo hoog is, krijg ik medicatie. Hij verwacht dat het vanzelf over gaat. Tot nu toe is dat nog niet het geval, maar ik voel me wel iets minder beroerd. Dat is al heel wat. Ik doe dus maar rustig aan vandaag en komend weekend. Dat kan nooit kwaad. Ik word enorm verwend door mijn liefvriendje. Ook niet verkeerd…… En wellicht kan ik dan maandag gewoon weer aan het werk.

Wat een consternatie. Het is erg fijn dat mijn klachten serieus werden genomen, maar ik vond het nogal een gedoe, met zo’n ambulance en zo. Maar goed. Er is niets schokkends aan de hand, en daar ben ik erg blij om. En ik ben toch al druk met allerlei onderzoeken bij diverse specialisten, dus dit kan daar makkelijk bij. We zouden ons eens gaan vervelen…… Never a dull moment ! Dat dan weer wel ! Grinnik……

hart-luisteren

Wie is de volgende ?

Als er binnenkort een prijs wordt uitgeloofd voor diegene die binnen een jaar de meeste medisch specialisten van verschillende disciplines heeft gezien, dan maak ik grote kans te winnen. Het is weer zo ver. Ik ben weer in de medische molen beland.

Deze keer mocht ik een bezoekje brengen aan de neuroloog. Al een poos heb ik vervelende klachten, waarvan de herkomst niet duidelijk is, en mijn huisarts stuurde me dus door. Omdat klachten op neurologisch gebied nu niet bepaald makkelijk in een hokje te plaatsen zijn, moet er verder onderzoek worden gedaan. Jaaaaa, daar gaan we weer.|

We beginnen komend weekend al, met een MRI-scan van mijn hoofd. Ik mag er van uit gaan dat ik hersenen heb, maar ze willen die wel graag aan de binnenkant bekijken. Later volgt nog een neuro-psychologisch onderzoek. Ik ben er dus weer even zoet mee.

Op zich ben ik natuurlijk blij dat de arts mijn klachten serieus neemt en niet afdeed met; ‘u moet het wat rustiger aan doen mevrouwtje’ of ‘u moet niet zo stressen’. Dat had natuurlijk ook gekund. En ik ben ook wel blij dat ik helemaal wordt nagekeken, na de ervaring van vorig jaar. Toen had ik ook ineens ‘iets’. Je kunt dingen tenslotte maar beter uitsluiten.

Door mijn klachten ben ik niet in mijn hum. Al sinds mijn operatie vorig jaar is ook de fibro luidkeels aanwezig, en de vermoeidheid en pijnklachten breken me aardig op. Tel die rare neurologische dingen er bij op, en je snapt dat ik niet mijn juichende zelf ben. Op mijn werk snappen ze dat, en ik heb mijn werktijden zo aan kunnen passen, dat het allemaal goed te doen is en ik toch mijn normale aantal uren kan werken. Super fijn !

Nu moet ik dus weer wachten. Wachten op uitslagen. Het zou echt van alles kunnen zijn, en ik ga zeker niet uit van iets ernstigs. Maar toch hoor ik af en toe heel zachtjes een stemmetje. Daar probeer ik niet naar te luisteren maar,  zoals dat gaat met die stemmetjes, het zeurt aardig door. Mijn nuchterheid wint het meestal en ik ben gelukkig chronisch oost-indisch doof. Maar toch.

Gezondheid. Als die gewoon goed is, sta je er niet bij stil. Als die niet goed is, of er ontstaan medische problemen, dan realiseer je je pas dat gezondheid je grootste goed is. Gelukkig kan er van alles worden gedaan om dat grootste goed te kunnen behouden. Vorige keer is dat ook gelukt, dus het zal nu ook wel loslopen. Wordt vervolgd.

wachtkamer